The Jayhawks - Rainy Day Music (2003)

Kleine zes maanden geleden dat ik iets over deze plaat schreef. Favoriete nummers kunnen veranderen, maar mijn beoordeling niet. Blijft max score! Het magnum opus van de Jayhawks, beter dan HTH! En ja, zonder Mark Olson. Terwijl Louris/Olson de Lennon/McCartney in hun genre en tijdsgewricht waren. Het geheel meer was dan de som der delen.

Maar Olson missen we hier geen moment. Er staat werkelijk geen slecht nummer op deze plaat. Met universele thema's als liefde, ontrouw, verslaving. Struggles of life. Heerlijk album!

Heerlijk album, naar het einde toe misschien iets te gezapig maar het is ze vergeven.

Zeg nou zelf; er is toch geen betere dag om dit album te draaien dan vandaag, wanneer het kwik de dertig graden dreigt aan te raken

Door het 'Top 10 Album per jaar' spel werd ik nieuwsgierig naar dit album. Ik kende the Jayhawks eigenlijk alleen maar van Take Me With You (When You Go), omdat dat op een What's Up verzamelalbum stond. Ik ben bang dat dat een van mijn eerste aangeschafte cd's geweest is

Maar goed, toen kwam ik die naam dus weer tegen een aantal weken geleden. Enkele nummers geluisterd en op basis daarvan het album maar aangeschaft voor wel 7,50 euro.
En dat is natuurlijk een prachtige aankoop geweest, want wat een heerlijke muziek staat er op. Er wordt geweldig gezongen, ook in harmony en de nummers liggen allemaal lekker in het gehoor. En toch boeit het meer dan genoeg. Waar dergelijke muziek de neiging kan hebben om te kabbelen, is dat hier niet het geval.
Ik blijf het een kunst vinden; muziek op zo'n hoog niveau maken en het dan simpel laten klinken en spannend houden!

Enige nadeel van extended versies vind ik vaak dat het eigenlijk wat afbreuk doet aan de albumgedachte als je na het eigenlijke album wat (mindere) demoversies en livenummers krijgt. Dat is hier ook zo, dus druk ik de stopknop maar in na nummer 14.

Een prachtplaat voor waarschijnlijk ook wel regenachtige dagen, maar ik verteer het toch ook heel goed op dergelijke zonovergoten dagen.

Minder country dan hun vorige albums, groot Crowded House gehalte, wel goed.

Afgelopen weken grijs gedraaid. Het is erg toegankelijke muziek maar gaat eigenlijk nooit vervelen. Nummer 7 en 11 zijn onbeschrijfelijk mooi. Hoewel het ten koste gaat van Tomorrow The Green Grass heb ik hem een plaats in gegeven in mijn top 10.

Dit is het zevende album van de Amerikaanse countryrock band The Jayhawks. Ik vind dit de mooiste plaat die door deze band is gemaakt. Ook op dit album is weer veel ruimte voor harmonieuze, gevoelige samenzang en instrumenten zoals banjo, mandoline en accordeon. De meeste nummers zijn geschreven door zanger/gitarist Gary Louris. Op dit album is meegespeeld door Bernie Leadon (voorheen Eagles), Jacob Dylan (zoon van Bob Dylan en Chris Stills (zoon van Stephen Stills).

Lieve prettige bescheiden muziek maar nergens opwindend of ontroerend. Vaak gaat dergelijke muziek snel vervelen. Dat dit bij The Jayhawks (vooralsnog) niet het geval is, verdient dus een pluim. Een echt hoge score zit er van mijn kant echter niet in.

Vreemd genoeg ken ik niets van deze band, terwijl dit in principe wel in mijn straatje past. De bandnaam kende ik wel natuurlijk. Naar aanleiding van de nieuwste plaat ook deze maar eens opgezet. Na de eerste luisterbeurt voorzichtig positief.

Tip: als dit album je bevalt ook eens luisteren naar Hollywood Town Hall.

Echt een mooi plaatje. Is van het niveau van Hollywood Town Hall.
Pareltjes genoeg : oa Will I See You in Heaven, Tailspin, , ... maar eigenlijk staan op deze plaat geen mindere songs op.
Een 4*

Een tegenvallertje als je echt country verwacht, maar jeetje wat een fijne muziek!
Dit album stond op mijn nog-te-luisteren-lijstje. Op één of andere manier had ik wat meer rauwere country-rock verwacht, maar in plaats daarvan was het zoete, harmonieuze pop. In de eerste plaats een behoorlijke tegenvaller, maar na mentaal geschakeld te hebben kan ik dit heel goed waarderen. Elke luisterbeurt wordt het mooier.

Verveelt inmiddels wel. Toch sterretje er af dus