Admiral Freebee - The Honey & the Knife (2010)

Zo, Admiral Freebee brengt nog eens een plaatje uit, dan is het altijd opletten. Zijn debuut vond ik erg sterk, de andere twee net wat minder, maar toch nog meer dan goed. En nu is er dus 'The Honey & The Knife', Van Laere's vierde.

Hier staan typische Admiral Freebee-nummers op, maar toch ook een paar verrassingen. Bovendien spreken we weer van een hoge kwaliteit, met enkele uitschieters, in de vorm van 'Blues For A Hypochondriac'; 'Look At What Love Has Done' en 'The Longing Never Stops'.

'Always On The Run' is de eerste single, als ik me niet vergis, en die gaat toch een andere weg op dan wat ik gewoon ven van Admiral Freebee. Het reffrein doet erg disco-pop aan, maar catchy. Toch vind ik het één van de mindere nummers op deze plaat.

Een andere song die ik nooit verwacht had van Van Laere, is 'Home'. Een prachtige instrumental die menigeen doet wegdromen in een zweem van nostalgie (wie kent dat niet?), met op het einde ook nog enkele zanglijnen, die van mij niet hadden gehoeven, maar ik begrijp de keuze wel om er zang in te steken, en daarbij, Van Laere heeft een prachtige stem.

Op 'Green Light Shines' klinkt ie aanvankelijk als Joe Strummer vind ik, maar al snel komt die rauwe schoonheid van Admiral Freebee bovendrijven. Dit is mijns inziens een erg hitgevoelige rocksong, die het meer dan goed zou doen op de radio.

'The Honey & The Knife' is een mengeling van snel en traag, hard en zacht, rauw en puur. De teksten zijn ook weer van hoog niveau, soms simplistisch, soms adembenemend mooi. Deze plaat verdient een hoge score, en die krijgt ie dan ook!

4 sterren

Vraag me naar mijn favoriete Admiral Freebee nummer en ik zal lang twijfelen, maar ik zal voor eeuwig en altijd Blues from a Hypochondriac in overweging nemen. Hoogstwaarschijnlijk is dat ook het nummer dat ik dan uiteindelijk zal voordragen als "favoriet". Het is blijkbaar wel een statement waar de meeste mensen hier het mee eens zijn (of ze bekijken het - afgaande op het aantal stemmen voor het nummer - toch op zijn minst als het beste nummer van dit album. Een beetje verrassend ook dat Blues het wint van Always on the Run, wat toch misschien één van de meest gelauwerde nummers van den Admiraal is, maar ik ben er niet rouwig om. In ieder geval: een perfect studioalbum is The Honey & the Knife niet geworden, daarvoor zit er hier en daar net iets teveel een inzakking in. Het is een euvel dat me wel vaker voorvalt bij de hersenspinsels van Tom Van Laere. Blues is dus misschien wel het beste dat hij ooit heeft gemaakt (vreemd genoeg heb ik zelf enkel nog maar een akoestische versie meegemaakt bij een promotieoptreden voor A Duet for One anno 2017), maar er staan genoeg andere pareltjes op. Green Light Shines bijvoorbeeld rockt ook weer lekker weg, maar ook de rustige nummers zoals Look at What Love Has Done is wondermooi. Naarmate het album vordert, zakt het jammer genoeg dus wel een tikkeltje in. Fools Like Us is het zwakste nummer op het album en het trio The Art of Walking Away/Hymns for Demons/Home blijft ook iets te inwisselbaar.