Ellie Goulding - Lights (2010)

Begin januari kondigde ik dit album al aan toen ze de BBC Sound Of 2010 poll had gewonnen, Lights, het debuutalbum van de Britse zangeres Ellie Goulding. Op dat moment had ik alleen nog maar haar eerste single Under The Sheets gehoord en een cover van het nummer Black & Gold. Over beide nummers was ik enthousiast, dus ik keek uit naar dit moment, mijn eerste luisterbeurt van Lights. De vergelijkingen met Little Boots en La Roux maakte ik toen al, maar bij het luisteren van het openingsnummer Guns and Horses moet ik ook direct denken aan die typische stem van Björk. Hoewel Goulding als door folk geïnspireerde singer-songwriter begon is dat op dit album nauwelijks te horen. Vanaf de eerste seconde volgen de beats elkaar in hoog tempo op. De man die hier achter zit is producer Starsmith die ook werkte met o.a. Marina & The Diamonds, Litte Boots en Passion Pit.

Haar tweede single Starry Eyed kende ik al en steeds als ik het begin te luisteren heb ik de gedachte dat ze buiten adem is. Dit hoort er natuurlijk bij en als je die nuchterheid over boord zet, snap je heel goed waarom dit nummer als single is gekozen, al zou het niet mijn keus zijn. Mocht ze toch nog buiten adem zijn, kan ze in ieder geval tot rust komen in het intro van This Love (Will Be Your Downfall). Één van mijn favorieten van haar album, simpelweg omdat het nummer mij het meest weet te raken. Ik ontdekte Ellie Goulding dus via de veelbelovende eerste single Under The Sheet, een nummer dat zich genoeg onderscheidde om mijn aandacht vast te houden, en hoewel ik het nummer sindsdien al vaak gehoord heb, is het mij nog steeds niet aan het vervelen.

Elke singer-songwriter, en dat is Ellie Goulding eigenlijk, schrijft ook ballads. Op Lights vinden we er twee, namelijk The Writer en I’ll Hold My Breath. Het eerstgenoemde nummer is het minst geproduceerd van alle nummers op het album en daarin is te horen, dat haar stem ook zonder de ondersteuning van Starsmith van hoge kwaliteit is. Tevens zijn dit en het afsluitende Salt Skin de enige nummers die net iets langer dan vier minuten duren. De rest van de nummers duurt rond de drie en een halve minuut, waardoor het ook geen verrassing is dat één luisterbeurt slechts 37 minuten van je tijd vraagt.

Every Time You Go is de opmaat van het meest briljante nummer van dit album. Ik heb het hier over Wish I Stayed, dat rijk is aan variatie en volgens mij niet gauw zal vervelen. Als ik dit nummer hoor dan durf ik wel te zeggen dat ze zich over haar tweede album geen zorgen hoeft te maken, zoveel potentie heeft dit nummer.

De hoge verwachtingen die er waren hebben vast en zeker veel druk op haar schouders gelegd, maar ze is er prima mee omgegaan. Niet alleen Wish I Stayed zit vol potentie, ook elders op het album is dit aanwezig. Wat ik nu hoop is dat op haar tweede album (nog) meer ruimte wordt gegeven aan haar stem. Want vooral in de nummers waar de producer een stapje terug heeft genomen, is de emotie te horen en die nummers weten me echt te pakken. Storend was het werk van Starsmith echter niet. Dit alles in combinatie met het ontbreken van vullers, brengt mij tot de conclusie dat de hoge verwachtingen die ik had zijn waargemaakt.

For Music Only