1
geplaatst: 6 augustus 2021, 17:50 uur
Mssr Renard - tip: check hun tourmaatjes Vio-lence ook nog even. Beide, net als zovelen, uit de legendarische San Francisco Bay Area vijver. Second wave dan, lees ik net.
0
geplaatst: 2 december 2022, 20:47 uur
Ik lees dus dat Paul Bostaph een van de oprichters was, dat verklaart het lekkere ritme. Ook de inderdaad aparte zang zorgt ervoor dat deze plaat makkelijk boven de middenmoot uitsteekt.
3
geplaatst: 13 augustus 2024, 23:14 uur
Ter voorbereiding van de a.s. Dynamo Metalfest weer eens Forbidden aanslingeren. De band ken ik inmiddels heel wat jaren. Ergens rond 2004-2005 raakte ik helemaal verslingerd aan de Amerikaanse thrash metal en dan vooral de bands die de top eigenlijk net niet gehaald hebben. Dus naast Forbidden, luisterde ik ook veel Heathen, Toxik, Vio-lence, Sacred Reich, Flotsam & Jetsam en ga maar door. Natuurlijk was ik aanwezig toen Forbidden in 2008 voor wat reunie-optredens naar Europa kwam.
Hoewel ik na al die jaren weinig meer naar thrash luister, voelt Forbidden Evil een beetje als thuis komen na een lange reis. Mijn bewondering voor dit album staat nog altijd fier overeind en dat is niet meer dan logisch met al het geweld dat hier te horen is: vlammende gitaarpartijen, een heerlijk gillende Russ Anderson (hij viel eigenlijk wel behoorlijk tegen tijdens die reunie) en puike songs. Ik zou bijna ieder nummer wel als een soort klassieker kunnen rekenen. Natuurlijk vind ik een Through Eyes of Glass beter dan Off The Edge (al moet ik iedere keer weer grijnzen om de val van Russ en de klap die volgt). Mijn favoriet is en blijft de titeltrack. Ik geniet nog steeds zo hard van die puberale duivelsteksten, maar de hoofdrollen zijn toch echt voor Locicero en Alvelais die de spanning subliem opbouwen. Hun riffs zijn van buitenaardse klasse hier en het gitaarduel is wat mij betreft een van de beste die ik ooit gehoord heb. Ik zou dit album graag de volle mep willen geven, maar As Good As Dead heb ik nooit veel aan gevonden. Feel No Pain is ook geen favoriet, maar kan ermee door. Dan liever Follow Me dat laat horen dat thrash metal niet alleen snel aggressief hoeft te zijn. Ook midtempo is het effect maximaal. Zodoende is Forbidden Evil een heerlijke plaat waar het plezier vanaf spat.
Hoewel ik na al die jaren weinig meer naar thrash luister, voelt Forbidden Evil een beetje als thuis komen na een lange reis. Mijn bewondering voor dit album staat nog altijd fier overeind en dat is niet meer dan logisch met al het geweld dat hier te horen is: vlammende gitaarpartijen, een heerlijk gillende Russ Anderson (hij viel eigenlijk wel behoorlijk tegen tijdens die reunie) en puike songs. Ik zou bijna ieder nummer wel als een soort klassieker kunnen rekenen. Natuurlijk vind ik een Through Eyes of Glass beter dan Off The Edge (al moet ik iedere keer weer grijnzen om de val van Russ en de klap die volgt). Mijn favoriet is en blijft de titeltrack. Ik geniet nog steeds zo hard van die puberale duivelsteksten, maar de hoofdrollen zijn toch echt voor Locicero en Alvelais die de spanning subliem opbouwen. Hun riffs zijn van buitenaardse klasse hier en het gitaarduel is wat mij betreft een van de beste die ik ooit gehoord heb. Ik zou dit album graag de volle mep willen geven, maar As Good As Dead heb ik nooit veel aan gevonden. Feel No Pain is ook geen favoriet, maar kan ermee door. Dan liever Follow Me dat laat horen dat thrash metal niet alleen snel aggressief hoeft te zijn. Ook midtempo is het effect maximaal. Zodoende is Forbidden Evil een heerlijke plaat waar het plezier vanaf spat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.