Forbidden - Forbidden Evil (1988)

300% mee eens!

Amen

Elkaar blijven tippen, jongens.

Mssr Renard - tip: check hun tourmaatjes Vio-lence ook nog even. Beide, net als zovelen, uit de legendarische San Francisco Bay Area vijver. Second wave dan, lees ik net.

Ik lees dus dat Paul Bostaph een van de oprichters was, dat verklaart het lekkere ritme. Ook de inderdaad aparte zang zorgt ervoor dat deze plaat makkelijk boven de middenmoot uitsteekt.

Ter voorbereiding van de a.s. Dynamo Metalfest weer eens Forbidden aanslingeren. De band ken ik inmiddels heel wat jaren. Ergens rond 2004-2005 raakte ik helemaal verslingerd aan de Amerikaanse thrash metal en dan vooral de bands die de top eigenlijk net niet gehaald hebben. Dus naast Forbidden, luisterde ik ook veel Heathen, Toxik, Vio-lence, Sacred Reich, Flotsam & Jetsam en ga maar door. Natuurlijk was ik aanwezig toen Forbidden in 2008 voor wat reunie-optredens naar Europa kwam.

Hoewel ik na al die jaren weinig meer naar thrash luister, voelt Forbidden Evil een beetje als thuis komen na een lange reis. Mijn bewondering voor dit album staat nog altijd fier overeind en dat is niet meer dan logisch met al het geweld dat hier te horen is: vlammende gitaarpartijen, een heerlijk gillende Russ Anderson (hij viel eigenlijk wel behoorlijk tegen tijdens die reunie) en puike songs. Ik zou bijna ieder nummer wel als een soort klassieker kunnen rekenen. Natuurlijk vind ik een Through Eyes of Glass beter dan Off The Edge (al moet ik iedere keer weer grijnzen om de val van Russ en de klap die volgt). Mijn favoriet is en blijft de titeltrack. Ik geniet nog steeds zo hard van die puberale duivelsteksten, maar de hoofdrollen zijn toch echt voor Locicero en Alvelais die de spanning subliem opbouwen. Hun riffs zijn van buitenaardse klasse hier en het gitaarduel is wat mij betreft een van de beste die ik ooit gehoord heb. Ik zou dit album graag de volle mep willen geven, maar As Good As Dead heb ik nooit veel aan gevonden. Feel No Pain is ook geen favoriet, maar kan ermee door. Dan liever Follow Me dat laat horen dat thrash metal niet alleen snel aggressief hoeft te zijn. Ook midtempo is het effect maximaal. Zodoende is Forbidden Evil een heerlijke plaat waar het plezier vanaf spat.

De jaren 80 en metal, alle subgenres die ontstonden vonden gretig aftrek bij de jongeren die met hun spijkerjasjes en patches het hoofd flink wilden laten knikken.
Gillende zangers, vuurspuwende gitaarsolo's, ritmesecties die overuren maakten en donderende hamerslagen op de drums, wat een tijd.
Zelf heb ik dit tijdperk met alle metalbands van dienst nooit meegemaakt.
Als puber maakte ik de jaren 90 mee en alles wat toen uitkwam; van hardcore, industrial of groove metal nam ik tot mij. Ik kon er geen genoeg van krijgen.
Pas later kwam ik tot de ontdekking dat het ruigere werk uit de jaren 80 een stuk spannender was.

Metallica met The Black Album, grijs gedraaid in de jaren 90, maar is Ride the Lightning niet een stuk gevarieerder en heftiger.
Savatage met Zach Stevens, uitstekende platen maar het werk met Jon Oliva van een decennium ervoor, smaakt mij een nog stuk beter. Ik bal nog steeds mijn vuisten op de klanken van Sirens.

Forbidden personifieert voor mij ook de jaren 80.
Veel tempowisselingen, gitaarsolo's te pas en onpas, nog geen zanger met een aardappel in zijn keel en vlotte transities.
Forbidden Evil komt uit in een tijd dat Thrash nog bij een selecte groep liefhebbers salonfähig is.
De plaat vormt wat mij betreft een staalkaart hetgeen het genre te bieden heeft.

Ook Forbidden sprong in de jaren 90 op de bandwagon en probeerde zijn eigen ''Burn My Eyes'' te creëren.
Dit was noch een creatief noch een commercieel succes.
Later zou men terugkeren naar het originele geluid. Gevalletje schoenmaker blijf bij je leest.
Forbidden Evil is een kraker in het genre, maar sneeuwde vanuit commercieel opzicht wat onder tussen de bekendere bands in het genre.
Dat is gezien het muzikaal gebodene op dit schijfje onterecht, maar dat is een andere discussie.