Forbidden - Forbidden Evil (1988)

Ik wil nog wel even opmerken dat ik persoonlijk totaal geen moeite heb met de producties in en eind jaren 80, eerder de producties begin jaren 90 heb ik juist moeite mee...en later zeker kwam het qua producties alleen maar verder af te staan van mijn oorspronkelijke metal gevoel. Verder waren de kwaliteiten van Forbidden destijds al onmiskenbaar, toch was het verslag n.a.v. hun optreden op Dynamo open Air 1989 best wel kritisch in Aardschok/Metal emmer herinner ik me nog, en behoorde zeker niet bij de top destijds; ze moesten volgens de critici nóg beter letten op bepaalde aspecten van hun sound en voorkomen....jaja, Aarschok kon destijds flink zeiken! Maar veelal hadden de kenners o.a. bij dat blad wel gelijk, en namen scherp waar. Wel tof dat de band zeker met de muzikanten hoorbaar de lat hoog legte, de bladen meestal idem dito...alleen snap ik dan niet dat Sepultura ietsje later zo als goden benaderd werd; geweldige platen gemaakt toentertijd dat Sepultura, leuke optredens met waanzinnige sfeer meegemaakt in hun oude glorie thrash-dagen, maar ook ietwat overschat! ! ! Forbidden was technisch beduidend veel interessanter mijn inziens. Zo, einde historische analyse voor vandaag. Uw "Andere Tijden" Metal geschiedschrijver.

Hahaha. Ik waande me weer helemaal een metal-tiener. De tijd dat mijn aankopen afhingen van de metal-top 10 uit de Aardschok. Het moment dat ik niks kocht wat Onno Cro-Mag leuk vond en alles kocht wat Onno Cro-Mag afzeikte.

De tijd dat er nog geen 1.000.000 substromingen waren. Ergens is het wel leuk dat Forbidden nooit de bekendheid van Metallica, Sepultura haalden.
Ze bleven lekker Underdog (net als bijv. Annihilator) en lange tijd was ik de enige uit mijn groep, die die platen in huis had.

Kon ik tenminste op feestjes de lui nog wat verrassen met wat underground thrash-metal. Maar wel erbij zeggen dat het Paul Bostaph is die zit te trommelen.

Tja, Forbidden was veelbelovend toen. Twisted Into Form was een stuk volwassener, gematigder en tegelijkertijd technischer ook, en werd bijkans door Aardschok/Metal Hammer de hemel ingeschreven. Daarna raakte de band in een identiteitscrisis en werd het een trendhopper in plaats van een trendsetter. Het derde album liet veel te lang op zich wachten en het werd nog een wal en schipplaat ook. Het quasi hippe Green volgde nog en toen was het voorbij. Over. Uit.

Sepultura daarentegen, bracht gewoon aan de lopende band kwaliteitsalbums uit en liet het publiek uit de hand eten tijdens de festivals. Zij waren en bleven trendsetter in plaats van hopper.. Ik denk zelf dat ze een directe aanleiding voor het ontstaan van de Nu-metalstroming vormden. Kun je de albums zelf wel minder vinden, die prestatie verdient op zijn minst een hoofdknik. De Sepulturatrein denderde voort waar de Forbiddentrein in een te lage tunnel vast kwam te zitten. Gewoon omdat ze creatiever waren en beter begrepen hoe het muzikale landschap aan het veranderen was. En hoe ze dat naar hun hand konden zetten uiteraard. In die zin vind ik Sepultura verre van overschat.

Terug naar Forbidden Evil. Een album die niet één twee drie in je hersenstam vast komt te zitten, maar een aantal luisterbeurtjes nodig heeft. Spreek ik even voor mezelf. Russ Andersons kiest niet voor de gemakkelijkste zanglijnen en ook de songs zelf hebben weinig directe ankerpunten. Dat het een uitermate strak geregisseerd Bay Area rifforama is, mag geen twijfel lijden. En juist op het moment dat je je luchtgitaar aan het geselen bent om die shit na te doen, vallen de kwartjes als een klaterende waterval op je nietsvermoedende schedelpan. Verslaving is het gevolg. Wel eentje van het type waarvoor je niet naar de afkickkliniek hoeft.

Ik ben gauw nog even een shotje halen.

Man man, wat heb ik zitten slapen al die jaren! Ik ben toch behoorlijk opgegroeid met de jaren 80 thrashbands maar Forbidden is nooit tot me doorgedrongen op de één of andere manier. Ja de naam kende ik wel maar de muziek dus niet. Onlangs heb ik Twisted into form 'ontdekt' en die deed me van m'n stoel vallen. Dus daarna deze ook maar snel opsnorren leek me. Prachtige loodzware riffs voorzien van melodieuze solo's en met een zanger die waanzinnig goed is! Een favoriet nummer noemen kost me teveel moeite. Ik vind van deze en Twisted into form alles geweldig!!

Het is nooit te laat om oude muziek te ontdekken.

Elke dag is een dag om muziek te ontdekken. Of het nu recent of 40 jaar gelee is uitgebracht.

Blij te horen dat deze je bevalt. Pak je Twisted ook gelijk even mee? Dan ben je wat mij betreft compleet.

Even goed lezen; zoals ik in m'n post hierboven al zei was Twisted de eerste van Forbidden die ik op de koptelefoon slingerde!

Oeps. Nou ja. Dan moet je mijn bericht als niet geplaatst beschouwen.

Welk bericht?

De ontwikkelingen van enerzijds Sepultura en anderzijds Forbidden lopen inderdaad nogal uiteen, maar daar doel ik ook niet op. Beperkend tot de periode rond 1990 werd Sepultura naast Forbidden toen wel heel erg de spreekwoordelijke hemel ingeschreven destijds; er liep zoveel meer goeds rond die terug in de tijd die amper een zwart wit artikeltje kregen in bijv. Aardschok/Metal Emmer....

Mwah, nietwaar. Ik heb nog een exemplaar uit die tijd met een full colourartikel en een 9,5 voor het album. Ook de andere bladen hadden ruim aandacht voor deze Bay Area sensatie.

Sterk thrashalbum, waarop Forbidden intensiteit op een knappe manier weet te verbinden met techniek. Een beetje hetzelfde verhaal als Alice in Hell dus, behalve dat Forbidden Evil heel anders klinkt, met dank aan de zang van Russ Anderson. Toen ik dit album begon te luisteren, was die zang even wennen. Anderson gaat vaak de hoogte in en neemt ook niet altijd de makkelijkste route.
Het album opent ijzersterk, om bij March into Fire en Feel No Pain wat in te zakken. Gelukkig wordt dit album me Follow Me op een hele overtuigende manier afgesloten. Mijn re-release heeft dan nog 4 bonusnummers, maar die luister ik meestal niet.

4,0*

Ik begin steeds minder gek te worden op metal, en zit zo een beetje al mijn metal-platen te herzien (van een cijfer).

Maar ik blijf de twee eerste platen van Forbidden ijzersterk vinden. Een klein halfje eraf, omdat ik niet meer zo gek ben op metal.

En daarom moet er een halve ster af?

Beetje vreemde redenering inderdaad.

Ja, want als je tussen mijn 5*-platen kijkt, dan staat er ander spul tussen. Ik kan geen vrede met mijzelf hebben, als ik die brute metal tussen mijn top-platen heb staan.

Metal, thrash etc. scoort bij mij niet meer zo hoog als voorheen. Waarom is dat een vreemde redenering?

Ik zie mensen op Musicmeter jaren 80 platen laag beoordelen, omdat het 'gedateerd' klinkt. Precies dat vind ik nou van metal. Het klinkt als iets wat ik vroeger leuk vond, maar nu niet meer. Zelfde geldt voor bijv. hardcore en hip-hop en AOR en melodieuze rock.
Ben ik de enige user, die zijn stem-historie bij houdt en zo en nu dan herziet?

Het vreemde van de redenering zoals die er staat is dat je los van het genre dit album nog steeds ijzersterk blijkt te vinden en die halve ster er enkel afdoet omdat het nu eenmaal metal is en je daar op zich niet meer zo gek op bent.

Een 5* plaat moet wel een plaat zijn die ik graag op zet. Zo zie ik dat.
Mijn 5*-rijtje moet ook een afspiegeling zijn van wat ik nou echt héél erg goed vind.
Daar past deze Forbidden Evil nou niet echt in.
Ondanks dat heb ik veel plezier beleefd aan deze plaat. En wie weet, kom ik ooit weer een metal-fase.

Dat zou zo maar kunnen. Ik heb ooit vele jaren geen metal meer beluisterd. Als ik veel naar klassieke muziek luister vind ik al die pop, rock en metal maar banaal klinken. Maar met metal ben ik opgegroeid en dat geeft toch een blijvende indruk. Er is geen andere muziek die me zo'n energie geeft.

Dat klopt, en daarom blijf ik ook positief.

Maar ik onderstreep je gevoel van dat banale. Al heb ik dat pop minder. Het is eerder dat gitaargeweld en het overdreven snelle drumspel, dat me het meest tegenstaat.

Gitaargeweld. Nu klink je net als mijn moeder...

Ach, Ozric is echt geen softie. Hij wil het wel graag zijn heb ik de indruk.

Maar uit een gitaar komt geen geweld voort, tenzij je er iemand mee slaat.

Shredden, riffen, distortion, het is me allemaal even te veel.
Maar dan bedoel ik ook Van Halen, Triumph, Al di Meola, etc.

Maar jullie snappen mijn punt best. Ik vind dan weer wel met name thrash en deathmetal met kop en schouders boven andere genres uitsteken. Power- en classic Heavy Metal heb ik echt nog meer moeite mee. Maar dat had ik altijd wel een beetje.

Wat dan eigenlijk wel verrassend is, aangezien thrash - en death metal toch meer muzikaal geweld bevatten dan power - en classic heavy metal. Ik heb een voorkeur voor die laatste twee, omdat de energie daarvan wat lichter en positiever is. Al vind ik een potje thrash (zeker die van Forbidden, om bij het topic te blijven) en death van tijd tot tijd ook wel erg lekker. Alleen van die misantropische black metal is niks voor mij.

Ow wat blijft dit toch een vet album! Ik draai Forbidden Evil schandalig weinig, maar het is elke keer weer genieten. Misschien moet ik het album dit keer eens wat langer op m'n mp3-speler laten staan (wellicht dat ik dan ook wat meer een lijn in de nummers begin te ontdekken in plaats van alleen maar heel veel vette riffs en solo's).

Ondanks mijn liefde voor thrash is dit album altijd aan mij voorbij gegaan, ik weet niet goed waarom. Na mijn eerste luisterbeurt ben ik er nog niet helemaal uit. Aan de riffs ligt het niet, ik denk dat ik de 'proclamerende' zangstijl niet helemaal trek. Maar ik ga geen oordeel vellen na 1 luisterbeurt.

De zang maakt het juist bijzonder dus als je die niet goed vindt...

Muzikaal zit het goed in elkaar, goede gitaristen, goede drummer. Ook songmateriaal is prima misschien ga ik nog aan de zang wennen.

Ik twijfelde tussen een 4* en 4,5* voor deze plaat. Oldskool thrash blijft toch een heerlijk iets.
Uit deze periode vind ik de new wave of thrash (als dat zoiets is) net even wat lekkerder dan de pioniers. Ik doel dan op Forbidden, Death Angel, Annihilator, Testament en vele andere veel meer onbekend gebleven thashers.

Waanzinnig gitaarwerk, zowel in de riffs als in de vele solo's (en battles). De zang, die het midden houdt tussen rauwe thrashzang en wat hogere cleane speed/powermetalzang. Een mooie balans.

Prijsnummers zijn de opener Chalice of Blood en het onnavolgbare Through Eyes of Glass.

Ik kan mij herinneren dat het songmateriaal op de tweede plaat toch beter is, dus de keuze is gemaakt. Een 4* voor deze en een 4,5* voor de volgende plaat.

Dat is wat mij betreft ook zo. Alleen staan op dat album dan weer 1 of 2 (even uit m'n hoofd) korte instrumentale intro's die wat mij betreft de flow een beetje uit het album halen.

Wat is het toch met de sounds van deze tijd die mij zo aanstaat. Alle instrumenten zijn zo goed te horen. De drums rollen, de gitaren gieren, heerlijk.

Vanaf halverwege de jaren 90 gaan metalplaten steeds voller klinken en op een gegeven moment zelfs tot zo een extend dat het een brij wordt.

Kunnen moderne metalplaten niet gewoon klinken zoals dit, dan pik ik ook weer eens wat vaker een moderne metalplaat mee. Ik bedoel zo'n intro als van Through the Eyes of Glass, dat kan toch bijna niet beter?