Forbidden - Twisted into Form (1990)

De tweede plaat is altijd degene waarop bands zichzelf moeten bewijzen. Vroeger las ik altijd dat het de derde moest zijn, maar voor mij is de tweede de graadmeter. Deze voorspelt in 99% van de gevallen wel hoe een carriere verder gaat verlopen. Hoewel Twisted Into Form een goed album is, merk je wel dat overweldiging van Forbidden Evil uitblijft. Step By Step en de titeltrack zijn heel gaaf. Gisteren op Dynamo Metalfest kwam voor mij de bevestiging hoe een openingsriff van Craig Locicero zoals die op Twisted Into Form simpel kan klinken, maar wel heel doeltreffend is.

Het is een beetje wrang. Hoe leuk dit album is, je voelt dat de lijn dalende is. De beste nummers staan op de eerste helft. RIP heeft zijn momenten hoor, maar Tossed Away klinkt als een saai Testamentnummertje. One Foot In Hell heeft het ook net niet eigenlijk. Ten opzichte van het debuut, is dit album wat technischer en heeft het hier en daar wat ingeboet aan aggressiviteit. Dit is ook wat serieuzer qua insteek. GElukkig klinkt het allemaal nog wel lekker oldschool en waardeer ik het dat de band experimenteert.


Tussenstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form