Poco - Rose of Cimarron (1976)

Waar de Eagles in hetzelfde jaar Hotel California maakte en het jaar erop grote triomfen vierden met dat zelfde album , kwam Poco met Rose Of Cimarron . Alhoewel Poco overeenkomsten had met The Eagles , is de band commercieel gezien veel minder groot geworden . Waarschijnlijk omdat The Eagles net even wat geraffineerder klonken en de juiste hits uit de hoed toverden .
Toch is Rose Of Cimarron een uitstekende plaat . 10 nummers die hoogstaande countryrock kent . Fraaie zangpartijen en sterk geschreven liedjes die lekker broeierig klinken en iets zomers uitstralen . De opener is geweldig , de Timothy B. Schmit liedjes zwoel en melodieus en Company's Comin'/ Slow Poke oude stijl Poco . Een ander hoogtepunt is Too Many Nights Too Long . Ritmisch past het erg lekker en het is op de goede manier dynamisch .
Het album hobbelt dan prettig naar het einde en All Alone Together is een onvervalste countrykraker . Kortom ; fraaie plaat . Sterk pedal steel werk van Rusty Young en samen met Paul Cotton en de eerder genoemde (latere Eagle) Schmit , in grootste vorm .

Dit is een beetje de omgekeerde wereld. Poco volgt hier de Eagles, in plaats van andersom. Ik heb wel het gevoel dat de Eagles deze hoes gezien hebben en daarna een zelfde soort hoes voor Hotel California hebben gekozen.

Met country heeft dit op de eerste helft weinig meer van doen. Je hoort dat Poco steeds verder richting veilige soft-rock neigt. De productie wordt ook steeds iets gepolijster. Vanaf 'Company's Comin'' keert de country gelukkig terug. Het is dan ook niet toevallig dat 'Too Many Nights Too Long' en 'P.N.S.' de beste nummers zijn.

Opvallend dat Rose of Cimarron zelfs enkele maanden eerder uitkwam dan Hotel California, maar helemaal niets deed terwijl de Eagles miljoenen verkochten. Zou het het ontbreken van een hit zijn, of simpelweg het ontbreken van naam en reputatie?

Poco was al járen hopeloos op zoek naar commercieel succes. Ze hebben van alles geprobeerd, en op basis van artistieke kwaliteiten lukte het ze (onterecht) niet. Hier gingen ze duidelijk artistieke concessies doen, maar de tweede helft van de plaat bewijst dat ze ook hun eigen identiteit (nog) niet te grabbel wilden gooien. Helaas was de opvolger te zwak, en werd daarna toch maar meegegaan met de huidige trends om zo eindelijk succes te behalen met Legend, hetgeen leidde tot een flutalbum...

Leuk weetje: Paul Weller vervult een gastrol op deze plaat.

Poco had het in zich om een doorbraak te forceren , maar het lijkt wel of ze altijd een beetje door The Eagles zijn ondergesneeuwd . Typisch , want de opener en titelsong , zou een hit geweest moeten zijn wat mij aangaat .
Ik vind deze plaat een stuk oprechter en frisser dan Hotel California , maar ja , die hadden een enorme hit met hun titelsong .
Sommige zaken zijn nu eenmaal niet te verklaren , maar dat Poco een beetje een cultstatus heeft vind ik nu ook niet zo'n ramp .
The Eagles kan iedereen , bij Poco krabben sommige mensen zich achter het oor .(vaak genoeg meegemaakt als ik hun muziek had opstaan .)

Wederom een mooi vormgegeven album van Poco. Met een sfeervolle hoes die mij ook doet denken, naast idd. die van The Eagles, maar ook van het debuut van Crosby, Stills and Nash.
Verder wel eens met onderstaande berichten; ontbreken van reputatie, hits en misschien ook wel de persoonlijkheden die ws. minder tot de rock 'n' roll verbeelding spraken.
Edoch verders alleen maar positieve vergelijkingen....kwalitatieve muzikanten, fijne samenzang, broeierige composities...ja ik kan hier wel van genieten.

PNS ( When You Come Around ) is een ouwetje van de eerste Illinois Speed Press LP waarop het nummer, anders dan Bad Weather op Duet ( de 2e ISP LP ), van geen kant naar country-rock klinkt ....

En Weller ? Ik heb ROC op vinyl met de credits in olderwetsch grote leesbare letters op de binnenhoes maar ik zien'm nergens ......... Verklaar jonge vriend ......

Weller moet toendertijd een jaar of 18 zijn geweest en ik zie de link eigenlijk niet zo tussen beide partijen.
Weller de brit met een voorkeur voor Mods en R&B. En Poco de Countryrockers uit de VS.

Ik vind Stijn een betrouwbare auteur met veel kennis, maar dit kan ik ook niet erg thuisbrengen.

Kom op Stijn, verklaar je nader.

Rose of Cimarron (album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Of zal 't dan zomaar een Paul Weller zijn?

Ik denk dat het om een andere Paul Weller gaat. De Weller die hier wordt vermeld kun je niet aanklikken voor verdere info, terwijl de (bekende) Weller natuurlijk op wiki te vinden is.
Wel toevallig dat de (andere ?) Weller ook gitaar speelt en zingt.

Ik kan me niet meer herinneren of ik er destijds wel op kon klikken. Misschien heeft het toen fout op de site gestaan, misschien had ik de bovenkamer eerst even aan 't werk moeten zetten.

Het is gewoon een foutje op die Wiki pagina denk ik ...... wat ik al zei, er staat geen enkele Paul Weller vermeld bij de credits en die staan er per nummer op, tot en met iedereen die in z'n handen heeft geklapt op Company's Comin' / Slow Poke ..........

Inderdaad. En nogmaals, het is een wat onwaarschijnlijke combinatie en vocaal is Weller best herkenbaar. Mits ie heel anders klonk op z'n 18e( ! )
Dan zou het al echt een sessieman geweest moeten zijn.

We moeten er maar van uitgaan dat dit een foutje is.

Poco heb ik leren kennen toen ik de LP Legend op een vlooienmarkt kocht. Begrijpelijkerwijs was ik niet kapot van hun muziek, want het was een heel matig album. Maar toen ik Rose of Cimarron had gekocht en gehoord was ik helemaal om. Dit was meer mijn muziek, hetgeen veel weg had van de Flying ?burroto Bros en de Eagles.
Een heerlijk album met over het algemeen topnummers.
Onbegrijpelijk dat Poco uit dat jaar en de jaren ervoor nauwelijks door het grote publiek bekend was. (Ik kende ze toen ook niet, moet ik eerlijk bekennen). Iedereen kende de Eagles, want die hadden vele hits. Van Poco herinner ik me geen enkel topnummer van de jaren zeventig. Goed, dat gemis ben ik nu aan het inhalen, want ik wil meer LP's van Poco aanschaffen via platenbeurzen.
Rose of cimarron is een prachtnummer, maar kant 2 is geheel lekker.

Poco is hier nog goed op dreef, met opener en titelsong Rose of Cimarron. Rose of Cimarron heeft pas met terugwerkende kracht de erkenning gekregen die het verdiend. Eigenlijk had dit gewoon voor Poco een grote hit moeten zijn. Rusty Young levert op kant A een mooie bijdrage met Rose, Steal Away en de met mandoline/banjo overladen Company's Comin'/Slowpoke. Schmit klinkt met Just Like Me een beetje tam, maar maakt dat met Starin' at the Sky weer ruimschoots goed. Het is m.n. Paul Cotton die dit keer de roots bewaakt van Poco en op kant B laat horen dat hij naast zijn wat meer countryrock gerichte nummers, ook prima met back to basic uit de voeten kan. M.i. heeft deze bezetting van Poco de meest evenwichtige albums opgeleverd, wat kort hierna om de behoefte van succes en op aandringen van de platenmaatschappij langzaam maar zeker minder werd. Timothy B. Schmit pakte het aanbod om bij de Eagles gaan spelen met beide handen gretig aan. (om uiteindelijk in de maleise van die groep terecht te komen) en meerdere bezettings wisselingen/toevoegingen, gingen ten koste van het authentieke geluid van deze fantastische band.

Dit is gewoon een goed album. Inderdaad vreemd dat Poco hier niet echt succes mee heeft gehad. Dit kan de concurrentie met The Eagles met gemak aan.
Ik heb deze lp toendertijd snel gekocht. Hoes met sticker, maar helaas zonder verdere info/credits.

Zou wel moeten hoor, de binnenhoes vermeldt alle credits. Nou heb ik een (op de Discogs-link afgebeelde) Amerikaanse persing, maar ook de Duitse en Engelse persing hadden een binnenhoes met credits en songteksten. Ik kan geen Nederlandse release vinden op Discogs, best mogelijk dat die geleverd werd in een neutrale witte binnenhoes, gebeurde vroeger wel vaker.

Het was de eerste Poco-LP die ik kocht, maar dat zal wel een jaar of twee na verschijnen geweest zijn, toen de band eindelijk (Amerikaanse) hits begon te scoren. Ik vind het nog steeds een van de beste Poco-albums, omdat hij een goed evenwicht vormt tussen de pure countryrock die de band in de voorafgaande jaren maakte, en de latere commercielere koers, die meer gericht was op het soort softrock dat het in de Amerikaanse hitparades goed deed in die tijd. De titeltrack werd dan ook een eerste bescheiden hitje en haalde ook bij ons in Nederland de tipparade, uiteraard in een verkorte single-versie.

Die titeltrack is niet het enige hoogtepunt op dit album. Stealaway en Too many nights too long zijn andere songs die het goed zouden doen op de radio. Gelukkig schemeren de country-invloeden ook nog door, met name in verscheidene nummers op kant 2. Mooie samenzang ook, en een fraaie hoes. Doet al met al weinig onder voor de Eagles, in wier vaarwater ze hier al duidelijk meevaren.

Ik zie niet dat Poco meevaart in het vaarwater van de Eagles. Volgens mij andersom en Poco was ook nog eens hofleverancier van leden voor de Eagles.
Alleen de Eagles pakte het commercieel veel beter aan.

Ter herinnering. Poco is opgericht in 1968 opgericht en de Eagles in 1971. Toen de Eagles in de zomer van 1972 met hun debuut kwamen had Poco al vier albums uitgebracht en lag de blauwdruk al klaar voor een west coast country rock band. Overigens was aan de Eagles leden sowieso niet heel veel west coast
Bernie Leadon was van de oprichters de enige die uit de buurt kwam. Timothy B. Schmit die later invoegde kwam ook van de west coast maar kwam ook vooral van Poco!

Van beide bands ben ik groot fan maar Poco ligt vaker op de draaitafel. Enerzijds komt dat door de veel groter catalogus maar ik vind Poco authentieker klinken dan de Eagles. Die laatste (zeker een album als One Of These Nights, Hotel California en The Long Run) vind ik soms te overgeproduceerd. Te clean. Het moest allemaal zo gepolijst.

Deze Rose Of Cimarron van Poco behoord samen met Cantamos en Deliverin tot mijn top 3 van Poco.

Wederom lekkere plaat van m´n favoriete countryrock band, alleen ik vind dat uitloop/einde van het overigens verder lekkere nummer `Rose of Cimarron`....

altijd al een fan geweest van Poco en ook van richie furay alhoewel hij er op deze lp niet meer bij is
(luister eens naar Trouble in paradise van the souther hillman furay band)
het is niet te geloven dat deze band nooit echt doorgebroken is
er staan enkele hemelse nummers op zoals rose of cimarron staring at the sky all alone together
too many nights too long
1 zwak nummer : company's comin'; toch nog een 4 sterren album

Inderdaad een prima album van Poco die beslist commercieel succes verdiende (Rose of Cimarron kende ik toen en had een hit moeten worden). Maar The Eagles hadden Don Henley in hun gelederen die het groots aanpakte: een uitgebreide toer waardoor ze doorbraken en een ambitieus conceptalbum (Hotel California). Moest Don Henley deel hebben uitgemaakt van Poco was die ook erg succesvol. Aan de andere kant veroorzaakte zijn dictatoriale instelling de split van deze band.