Poco - Rose of Cimarron (1976)
mijn stem
35 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Country
Label: MCA
-
Rose of Cimarron (6:44)
-
Steal Away (3:13)
-
Just Like Me (2:46)
-
Company's Comin' (2:37)
-
Slowpoke (2:07)
-
Too Many Nights Too Long (6:04)
-
P.N.S. (When You Come Around) (3:19)
-
Starin' at the Sky (3:00)
-
All Alone Together (3:24)
-
Tulsa Turnaround (2:44)
0
geplaatst: 4 januari 2024, 21:34 uur
altijd al een fan geweest van Poco en ook van richie furay alhoewel hij er op deze lp niet meer bij is
(luister eens naar Trouble in paradise van the souther hillman furay band)
het is niet te geloven dat deze band nooit echt doorgebroken is
er staan enkele hemelse nummers op zoals rose of cimarron staring at the sky all alone together
too many nights too long
1 zwak nummer : company's comin'; toch nog een 4 sterren album
(luister eens naar Trouble in paradise van the souther hillman furay band)
het is niet te geloven dat deze band nooit echt doorgebroken is
er staan enkele hemelse nummers op zoals rose of cimarron staring at the sky all alone together
too many nights too long
1 zwak nummer : company's comin'; toch nog een 4 sterren album
2
geplaatst: 8 februari, 14:24 uur
Jammer toch dat deze band het qua aandacht en commercie verloren heeft van The Eagles. Met die laatste heb ik niet zoveel. Maar Poco vind ik dan weer veel fijner, hoewel ik moet bekennen ik ze toch vaak vergeet te draaien. Het zijn de twee qua tijdsduur langste songs die ik het liefst hoor. Maar de rest is op een enkeling na niet veel minder.
0
geplaatst: 8 februari, 17:04 uur
Ja, Eagles versus Poco, ansich hadden ze al een lijntje omdat bassist Randy Meisner er de oorspronkelijke bassist was - want Poco bestond al wat jaren eerder dan de Eagles.
Meisner werd na Hotel California op zijn beurt vervangen door Tinothy B. Schmidt, die Meisner al had vervangen in Poco.
In kwaliteit ontloopt het elkaar niet veel, maar de Eagles maakten hits op het juiste moment en bleven minder hangen in de countryrock uiteindelijk.
Poco was geen band van hits, maar hadden dat misschien wel wat meer verdiend.
Rose of Cimarron is in ieder geval een plaat die nog stevig leunt op countryrock en voorlopig de laatste die zij in deze stijl zouden maken.
De titelsong was de single en is met ruim 6 minuten een tricky zet.
Het is een heel fraaie song, maar er gebeurt wellicht net even te weinig om memorabel te zijn. Het is veel meer een albumtrack en ik denk dat het daar regelmatig mis ging in de keuzes van wat uit te brengen als single.
Tevens in "76" brachten de Eagles Hotel California uit en we weten hoe succesvol dat was.
Nu vind ik dit album leuker, maar het zegt wel iets over hoe het ging toendertijd.
Een heel behoorlijke plaat met kwalitatief prima liedjes, prachtige zang ( Timothy B. Schmidt dus nog) en een uitstekend muzikaal niveau.
Ik denk uiteindelijk dat Poco meer een band was voor puristen en wellicht net niet de geraffineerdheid had om heel groot te worden.
Hierna schudden ze het 'countryrock juk' van zich af en gaan wat gladdere poprock maken op een typische Amerikaanse leest.
In het thuisland scoren ze dan ineens tijdelijk wel met singles.
Meisner werd na Hotel California op zijn beurt vervangen door Tinothy B. Schmidt, die Meisner al had vervangen in Poco.
In kwaliteit ontloopt het elkaar niet veel, maar de Eagles maakten hits op het juiste moment en bleven minder hangen in de countryrock uiteindelijk.
Poco was geen band van hits, maar hadden dat misschien wel wat meer verdiend.
Rose of Cimarron is in ieder geval een plaat die nog stevig leunt op countryrock en voorlopig de laatste die zij in deze stijl zouden maken.
De titelsong was de single en is met ruim 6 minuten een tricky zet.
Het is een heel fraaie song, maar er gebeurt wellicht net even te weinig om memorabel te zijn. Het is veel meer een albumtrack en ik denk dat het daar regelmatig mis ging in de keuzes van wat uit te brengen als single.
Tevens in "76" brachten de Eagles Hotel California uit en we weten hoe succesvol dat was.
Nu vind ik dit album leuker, maar het zegt wel iets over hoe het ging toendertijd.
Een heel behoorlijke plaat met kwalitatief prima liedjes, prachtige zang ( Timothy B. Schmidt dus nog) en een uitstekend muzikaal niveau.
Ik denk uiteindelijk dat Poco meer een band was voor puristen en wellicht net niet de geraffineerdheid had om heel groot te worden.
Hierna schudden ze het 'countryrock juk' van zich af en gaan wat gladdere poprock maken op een typische Amerikaanse leest.
In het thuisland scoren ze dan ineens tijdelijk wel met singles.
* denotes required fields.
* denotes required fields.