Jackson Browne - Lives in the Balance (1986)

Ondanks de Titel van dit album is eigenlijk het titelnummer het enige uitgebalanceerde. Met Till i go Down doet zelf Reggae zijn/haar intrede en ik kan iedereen verzekeren dat er heel veel muziekanten zijn die dat genre een stuk beter beheersen en ook uitvoeren. Jammer, ik had gehoopt dat met de terugkeer van onder andere David Lindley de muziek een stuk genietbaarder zou worden, ijdele hoop dus.

nog een zwakke cd van de heer browne , alleen in the shape , kan me boeien
de rest is tweederangs

Slappe kost van een goede singer-songwriter, wiens inspiratie even met vakantie was...

**

Ben het niet met bovenstaande eens en vandaar mijn hogere cijfer.
Vindt het op Till i go down na een prima plaat.

Lawless Avenues
In the Shape of a Heart
en de titeltrack.

Als opvolger van het rock-album 'Lawyers in Love', vind ik dit album het tegenovergestelde van bovenstaande reacties (uitgezonderd GERT P).

lekker album met uitschieters als In the shape of a heart, Candy, Lawless Avenues, Lives in the Balance en Black and white.

En als ik meer wil dan alleen maar luisteren dan kan ik heerlijk rocken op 'For America'. Wat een plaat !! De drum van Jim Keltner, het geluid van die saxafoon, de krachtige stem en gitaar van Jackson en een lekker wegzingende tekst. gekneed tot een lekkere rock plaat.

Heerlijk !!

Voordat ik in aanraking kwam met dit album kende ik alleen het titelnummer wat ook op de Miami Vice 2 soundtrack stond.

Ik ben zodoende toen op zoek gegaan naar het hele album op elpee (let wel ik heb het over 1987 en een cd-speler had ik nog niet). Ik heb de lp uiteindelijk gevonden bij de bibliotheek en op een tape gezet en werkelijk grijs gedraaid.

Om wat vergelijkingsmateriaal te hebben heb ik ook wel eens een ander album van Jackson Browne beluisterd, maar daar had ik niets mee. "Lives in the balance" is wat toegankelijker dan bv. "Running on empty".

Ik ben het ermee eens dat "Till I go down" de plank misslaat, maar de overige songs zijn stuk voor stuk prachtig.

zeldzame opleving van "na de eerste 4 lp's". Redelijk

Best een aardige plaat, maar niet echt top, zoals eerdere albums.

Maatschappelijk plaat van Jackson, stelt het buitenland beleid van Amerika scherp aan de kaak( zoals wel vaker onderwerp is op een cd) met name het midden amerika beleid.

Rake teksten, goede songs, indertijd het concert op Rockpalast gezien, waarin dit album centraal stond.

Jackson Brown is nu zo'n artiest die infeite geen slechte platen maakt en altijd een ruime voldoende scoort. Ook dit album is verplichte luisterkost voor zijn fans.

Prima album van Jackson Browne. Ik kende het titelnummer van één van de Miami Vice albums. En dat nummer vond ik dusdanig aantrekkelijk dat ik verder ben gaan zoeken. Zodoende kwam ik bij dit album uit. Het album begint sterk met Hello America, Soldier of plenty en In the shape of a heart. En eigenlijk blijft het daarna ook gewoon prima. Till I go down lijkt een vreemde eend in de bijt (voor mij althans) met z'n reggae sausje maar het werkt goed.

The Pretender - mijn kennismaking met Jackson Brown - is m.i. wat ingetogener en gevoeliger.
Ook weer een topalbum ( ooit nog op LP gehad)

Heb ik ook. Op vinyl uiteraard! En is zeker ook een mooi album.

Dit album zat tussen een stapeltje dat ik van iemand alweer jaren geleden heb gekregen. Omdat ik toen meer CD's draaide is dat stapeltje tussen de rest van het vinyl verdwenen. Vandaag kwam ie opeens tevoorschijn en staat nu tussen de albums die vanavond aan de beurt zijn

Na enige twijfel mijn stem bepaald.
Die twijfel werd bij mij vooral gewekt door het hoorbaar 'mid-eighties-mainstream' karakter van dit album. Maar eigenlijk is dat vooral even de omschakeling bij het opzetten van het album. Die 32 jaar terug in de tijd moet toch érgens aan te merken zijn. En dan herkennen we het studiogeluid uit die jaren best. Zo vonden we dat destijds een goede productie.

Jackson Browne kende ik van zijn gloedvolle singer-songwriter-rock op albums als For Everyman, Late for the Sky en The Pretender waarop we vooral de innerlijke emoties van de artiest leerden kennen. Toen ik in 1986 Lives in the Balance (best vertaald als: 'er staan levens op het spel') kocht, was ik nog niet helemaal voorbereid op de nieuwe koers van de zanger. Muzikaal een stukje zakelijker en bij de tijd, tekstueel met een heel duidelijke politieke kleur. De regering Reagan krijgt niet mis te verstane kritiek toebedeeld vanwege het beleid in Midden-Amerika.

Duidelijker dan ooit kiest Browne hier voor zijn engagement en boodschapt het uit. Patriottisme is in de VS ook bij links een positieve waarde. Trots op Amerika mag, maar dan ook het onrecht van je eigen land benoemen. En zo weet Jackson Browne zich een woordvoerder van het protest.

Ten koste van de artistieke waarde? Dat vind ik lastig. Muzikaal zijn de jaren'70 voor hem vruchtbaarder geweest. Heel verrassend wordt het hier niet. Till I Go Down bijvoorbeeld is prima mee te zingen maar heeft een modieus reggae-jasje meegekregen waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum nu wel verstreken is. Maar echt de mist in gaan, nee daarvoor is Browne te veel een vakman.

Vooral tekstueel heel interessant dit album, muzikaal best in orde maar niet volledig overtuigend. Zo kom ik dan op 4 sterren. En dat moet genoeg zijn.

Lives in the Balance is het meest politieke album van Jackson Browne waarbij hij kritiek levert op het Reagan-tijdperk. Buiten het reggae-niemendalletje Till I Go Down staan de songs op een hoog peil al worden ze lichtjes ontsierd door het gladde typisch jaren '80-sausje. Het is wel lang niet zo erg als die van zijn tijdgenoot Neil Young met Landing on Water.

Een bietje wisselvallige plaat. De vrij kille jaren 80 productie helpt ook niet echt. De eerste 3 nummers zijn behoorlijk sterk. Candy vind ik aardig en Lawless Avenues is niet veel. Lives in the Balance is het laatste hoogtepunt van deze plaat. Till I Go Down is de zwakste broeder, slap reggae gedoe. Black and White is wel aardig.

Ja, dit was destijds wel een tegenvallende Jackson Browne-plaat. Eens te meer jammer, omdat ik de beide singles wél top vind: For America en het titelnummer. Ik kan vrij aardig door die jaren tachtig-productie heen luisteren, maar ben het qua songwriting eens met iggy: The shape of a heart en Soldier of plenty zijn ook mooie nummers en Candy en Black and white zijn inderdaad 'wel aardig'. De resterende twee songs zijn voor JB-begrippen eigenlijk onder de maat. Ook van mij krijgt het album een krappe voldoende.

Veel van mijn favoriete artiesten/bands hebben dikwijls een periode met albums die over het algemeen (en ook door mij) minder gewaardeerd werden. Ik ben de laatste weken hiernaar aan het luisteren om te horen of dat na vele jaren nog altijd zo is. Dat heeft al veel verrassende uitkomsten opgeleverd.

De laatste week heb ik geluisterd naar de albums van Jackson Browne uit de periode 1980 t/m 2002. Deze Lives in he Balance is een van de meer activistische albums, vooral geïnspireerd door het Reagan-beleid destijds.

Het album is een tikkie beter dan het voorgaande en bevat twee mooie songs, namelijk In the Shape of a Heart en het titelnummer. Maar daar staat het slappe reggae-deuntje Till I Go Down tegenover, zodat de matige score gewoon blijft staan.

na al die jaren weer eens opnieuw beluisterd. vond het destijds bij verschijnen al een flinke tegenvaller en dat is niet veranderd. veel middelmatige composities en de mainstream gladde productie leidt tot een soort van West Coast pop met bij voorbeeld reggae invloeden zoals in het ondermaatse "Till I Go Down".
een productie zoals destijds ook te horen was op albums van mensen als Glenn Frey. synthesizers en blikkerige drums domineren en dragen er toe bij dat meerdere nummers om zeep worden geholpen. qua sound een flinke koerswijziging ten opzichte van zijn 70's albums, die wat mij betreft verkeerd uitpakt.

kom welgeteld tot 3 songs die enisgzins willen beklijven "In the Shape of a Heart", de titeltrack en "Black and White". een zeer matige score. heb geen twijfel over s'mans integriteit wat betreft de maatschappij kritische teksten in meerdere tracks als "Soldier of Plenty" en "Lawless Avenues", maar de kwaliteit van het songmateriaal zelf haalt bij lange na niet het niveau van zijn albums uit de 70's, en nummers als "Candy" en "Till I Go Down" zijn skip waardig

Album werd geproduceerd door Jackson Browne
Recorded at Sunset Sound Factory, Los Angeles & The Outpost, Los Angeles
All songs written by Jackson Browne, except track 4) Greg Copeland/Wally Stocker & track 5 co-written Jorge Calderon

Jim Keltner, Russ Kunkel, Stan Lynch, Ian Wallace: drums
Phil Chen, Jennifer Condos, Jorge Calderon, Bob Glaub: bass
Kevin Dukes, Danny Kortchmar, David Lindley, Kevin McCormick, Gary Myrick, Rick Vito, Waddy Wachtel: guitar
Jai Winding: organ, piano & synthesizers
Phil Kenzie: alto sax
Jackson Browne: piano, sequencer, vocoder, acoustic guitar
Steve Lukather: guitar
Craig Doerge, Bill Payne: synthesizers
Jorge Calderon, Deborah Dobkin, Doug Haywood, Kevin McCormick, Bonnie Raitt, MIndy Sterling: harmony vocal
Walfredo Reyes: congos
Bernie Larsen: clavinet, guitar
Ian McLagan: organ
Bill Payne: piano, synthesizers
Jorge Strunz: nylon string guitar
Enrique Cruz: zampona
Hugo Pedroza: charango & tiple

Ondanks dat de productie mij wat tegen staat vind ik dit wel een aardig album. Natuurlijk niet zo consistent als zijn klassiekers , maar er is toch nog wel wat te halen. Tekstueel schippert Browne nergens en speelduur van het album is ook prima. De reggae deun is een van een lulligheid die zijn weerga niet kent en ook Candy haalt niet het niveau als ik van hem gewend ben. De overige 6 nummers zijn prima te verteren en zet ik regelmatig ook op. 3 en halve ster lijkt mij op zijn plek