Jackson Browne - Lawyers in Love (1983)

Het eerste numer van dit album begint ongeveer waar het vorige album eindigde. Multi-instrumentalist David Lindley is verdwenen op dit album na jaren trouwe dienst. De man die nou net voor een beetje extra zorgde.
De eerste vier numers lijken erg op elkaar, ze hadden trouwens ook op het vorige album kunnen staan, niemand zou het gemerkt hebben.
Tender is the Night is een (zeer) lichte opleving en in Say It Isn't True zit nog wel een lichte spanning maar dat is het ook wel.

beter album , niet slecht maar geen j browne topper , het zal er nooit meer van komen denk ik

Russel Kunkel opent dit album geweldig met zijn drums in "Lawyers in Love".

Voor de rest een prima album met lekkere nummers.
de uitschieters:

Lawyers in Love
On the day
Tender is the night
Knock on any door
en het lekkere simpele For a Rocker

Bijna 5 jaar na laatste bericht...

Nogal mainstream Amerikaans klinkend album van Jackson Browne.
Past wel in die tijd. Gelukkig nog geen syndrums.
Er wordt keurig gemusiceerd door vakmannen, dat hoor je weer.
De songs zijn helaas niet echt spannend en het klinkt allemaal nogal gladjes zonder scherpe randjes.
En toch, het is geen slechte plaat.
For A Rocker (een meezingertje) heeft nog een lekkere gitaarsolo achteraan.
On The Day is een lekker aanstekelijk nummer en dat vind ik Cut It Away ook nog wel.
Say It Isn' True is een mooi rustig nummer, wat ook wel wat spanning in zich heeft (ook met mooie gitaarsolo).
De rest kan er mee door.
Conclusie: niet onaardig, past muzikaal in die tijd, maar echt spectaculair goed of slecht wordt het nergens.
Beschaafd middelmatig album van Jackson Browne.
Op vinyl en leuke hoes trouwens.

Met Lawyers in Love gaat Jackson Browne meer de rocktoer op. Het levert een wisselvallig album op met de titelsong en Tender Is the Night als uitschieters. Say It Isn' True is ook een mooi nummer met een beetje spanning. De overige songs zijn eerder middelmatig: niet slecht maar wat vlakjes.

Ik vind dit wel een heel prettig album. Begint al goed met het eerste nummer. "Cut it away" is prachtig en de solo erin veeel te kort. Mooi gitaar- en drumwerk. Een degelijk stuk werk.

Veel van mijn favoriete artiesten/bands hebben dikwijls een periode met albums die over het algemeen (en ook door mij) minder gewaardeerd werden. Ik ben de laatste weken hiernaar aan het luisteren om te horen of dat na vele jaren nog altijd zo is. Dat heeft al veel verrassende uitkomsten opgeleverd.

De laatste week heb ik geluisterd naar de albums van Jackson Browne uit de periode 1980 t/m 2002. En waar Hold Out voor mij een aangename verrassing werd, is dat niet het geval met deze Lawyers in Love. Die vond ik destijds al het slechtste album van Jackson, en dat is nu ook het geval. Allemaal zeer matige composities en ook krijgt hij hier al een beetje last van die kille productie van die jaren '80.

Jammer.

Ik snap wat je zegt, kan me er deels ook in vinden. Toch zijn de titelsong, Tender is The Night en Say It Isn’t True voor mij nog wel de moeite waard om tot een ruime voldoende te komen.

de albums die Jackson Browne in de 80's uitbracht, behoren tot zijn minste albums, zo ook deze "Lawyers In Love". de man was kennelijk niet wars van de trends in die tijd en maakte "commerciële" rockalbums die aansloten bij de destijds gangbare sound. net als op de opvolger "Lives in the Balance" leidt dat op dit album tot een soort van hippe mainstream West Coast pop met veel ruimte voor de synthesizers, niet erg passend bij zijn songs, die op dit album voor zijn doen behoorlijk onder de maat zijn.

ook bij dit album vraag je jezelf af hoe songs als "Cut It Away" en "Downtown" in een andere, meer bij hem passende productie, hadden geklonken. neemt niet weg dat ook het niveau van de composities te wensen over laat in nummers als "On the Day" en "For a Rocker".

een matig album waarbij tracks als "Tender is the Night" en "Say It Isn't True" er bovenuit steken.

vreemd genoeg of juist niet, werd dit album zijn vierde Top 10 album in de Amerikaanse Billboard Top 100 en was het commercieel succesvol. overigens waren zijn albums uit de 90's zoals "I'm Alive" en "Looking East" een soort "return to form" en stelden deze allesbehalve teleur.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Greg Ladanyi
Recorded Downtown, Los Angeles
All songs written by Jackson Browne
except track 5) Russell Kunkel, Danny Kortchmar, JB
track 6) Danny Kortchmar, Craig Doerge, JB

Jackson Browne: guitar, vocals
Russell Kunkel: drums
Bob Glaub: bass, guitar (track 1), organ (track 7)
Doug Haywood: organ, vocals, bass (track 7)
Rick Vito: lead guitar, vocals
Bill Payne: organ (track 2)
Craig Doerge: pianos & synthesizers
Danny Kortchmar: participation in arranging and playing these songs

In 1983 kwam ik vaak bij de Fonotheek in Uitgeest. Voor een paar kwartjes leende je een lp en zo maakte ik kennis met heel veel muziek. In een bak met “net binnen” stond deze lp. Die hoes ! Een advocaat is hotel de botel verliefd en is met zijn Mercedes CE in de plomp beland. Auto niet op de handrem tijdens een intiem momentje, vloedgolf, WW III begonnen ? Alles is denkbaar. Dus meegenomen

Ik kende Jackson Browne van Running on empty en was in mijn beleving toen een “oud Eagle” ( hij schreef mee aan Take it easy, was echter nooit lid van de Eagles ontdekte ik later).. Deze nieuwe plaat vond ik meteen wat hebben, het titelnummer maar zeker nog 5 nummers zijn gewoon lekkere nummers. Natuurlijk was het voor de fans die zijn opgegroeid met The pretender en Late for the sky even wennen. In 1983 waren meer artiesten die groot waren in de 70’s op zoek naar een ander geluid. Is het alleen commercie, is het ook de drang om iets anders te doen, zijn zij zich bewust dat hun eerste albums van een niveau waren dat ze zelf niet meer kunnen aanraken en kiezen daarom voor een andere aanpak? Ik juich veranderen toe, ook al is niet iedere verandering een verbetering. Moraal van het verhaal: aan iedereen die dit leest om meer te weten te komen over Lawyers in love, zo mager als het aantal punten hier toegekend is het niet. Geen topalbum, wel degelijk en van een uniek artiest die met zijn humor en sarcasme een ingrediënt toevoegt wat helpt de tand des tijd goed te doorstaan

En nu ik toch bezig ben een lans te breken voor JB (indien noodzakelijk); een beroemde uitspraak van hem. Achterliggende verhaal; niet iedere artiest verdiend bakken met geld, om dat verhaal te illustreren deze quote; “What is the least often heard sentence in the English language? That would be: Say, isn't that the banjo player's Porsche parked outside ? “

Ik ben het gedeeltelijk met je eens: op zichzelf beschouwd is dit album helemaal niet zo verkeerd. Maar als je het afzet tegen zijn werk in de jaren zeventig is dit gewoon een tegenvaller, en zo heb ik het destijds ook ervaren. Ik heb het geluk dat ik wel een liefhebber ben van het soort commerciële Amerikaanse rock die hier klinkt (denk Toto, Christopher Cross, Little River Band - al kwam die laatste band natuurlijk uit Australië), maar uiteindelijk is dit natuurlijk een stuk oppervlakkiger dan zijn voorgaande albums.

Browne liet zich beïnvloeden door de tijdgeest, die vroeg om een gestroomlijnder sound, meer gericht op de Amerikaanse radio. Die kregen we hier dus ook. Het rockt allemaal lekker weg, en zijn begeledingsband is lekker op dreef, inclusief een stevige gitaarsolo hier en daar.
Maar op de keper beschouwd zijn de meeste nummers weinig bijzonder. De titeltrack en Tender is the night, waarop iets gas wordt teruggenomen, zijn per saldo de aardigste songs. Maar nummers als Cut it away en het afsluitende For a rocker zijn compositorisch toch een beetje armoedig, hoe lekker ze ook klinken. Bovendien gaan sommige nummers wat te lang door, waarbij ik ook het ongemakkelijke gevoel krijg dat dat gedaan is om de volledige speeltijd van het album wat op te krikken. Want die blijft met acht nummers in 35 minuten ook enigszins onder de maat.