Metallica - Master of Puppets (1986)

Ik vind Battery, het titelnummer en Welcome Home de beste nummers op deze plaat. waarom vind iedereen zowat hier dit de beste Metallica plaat, goed issie bij vlagen zeker hoor, maar ik vond de 2 eerdere platen wel een stuk beter als geheel. het zal het concept en de texten wel zijn denk ik. als de muziek mij al niet geheel aanspreekt, dan maakt het concept en de texten mij ook niet veel meer uit. zie het als je een leuke meid ontmoet, dan ga je ook eerst op het uiterlijk af, en als je dat niets vind dan ga je je verder toch ook niet in de texten verdiepen lijkt me.

Leuke vergelijking....

Hoe verdiept men zich in een meid haar "texten"?

Ik denk in het geen ze te melden heeft.... ..wat ze zegt en ook hoe ze het zegt en dus niet zoals James met een 'zware stem:Bat-te-ry!!

Wow, een chick met de stem van James. Nee dank je inderdaad



On-Topic: Dit album blijft voor mij de beste 'Tallica.

Ik twijfel nog wel eens tussen Master en Lightning....

Prachtige video. Via marktplaats kun je er nog wel redelijk eenvoudig aan komen. Heb hem hier ook liggen. Mooi beeld materiaal, en prachtige/amateuristische interviews van de mannen.

Ik dacht de dvd gevonden te hebben op Bol ..maar achteraf niet leverbaar.
Probeer een pindakaasprogramma.

Het nummer Dispoasable Heroes is ègt lekker! Zet ik ook vaak op als ik online shooters speel (Cod, BF2 etc)

"Back to the front
You will do what I say, when I say
Back to the front
You will die when I say, you must die
Back to the front"

Heb Cliff 'Em all toevallig is voor 2,5€ gevonden in een of ander obscuur metalwinkeltje in Antwerpen. Mooie kopen kun je daar doen

mooie lijst die je opnoemt!, ja ik herrinder mij nog wel het castle donnington gebeuren waarin ze slayer een beetje belachelijk maakte uit 95,de andere kleine jams van GnR,White Zombie, waren ook best grappig en als ik mij niet vergis waren ook de premieres van 2x4 en devils dance toen.

85 lorely was inderdaad de premiere van disposable heroes met
een ander ritme en verplaatste lyrics maar hij blijft mooi ook al vond ik die accoustische versie bij het bridge benefit gedoe zwak, inderdaad wat je zegt fade to black en the four horsemen heb ik ook al wel tig keer gekeken, prachtig staaltje werk toendertijd cliff er ook nog bij was. toch baal ik als een stier dat ze nog nooit veel videowerk van hun beste werk hebben laten zien

-day on the green 1985-08-31 (alleen wat rtl en for whom the bell tolls beelden zijn hiervan) het schijnt dat mtv de rechten niet wil vrijgegeven.
-roskilde 1986 (snel concertje)
-het laatste concert van cliff zelf wat ik 1 van de beste vind tijdens de damage inc. tour

Deze heb ik samen met Death Magnetic besteld bij large, deze had ik alleen maar gebrand liggen en de kwaliteit is erg slecht van de pindakaas cd. ik heb deze al eens org geleend van een kennis, en wat mij nog bijstaat van die draaibeurt van het org was dat Battery, Welcome Home (Sanitarium) en de titeltrack erg goede nummers waren. de rest kan ik mij niet meer goed herinneren, en das vaak een slecht teken. dinsdag krijg ik hem org binnen, ben benieuwd naar die andere nummers. ik hoop dat ze mij gaan meevallen. toen niet, maar een org cd geef ik zowiezo meer draaibeurten dan de gedownde albums.

Deze plaat heb ik sinds vanmiddag org in huis, en heb hem dan ook even afgespeeld. ik vind het een erg acceptabele plaat met Battery, de titeltrack, Welcome Home, en Orion als beste nummers. er zijn er velen die dit het beste album van Metallica vinden,maar ik vind de 2 voorgangers toch duidelijk nog wat beter, hier staan zeker een paar goede nummers op, maar vind hem als geheel album niet hetzelfde constante niveau hebben dan zijn 2 voorgangers (Ride, Kill) And Justice For All is vergelijkbaar met deze denk ik, ook een aantal zeer sterke nummers, maar ook een paar aardig mindere nummers. goed Metallica album dit, maar niet hun beste dat zeker niet.

Dit is wel een album dat niet in een keer 'valt' met al die epics...

Ik heb deze inmiddels wel 10 keer gedraaid nu denk ik, maar ik kan nu echt wel horen dat dit toch eigenlijk het absolute hoogtepunt van Metallica is geweest. de 'echte' Metallica essentie is toch inderdaad Ride The Ligtning en deze plaat geweest. het debuutalbum was de basis van alles want toen stonden ze nog in de kinderschoenen van alles wat nog zou komen, en het debuut was duidelijk een goede voorbode van de 2 opvolgers. hij valt na 10 draaibeurten dan eindelijk voor mij. And Justice en The Black Album is toch echt wel een stap terug t.o.v deze en Ride The Lightning.

Ben ik wel met je eens, Ricardo. AJFA vind ik een brug te ver en TBA is 'gladder' t.o.v MOP, hoewel ik 'm als 'rocker' wel waardeer.

Ga ik toch niet helemaal mee akkoord, aangezien ik AJFA beter uitgewerkt en complexer vind dan RTL. Natuurlijk is MOP naar mijn mening niet te overtreffen, maar moest de productie daar op het niveau van deze geweest zijn, zou het in ieder geval niet veel gescheeld hebben. The Black Album vind ik dan wel een stap lager; het is een stuk simpeler en radiovriendelijker, maar nog steeds een album waar ik altijd wel van kan genieten.

MOp vind ik beter qua afgeronde songs; AJFA is volgestouwd met riffs, verliezen de songs kracht door de lengte; misschien niet voor de liefhebber.

Ik heb een nieuw initiatief ondernomen om al mijn top 10-albums uitvoerig te bespreken, en vandaag begin ik dus met de nummer 1 uit mijn top 10: Master of Puppets. Toen de heren deze uitbrachten in 1986, kregen ze ongelooflijk veel erkenning en lof door mensen die zelfs praktisch niets met metal te maken hadden. De reden is dan ook dat dit een steengoede plaat is die de tand des tijds meer dan doorstaan heeft.

Nog steeds lees ik op dagelijkse basis van allerlei mensen, niet enkel op MusicMeter, dat ze dit album bij hun favorieten rekenen, hoewel de heavy metal hen verder bitter weinig interesseert. Het is dan ook geen wonder dat er enkel in 1986 al meer dan een half miljoen exemplaren over de toonbank gingen, ondanks het feit dat ze nergens in de gewone media verschenen, noch op de radio, noch op tv. Maar dat wilden de mannen dan ook niet.

Enfin.

Battery opent het album; één enkele akoestische gitaar speelt een reeks lage, donkere akkoorden. Een tweede gitaar vergezelt de eerste, en speelt een hogere variatie op de eerste gitaarlijn, die dan gauw nog versterkt wordt door een derde akoestische gitaar. Het is als een opkomende storm en daar vallen plots die elektrische gitaren in en het zware, trage drumwerk dat dit verrassend element benadrukt. Alle gitaren gaan over op elektrisch, opbouwend en verhogend naar een climax al van zodra het album begint.

En daar komt die scheurende gitaarriff van 1000 km/u en we zijn vertrokken. De drums en bas vallen in en het is al onmiddellijk zo'n heerlijk thrash-moment. "Lashing out the action, returning the reaction, weak are ripped and torn away!" zijn de allereerste teksten van het album, die door James in een furie worden uitgespuwd, en de toon voor de rest van het album is gezet. Dat refrein is een pure adrenaline rush, met de brullende backing vocals die je om de oren suizen. Net wanneer je helemaal zin gekregen hebt om in een mosh-pit te springen, ook al zit je in de woonkamer, komt er opnieuw een trager, opbouwend stuk en dan... die meesterlijke solo die het razend afwerkt. En hoor Lars' basdrum beuken (ik krijg altijd een grote grijns op mijn gezicht van dat mini-solootje aan 3:57 - inclusief nu). Na het refrein horen we het dan nog een versnelling verder gaan, met het herhaald schreeuwen en compleet samenvallen van alle instrumenten. Heel plots eindigt het nummer en dan krijgen we...

(Maak u niet ongerust, dit was de langste beschrijving, een lange inwijding om u in de sfeer te krijgen als u de plaat ondertussen al opgelegd heeft. )

Master of Puppets, dat er direct aankomt met zijn onmiddellijk herkenbare openingsriff en de trend van Battery verderzet. Hier is alles ook weer doordacht en foutloos uitgevoerd: James die zijn stembanden uitschreeuwt en dat goddelijke refrein met -opnieuw- die backing vocals die je door het dak doen springen. Het thema, drugsverslaving, voel je perfect aan: het zich verliezen in welk middel het ook is, en dat uitgeblust gevoel dat men voelt nadat de kick over is, begint aan 3:30. Het stroomt over in zeer kalme, rustige, bezwerende gitaren; de nasleep, de puinhoop nadat de high verdwenen is, is aan de gang, maar plots versnelt het opnieuw.

De drug dringt wederom je lichaam binnen en het ritme versnelt; het wordt energieker, donkerder... "Where's the dreams that I've been after? ... You promised only lies!" De hulpeloosheid en het verdriet worden weggedreven, de woede is terug en opnieuw een geweldige solo: de explosieve climax, die perfect de hopeloze vicieuze cirkel weergeeft, en het laatste vers en refrein rammen nogmaals op je in, gevolgd door duivels gelach waaraan je onderworpen bent. En blijkbaar zijn er alweer 8-en-een-halve minuut voorbij.

We doen het rustiger aan op The Thing That Should Not Be: de woeste rivier wordt een kabbelende beek. Dit nummer heeft iets onheilspellends, traag, maar duister en intrigerend. Zoals het laatste zinnetje uit het refrein je er constant aan herinnert, "In madness you dwell..." Hoewel dit nummer mij het minst van het album bekoort, vind ik die solo hier ook echt bovenmenselijk; ik noem het "heerlijk gestoord"; het heeft iets weg van een Kerry King-solo, maar subtieler. De thematiek is hier de transformatie in een monster, en tegen het einde voelt het ook alsof je in die transformatie bent meegegaan. Ook hier mist de mannen hun creativiteit hun uitwerking niet.

Nummer vier dan: Welcome Home (Sanitarium). Dit is de zgn. ballad die Metallica op haast al hun albums op de vierde plaats zetten; ook hier is het begin sereen, rustgevend, misschien haast slaapverwekkend, met solo's die je kippenvel geven. In plaats van de eerder genoemde schreeuw kiest James hier voor een zangerige aanpak, een wanhopig geklaag van een slechts licht aangetaste geest die in de depressie en waanzin wordt gedreven door de mensen in de psychiatrie die hem juist zouden moeten helpen. Het is een gevangenis, geen thuis, en daarom blijft het hier ook niet bij het vermoeide, het hulpeloze. ("Mutiny in the air, got some death to do, mirror stares back hard, kill, it's such a friendly word, seems the only way for reaching out again!") Nouja, mijn beschrijvingen doen de toon en kracht van het nummer geen eer genoeg aan, dus mijn zegje is gedaan.

Van psychiatrie gaan we naar oorlogsvoering; een kleine stap, zoals blijkt uit Disposable Heroes. Mensen worden als kanonnenvlees de dood in gejaagd door laffe presidenten, generalen, overheden, en hun bloed wordt verspild om hun kas te spijzen. Soldaat spelen is pas leuk tot het serieus wordt. Bijgevolg wordt de soldaat zodanig veel geconfronteerd met dood en verderf dat hij zich losmaakt van alle emoties, een leeg omhulsel, klaar om weg te werpen als het zijn nut verliest. "Back to the front!"

Het volgende lied, Leper Messiah, doet mij altijd denken aan de film There Will Be Blood (overigens een kijkbeurt meer dan waard!). Zoals dit nummer handelt de film ook over valse profeten, die inspelen op mensen hun geloof en religie voor persoonlijke winst. Ook voor James ligt dit nauw aan het hart: hij verloor zijn eigen moeder aan kanker, maar i.p.v. chemotherapie geloofde zij dat haar leven als toegewijde christen haar zou redden. Vandaar de woede die dit nummer kracht geeft. Ik zou hier heel het refrein kunnen citeren, maar je moet het James horen uitspugen voor je begrijpt waar ik het over heb.

Orion. Prachtige instrumental. Heerlijke opbouw. Barstend van creativiteit. Gevuld met adembenemende soli. En vooral: een meesterwerkje van voornaamste schrijver/performer Cliff Burton, die hier ongekende dingen met de basgitaar doet. Deze heb ik waarschijnlijk al meer dan honderd keer beluisterd, maar ze verveelt nooit. Zelfs zij die de rest van de plaat niet kunnen luchten, moeten hier toch de schoonheid van kunnen zien? Metallica overstijgt zichzelf hier en, zoals de titel doet vermoeden, is ook heel het nummer buitenwerelds. Jammer dat Cliff Burton het zelf nooit live heeft kunnen brengen, want dat zou pas een goddelijk optreden geweest zijn. Het is als een diepe ademhaling voor de afsluiter.

Ook het begin van Damage, Inc. is zeer sereen, maar dat is enkel een verzachting om er des te harder in te beuken. Qua stijl borduurt deze verder op Battery, met de snelheid en furie alsof iemand met een kettingzaag achter je aanzit; zo snel suizen de gitaar- en basriffs je om de oren, en zelfs Lars slaat er hier weer niet naast. Net als de opener is de afsluiter zo'n nummer dat je bruusk wakkerschudt, je bij de keel grijpt en je niet loslaat tot het gedaan is.

En daarmee besluit ik mijn veel te lange review waarmee ik jullie ongetwijfeld mateloos verveeld hebt, maar voor de mensen die er toch in geslaagd zijn om hem van begin tot einde te lezen: chapeau! En dit is dus waarom deze plaat voor mij al meer dan 3 jaar torenhoog boven de rest uitkomt.

je heb gelijk, kheb um er meteen ingelegd

thx

Ik krijg meteen zin om MoP nog een keer te beluisteren. Uitstekende review, Guardian

2nd that

Nee jongen, mooi stukje

batterij en nu sanatarium

vind deze nog altijd ook zeer geslaagd

http://nl.youtube.com/watch?v=Q2F5piurv-0

opvallend overigens:

drumwerk van ullrich is op deze plaat enorm veelzijdiger dan op hun laatste

Voor mij dan een dikke chapeau! Maar voor jou ook! Heerlijke beschrijving van een meesterwerk! Spontaan het album er maar weer eens ingedrukt!

Iets wat overigens niet alleen achter de PC wordt gedraaid, maar ook tijdens échte oorlogen. Zag laatst een kerel die dit nummer luisterde in een tank in Irak..

Lange tijd was Master of Puppets mijn favoriete Metallica plaat, het was ook de plaat waarmee ik Metallica echt leerde kennen, daarvoor kende ik alleen maar een paar singles. De afgelopen tijd echter greep ik nogal vaak terug naar The Black Album, het leek er zelfs even op dat The Black Album Master of Puppets zou vervangen als mijn favoriete Metallica plaat. Vandaag dan maar besloten om hem nog een luisterbeurt te geven en deze plaat blijft imo het beste wat Metallica op de wereld heeft losgelaten. De formule van Ride the Lightning wordt hier geperfectioneerd. Elk nummer is pure klasse en dit album staat meer dan terecht bekend als meesterwerk, zowel in de metalscene als daarbuiten. Aan bovenstaande review van Guardian heb ik weinig toe te voegen: een prachtige review voor een prachtige plaat. 5* zijn nog te weinig voor deze parel.

Bedankt voor de positieve feedback, iedereen! Ik had nog veel meer kunnen uitweiden, maar dat ging overkill zijn. In ieder geval zal ik nu zeker verdergaan met het uitgebreid reviewen van de rest van de albums uit mijn top 10.

Painkiller kom je ook nog toe
Dat treft. Heb ook een klaar staan bijna nethetzelfde als bovenstaande. Enkel laatste 2 nummers nog bespreken.


Doe zo voort

Mooi beschreven GoI

Vond de cd ook altijd iets onheilspellends hebben, was mijn kennis making met Metallica en dit genre muziek.
Wist dus echt niet wat ik hoorde toen ik het voor het eerst beluisterde.
Je waant je echt in een gekkenhuis of op het slagveld.
Nog nooit een betere metal plaat gehoord dan deze..


Mogen we Metallica erg dankbaar voor zijn