Big Country - Steeltown (1984)

Achteraf bezien is het jammer dat deze band niet de groei heeft kunnen maken als U2 bijvoorbeeld. Het geluid van Big Country is voor wat mij betreft een stuk origineler. En dit schrijf ik zeker niet om de doodsoorzaak van zanger en gitarist Stuart Adamson. Nee, ik schrijf dit omdat in de muziek van Big Country duidelijk Schotland in te horen is. De gitaar van Adamson doet mij namelijk vaak denken aan de doedelzak. Deze keltische geluiden geven dit album een zekere meerwaarde, die ik zeer kan waarderen.

Naast dit alles is dit heerijk recht toe recht aan rock waar de nodige passie in zit. Na een dag noeste arbeid wil de Schot immers ook zijn frustraties kwijt. Hierbij komen ook gevoelige zaken aanbod zoals in een song als Come Back to Me. Dit doet mij denken aan een relatie die op klippen is gelopen.

Zo hebben alle songs op dit album best wel een sterk thema waardoor Steeltown een mooi afwisselend album is geworden. Het doet mij hierdoor verlangen na een regenachtige dag in Schotland en dan aan het einde van de dag sterke verhalen aan elkaar vertellen al hangend aan de bar.

STEELTOWN

Is toch wel een beter album dan veel critici beweren. Het doedelzakgeluid ruimt plaats voor een meer traditioneel gitaargeluid. Maar de gedrevenheid is (mede dankzij Steve Lillywhite) intact gebleven. En de songs zijn best sterk genoeg. Maar het album is omwille van zijn totaalduur een nogal vermoeiende rit. Het blijft maar beuken: er zijn weinig rustpunten en Stuart Adamson krijgt een zere keel.


Wonderland, de "non-album" is de perfecte overgang van THE CROSSING naar STEELTOWN en mocht in dit overzichtje niet ontbreken.

Flame of the West is een opener die je meteen bij je "ballen" pakt. Plastischer kon ik het niet uitdrukken. Mocht een singel zijn.

East of Eden was de echte eerste singel, maar vraagt in tegenstelling tot de vorige hits meer inspanning van de luisteraar. Puike song nochtans.

Where the Rose is sown is een duidelijkere singel met melodieuze gitaren die het refrein verfraaien. Heel de plaat staat in het teken van het arbeidersethos.

Tall Ships go is ook zo'n vlotte song. Schepen die op vrolijke folkwijsjes het ruime sop kiezen. En die drums maar klateren als opspattend zeeschuim.

Rain Dance vond ik van bij de eerste beluistering een voltreffer. Nog even doedelzakken zoals ook Mike Oldfield het vroeger kon. Klinkt echt als een traditional.

Just a Shadow is een naar Big Country maatstaven behoorlijk mainstreame popsong, maar na een paar luisterbeurten hecht het zich vast in je hoofd.


Het epische titelnummer Steeltown, de stemmige ballade Girl with grey Eyes en de iets minder beklijvende songs Come back to me en The great Divide zijn zonder meer waardige aanvullers. Er bestaat van Steeltown ook een expanded versie uit 1996.