Big Country - Steeltown (1984)

Zeer goede plaat van deze Schotse folk/rockband, hoewel ik 'm toch minder goed vind dan het debuut The Crossing. In de vorm van het titelnummer, Flame Of The West, Where The Rose Is Sown, Come Back To Me en mijn persoonlijke favoriet Just A Shadow wist Big Country mij met deze plaat echter direct te overtuigen.

Just a Shadow is echt een prachtig nummer. Toch jammer dat ze nooit écht doorgebroken zijn.

Goeie band, briljante gitaristen en mooie sfeervolle liedjes.

Een waardig opvolger van "The Crossing". Wat meer recht toe recht aan rock, maar retestrak en uiteraard met de typische en o zo herkenbare BC sound.

De eerste 2 nummers zijn zooo goed van dit album.

Een werkelijk fantastische Big Country plaat. Met The Crossing en Buffalo Skinners de echte Big Country toppers.

Achteraf bezien is het jammer dat deze band niet de groei heeft kunnen maken als U2 bijvoorbeeld. Het geluid van Big Country is voor wat mij betreft een stuk origineler. En dit schrijf ik zeker niet om de doodsoorzaak van zanger en gitarist Stuart Adamson. Nee, ik schrijf dit omdat in de muziek van Big Country duidelijk Schotland in te horen is. De gitaar van Adamson doet mij namelijk vaak denken aan de doedelzak. Deze keltische geluiden geven dit album een zekere meerwaarde, die ik zeer kan waarderen.

Naast dit alles is dit heerijk recht toe recht aan rock waar de nodige passie in zit. Na een dag noeste arbeid wil de Schot immers ook zijn frustraties kwijt. Hierbij komen ook gevoelige zaken aanbod zoals in een song als Come Back to Me. Dit doet mij denken aan een relatie die op klippen is gelopen.

Zo hebben alle songs op dit album best wel een sterk thema waardoor Steeltown een mooi afwisselend album is geworden. Het doet mij hierdoor verlangen na een regenachtige dag in Schotland en dan aan het einde van de dag sterke verhalen aan elkaar vertellen al hangend aan de bar.

Volledig mee eens, prachtplaat. Een van de thema's die ook als een soort rode draad door het album loopt is volgens mij de Falkland oorlog uit 1982. Dit album kwam uit in 1984 met een tour die een van de hardste concerten in Vredenburg ooit opleverde in November 1984.

Uitstekend album dit. Met fier gitaarwerk. Deze band had een geheel eigen uit duizenden te herkennen sound. En dat hebben maar weinig bands. De eerste zeven nummers zijn van een (zeer) hoog niveau. Daarna vlakt het naar mijn smaak wat af. 'East of Eden' en 'Steeltown' zijn mijn favorieten.

STEELTOWN

Is toch wel een beter album dan veel critici beweren. Het doedelzakgeluid ruimt plaats voor een meer traditioneel gitaargeluid. Maar de gedrevenheid is (mede dankzij Steve Lillywhite) intact gebleven. En de songs zijn best sterk genoeg. Maar het album is omwille van zijn totaalduur een nogal vermoeiende rit. Het blijft maar beuken: er zijn weinig rustpunten en Stuart Adamson krijgt een zere keel.


Wonderland, de "non-album" is de perfecte overgang van THE CROSSING naar STEELTOWN en mocht in dit overzichtje niet ontbreken.

Flame of the West is een opener die je meteen bij je "ballen" pakt. Plastischer kon ik het niet uitdrukken. Mocht een singel zijn.

East of Eden was de echte eerste singel, maar vraagt in tegenstelling tot de vorige hits meer inspanning van de luisteraar. Puike song nochtans.

Where the Rose is sown is een duidelijkere singel met melodieuze gitaren die het refrein verfraaien. Heel de plaat staat in het teken van het arbeidersethos.

Tall Ships go is ook zo'n vlotte song. Schepen die op vrolijke folkwijsjes het ruime sop kiezen. En die drums maar klateren als opspattend zeeschuim.

Rain Dance vond ik van bij de eerste beluistering een voltreffer. Nog even doedelzakken zoals ook Mike Oldfield het vroeger kon. Klinkt echt als een traditional.

Just a Shadow is een naar Big Country maatstaven behoorlijk mainstreame popsong, maar na een paar luisterbeurten hecht het zich vast in je hoofd.


Het epische titelnummer Steeltown, de stemmige ballade Girl with grey Eyes en de iets minder beklijvende songs Come back to me en The great Divide zijn zonder meer waardige aanvullers. Er bestaat van Steeltown ook een expanded versie uit 1996.

Ik heb op zich niet zo heel veel met Big Country. Solide band met een aantal hoogtepunten, dat wel. Het is echter 'Just a Shadow' dat mij tekstueel en daarmee ook emotioneel bijzonder raakt. Wat een prachtig ontroerende song is dit, ondanks dat het eem beetje mainstream is..

Ik heb het geluk gehad om Stuart eens een keer ontmoet te hebben bij een optreden in Engeland. Ik vond de muziek erg lekker toen en mijn favoriet van deze plaat is Steeltown, waarvan een prachtige (niet Qua beeld) live optreden is te zien;beslist een aanrader voor degenen die BC een warm hart toedragen en te genieten van hun opzwepende live-optredens. Jammer dat Staurt Adamson er op laatst niet meer uitkwam en op 43-jarige leeftijd in 2001 een eind aan zijn leven maakte....

En wederom ben ik het met je eens

Blijft een heerlijke plaat. Het doet me nog steeds denken dat de tijd op het juiste moment is stil gezet. Ruige landschappen en Schots vakwerk. Heerlijke muziek voor in de herfst en winter.

Toch altijd in een bepaald circuitje blijven hangen dit Big Country.
De originaliteit en de flair van deze band is er niet minder om.
Het bonkige rockgeluid, waar de band hun Schotse afkomst knap in instaleerde(doezelzakgeluid uit de gitaren) komt ook op Steeltown weer naar voren.
Steeltown imponeert wat minder dan The Crossing wat hun absolute hoogtepunt is .
De groep borduurt verder op de thema's van die plaat , maar is songmatig van een minder constant niveau.
East Of Eden , Where The Rose is Sown(heerlijke riff) en het titelnummer zijn de hoogtepunten wat mij betreft.

Waardige opvolger van het indrukwekkende The Crossing.
Op dit album gooien de schotten bijna geheel hun doedelzak sound overboord om tot een zeer rockende plaat te komen, er zijn behalve Girl With Grey Eyes weinig momenten om op adem te komen.
Tekstueel zitten de nummers goed in elkaar ( Just A Shadow ! ).
Vooral het titelnummer, Rain Dance & het slotnummer springen er wat mij betreft bovenuit.
Overigens was de band altijd een geweldige live act, ik ben meerdere malen getuige geweest van inspirerende optredens waar ik met veel plezier op terug kijk.
Doodzonde dat de band in deze samenstelling nooit meer terug zal keren.

The Crossing is een absolute wereldplaat maar deze Steeltown heeft absoluut veel meer power dan welke Big Country plaat ook, hoewel ook The Buffalo Skinners veel power heeft.. Nummers als Where The Rose is Sown, Rain Dance en Steeltown knallen de speakers uit en zijn in de jaren na release uitgegroeid tot live klassiekers. Ik heb deze band wel 35 keer gezien in Nederland, Belgie en Engeland tot en met The Final Fling in Glasgow in 2000 en heb Stuart en Bruce ook een keer mogen ontmoeten. Voor concertmemories van Big Country zie http://www.kamerado.nl

Ook de nummers van deze plaat die live niet zo veel zijn gespeeld zoals Flame of The West en East of Eden staan als een huis. Dit is vermoedelijk wel de hardste Big Country plaat en het was in November 1984 ook de hardste tour, Mijn god wat was het hard in Vredenburg. Ook de rustigere tracks van de plaat staan echter allemaal als een huis wat mij betreft.

De extended versie van deze CD is helemaal de moeite waard met enkele geweldige bonustracks en ook het zeer fraaie Winter Sky. Het E-Bow geluid van The Crossing is op deze plaat nauwelijks meer aanwezig maar dit is een absolute topplaat. Jammer dat Stuart geen uitweg meer zag. May god rest his soul

Inderdaad een groot verlies.
Jammer dat de band buiten Schotland nooit echt de credits heeft gekregen die ze verdiend hadden. Stuart sowieso.

Even iets anders: hoor jij in What Love Can Do van Springsteen ook wat van Big Country terug (die gitaar) ...

Nou niet echt heel duidelijk. Met welk nummer op deze plaat zou je dat qua sound dan willen vergelijken ??

een veel back to basic plaat dan het hemelbestormende "The Crossing" beduidend minder dan hun onovertroffen debuut.

"while tears fell on my cigarette, he handed out cigars" is weer zo'n prachtige dichtregel van Adamson in de categorie " i gave you diamonds, you gave me disease"

Dringend herbeluisteren, vind ik.
Het verschil is veel kleiner dan altijd wordt beweerd.

Flame of the West, East of Eden, Where the Rose is Sown,
Raindance, Tall Ships Go en Just a Shadow zijn prachtig genoeg.

Wel ... ik dacht er vroeger net zo over als Snakeskin,
maar ben daar de laatste jaren op terug gekomen.

Ik vind The Crossing echt super maar Steeltown heeft veel meer power en krijgt daarom bij mij de voorkeur.

Vooral ook een erg fier, tikkeltje heroïsch album.

Ik vind het vooral een links (positief bedoeld) album.
Het arbeidersethos spat al van de hoes ...

Where the Rose (symbool voor socialisme en solidariteit) is sown ...
Flame of the West ... het lonkende kapitalisme ...

Gelijkaardig concept vind je op Construction Time Again van Depeche Mode.
Zou de situatie in Polen met Lech Walesa er voor iets tussen gezeten hebben?
Of het groeiende Labour verzet tegen het Tatcherianisme?
Albums die de tekenen des tijds in zich opnamen.

Volgens mij speelt de Falkland oorlog uit 1982 hier ook nog mee.

Niks van deze plaat, maar meer het latere gitaarwerk van Bruce Watson.
Ligt denk ik gewoon aan mij, no problem.
Ben allang blij dat er meer mensen zijn die mijn Schotse vriendjes ook kunnen waarderen

in plaats van back to basic had "down to earth"beter gepast. Daarnaast wil ik benadrukken dat ik The Crossing een bijzonder sterke debuutplaat van de band vind. De opvolger kan eigenlijk alleen maar tegenvallen. Het zegt veel over de band dat dit niet het geval is. "Girl with grey eyes" is een heel goede song die hier weinig wordt aangehaald. Geheel ten onrechte in mijn optiek.

fantastisch album, bij just a shadow ga ik altijd bijna huilen, zo mooi, verder een van de beste platen uit de 80er jaren.
Ook veel jeugdsentiment dat scheelt natuurlijk ook.

In 1983 hun debuutplaat 'the crossing' werkelijk grijsgedraaid, toen ik één jaar later deze Steeltown voor het eerst beluisterde was ik licht teleurgesteld.
Nu, 25 jaar later is deze Steeltown mijn absolute Big Country plaat. Wat een songs staan hierop, die gitaren, drums en teksten, absolute wereldklasse.

Where the Rose is Sown....hoe kan ik die godsnaam vergeten??? Wat een verschrikkelijk goed nummer!!