Deathspell Omega - Si Monumentum Requires, Circumspice (2004)

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. We zijn aanbeland bij Deathspell Omega, met een album waar ik toch wel enige verwachtingen van had.

Deze verwachtingen werden eigenlijk vooral veroorzaakt doordat ik dit behoorlijk hooggewaardeerde album vaker voorbij heb zien komen. Daarnaast deed de kreet dat dit album “wordt genoemd als de enige echte black metal release uit de jaren '00 die ertoe doet” de verwachtingen ook wel stijgen, of ik het nou met die uitspraak eens ben of niet.

Gelukkig bleek dit verwachtingspatroon niet overdreven: Si Monumentum Requires, Circumspice is een geweldig album. Dit is black metal in de meest letterlijke zin van het woord, ik heb namelijk zelden een zwarter album gehoord. Het betreft traditionele black metal in de lijn van Mayhem, maar dan nog een pak beter uitgevoerd naar mijn mening. Dit is compromisloze, zwartgallige herrie met slechts een aantal rustpunten. Deze rustpunten komen in de vorm van de drie ‘Prayers’, sfeervolle stukken met rustig gitaarspel, soundscapes en/of gregoriaanse zang, en tijdens Carnal Malefactor, waar een heel lang stuk van dergelijke zang te horen is. Dit laatste duurt mij veel te lang en is dan ook een minder stuk van het album, helaas. Op de rest van het album ligt het tempo hoog en wordt de voet nauwelijks van het gaspedaal afgehaald.

Dichte gitaarmuren waar op kundige wijze vaak schitterende melodieën in verweven zijn en beukende riffs, bijgestaan door knallend drumgeweld en opzwepend basspel vormen de belangrijkste bouwstenen van dit album. Daarnaast zijn natuurlijk de afschrikwekkende black metalvocalen, ook in de traditie van bands als Mayhem, essentieel voor de beleving van dit album. Ook het thema waar dit album grotendeels om draait, de Duivel, loopt natuurlijk vrij parallel met laatstgenoemde, al heb ik begrepen Deathspell Omega iets intelligenter met het onderwerp omspringt – ik heb me er verder (nog) niet in verdiept.

Waar dit album echter om draait is natuurlijk die pikzwarte sfeer die zo geweldig wordt neergezet. Deathspell Omega bewijst dat sfeer geen rust vereist, maar dat het prima samen kan gaan met gruwelijke herrie. Zoals gezegd vind ik het een geweldig album met een behoorlijk constant niveau. Alleen het eerste genoemde stuk gregoriaanse zang op Carnal Malefactor vind ik echt minder, verder is het vrijwel uitsluitend genieten, met af en toe een kippenvelopwekkend hoogtepunt als Sola Fide II of Jubilate Deo (O Be Joyful in the Lord). Ook de albumcover vind ik overigens geweldig: waar veel metalbands in een poging met een angstaanjagende of duistere hoes vervallen in kitsch of simpelweg te ver doorschieten, heeft Si Monumentum Requires, Circumspice juist een perfecte, ultiem verdorven hoes die volkomen bij de muziek van het album past. Je ziet het ‘ding’ zo liggen tijdens een Duivels ritueel, wachtend tot het volgroeid is om de wereld de verdoemenis in te slepen. Je snapt de strekking. Dit album lijkt zo’n beetje de definitie van black metal, voor zover een relatieve leek als ik zo’n uitspraak mag doen.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ja