The Morning Benders - Big Echo (2010)

Gehypet door onze vrienden van Pitchfork. Excuses begint in ieder geval goed!

De sound van deze plaat is echt geweldig, heel orkestraal, er werd gericht op een Phil Spector-achtige wall of sound, en daar komen ze heel aardig mee weg.

De liedjes, echter, zijn nog niet bij mij blijven hangen, maar hopelijk komt dat nog. Het is wel een ontzettend verschil met hun debuutplaat van twee jaar terug waarop ze nog beat-influenced 60s-popliedjes lieten horen.

Het is erg duidelijk dat de productie in handen is van Grizzly Bears Chris Taylor.
'Big Echo' klinkt dan ook alsof Grizzly Bear in een zomerse bui een plaat is gaan opnemen met Ezra Koenig (Vampire Weekend) als zanger.
Het resultaat is een vermakelijk album waarvan nog niet alle nummers kunnen beklijven.
Ruimte voor groei is er nog volop, nu de lente eindelijk lijkt te zijn aangebroken ga ik 'Big Echo' waarschijnlijk nog vaak opzetten.
'Stitches' en 'Hand Me Downs' behoren alvast tot het beste dat 2010 vooralsnog heeft voortgebracht.

Mooi omschreven, BPDD. Inderdaad heeft de instrumentatie alles weg van Grizzly Bear, chaotisch, vol effecten en kleine geluidjes - en dan niet die irritante afstandelijke keurige zang van Grizzly Bear, maar het onbezorgde volle geluid van Ezra Koenig (althans, de zanger die klinkt als..) ondersteund door frisse en dynamische koortjes. Een combinatie die op papier misschien net iets succesvoller klinkt dan de plaat is geworden, maar ontegensprekelijk is dit helemaal geen slecht album geworden! Muzikaal gezien, in ieder geval, de teksten zijn niet bepaald om over naar huis te schrijven, maar ach. Ik vind dit al erg vermakelijk!

Aw! Dat doet mij pijn.

En mij ook!

Maar voor het overige ben ik het eens met Clor. Hier word ik erg blij van.

Lijkt dit een beetje op Decemberists? Daar doet het me nl. aan denken.

Had bijna feestelijk bedankt voor dit kleinood (via Spotify) maar toch doorgezet en het begint mij langzaam aan zeer goed te bevallen, (of ben ik in een goede bui,) voorlopig hoogtepunt 'a day day light'. Fijne productie heeft m.i. de saai -en gekunsteldheid weten te omzeilen.

Leuk plaatje van leuk bandje. Sommige nummers zijn wat eenvormig. Beste nummer is excuses, dat ze ook leuk brachten live tijdens Festival De Affaire in Nijmegen

Excuses live

Persoonlijk vind ik toch wel dat bandjes je wat meer naar de strot mogen grijpen. Dit is niet bepaald een album dat je huis binnen komt geblazen. Het is meer alsof de band verlegen op de deur klopt en vraagt: 'Meneer, mogen wij alstublieft wat muziek maken in de hoek van uw woonkamer? We beloven niet lastig te zijn.' Nou, goed, waarom niet? Ik ga koffie zetten, de afwas doen, een beetje in mijn neus zitten peuteren, en na een tijdje denk ik: verrek, ze zijn nog steeds aan het spelen. Klinkt wel mooi, denk ik dan. Maar dan is Big Echo al half afgelopen, en heeft mijn aandacht nog geen enkele keer echt getrokken.

Dat laatste is geen kwestie van volume of stoerheid. Die dingen zijn niet nodig om mij geboeid te houden. Ook aan de muziek ligt het niet echt, dat mijn gedachtes afdwalen. De band maakt prima liedjes, en begeleidt ze uiterst fraai. Uitgekiende koortjes, mooie gitaartjes, een beetje noise op zijn tijd... Allemaal best lekker. Maar op een of andere manier is deze cd te zweverig, te veel in zichzelf gekeerd om mij het gevoel te geven dat ik echt betrokken raak bij de muziek.

Al is die bandleider, Chris Chu, te oordelen naar Big Echo, wel een echt talent. Zo iemand die zomaar, op een dag, een wereldplaat kan maken, of een grote hit kan scoren.
Over een aantal weken spelen ze in de Effenaar, op tien minuten fietsafstand. Misschien dat ik ga kijken. Er is een kans dat de band me vanaf het podium wel weet te hypnotiseren, en dat de nummers van deze plaat en ik dan alsnog vrienden voor het leven worden. En anders is het een mogelijkheid om weer eens een biertje te gaan drinken in die metalen kubus, terwijl er op de achtergrond een paar gevoelige jongens een aardig muziekje spelen. Ook leuk.

Huhm, wel enige herkenning van je opmerkingen, Sandokan-veld. Het is echt wel mooi en fraai. Ook de composities zijn heel behoorlijk. Het doet me soms een beetje aan die plaat van Balthazar ('Applause') van dit jaar denken. Maar die vond ik dan net een tikkie spannender en origineler. Maar luisteren naar dit album is echt geen straf. Ik kende The Morning Benders nog niet en heb met plezier kennis gemaakt.
De uitbundige ondersteuning van Grizzly Bear people hoor je wel terug in het geluid.

Ik ga gewoon mee met de bovenstaande reacties. Lekkere luistermuziek. Absoluut niet vervelend en gaat ook niet vervelen op den duur. Maar spectaculair is het nooit. En het verdwijnt ook niet echt in mijn lange termijn geheugen.

Paar knijtertjes (het vrolijke Wet Cement, Hands Me Down en vooral het bezwerende Stitches) maar ook wel wat fillertjes. Leuke sound wel, maar na 3x heb je het eigenlijk wel weer gehoord.