The Kinks - Preservation Act 2 (1974)

Album als langspeelplaat gekocht bij uitbrengen.
Geweldige plaat met prima teksten die heden ten dagen nog steeds aktueel zijn.
Cijfer een negen

Ze zijn hier de weg kwijt! En juist de teksten zijn van een lager niveau vind ik. Ik ben sowieso geen fan van concept albums, maar dit slaat tot nu toe alles. Het heeft ook weinig van de Kinks sounds vind ik. Het lijkt wel Queen ofzo.
Misschien had ik eerst Preservation Act 1 moeten luisteren maar ik heb een bijster vermoeden dat dat van zeer geringe invloed op deze stem zal zijn. Niet één leuk liedje!

Lekker album, leuk verhaal. He's Evil en Salvation Road zijn erg lekker.

Ik kan niet echt warm lopen voor deze Act 2. Ray raakt verstrikt in de hoofdlijn van het verhaal en is vergeten dat hij alles met z'n songs kan zeggen. Om de eindjes aan elkaar te knopen zitten er steeds "radio omroepers" tussen die de flow helemaal uit de muziek halen en de echt memorabele songs van het Preservation projekt lijken allemaal opgebruikt voor de fantastiese Act 1.

Bovendien worden echt tè veel songs door andere zangers gezongen, waarschijnlijk in voorbereiding op de tejater-sjoo die er nooit kwam, waardoor het echte Kinks geluid ook prachties nergens bovenkomt drijven. Het enige liedje wat in m'n kop blijft plakken is Mirror Of Love en dan ook nog meer door de single uitvoering die als bonus op de SACD staat dan door de uitvoering die op het ozzinele album staat. Een mager voldoendetje voor deze poging ........

Voor mij hét omslagalbum van The Kinks. Alleen niet in positieve zin... Hierbij veranderde de groep in mijn ogen voorgoed van Engelands beste singles-leveranciers achter The Beatles naar een groep die de pretentieuze kant à la Pink Floyd opging.

Conceptalbums kunnen geslaagd zijn maar van de gebroeders Davies wil ik tijdloze melodieën en humoristische songteksten horen. Act. 1 luister ik vele malen liever, daar is hun oude geluid nog enigszins aanwezig. Natuurlijk evalueert een groep zijn sound maar The Kinks zijn daar in mijn ogen niet in geslaagd. Het klinkt alsof hun ziel niet is mee verhuist.

De groep zal de jaren hierna nog regelmatig goede nummers afleveren maar qua albums is er niets meer dat ook maar in de buurt komt bij het prachtige materiaal van 1964-1973.

Door de eerste Preservation Act aangeschaft te hebben, kreeg de ingebouwde logische nieuwsgierigheid de overhand en heb ik me toch maar op Preservation Act 2 gestort.

Na een eerste luisterbeurt moet ik concluderen dat het een apart geval is dit conceptalbum.
Op zich vind ik het concept aardig bedacht en is het onderwerp in wezen van alle tijden.
Composorisch vind ik het echter wat rommelig en komt het herkenbare Kinksgeluid niet echt van de grond.
Ik ga een behoorlijk eindje mee met Droombolus en avjd. Ik kom eigenlijk tot dezelfde conclussie.
De zangeressen die de lead krijgen, zijn misschien leuk voor de afwisseling, maar het geeft het geheel een anoniemere tint.
Daarbij komen bepaalde songs niet echt van de grond en zijn het voor de Kinks doen wat oppervlakkige songs.
Een mislukking vind ik het dan ook weer niet, want Ray Davies heeft natuurlijk altijd wel wat geniale invallen.
When A Solution Comes bijvoorbeeld is wat weird en duister, maar wel geslaagd, hetzelfde vind ik van Shepards Of The nation, wat gewoon razend knap inelkaar steekt.
Die stijl hanteerde de groep al enigzins op Act 1. Theatraal maar pakkend genoeg.
Mirror Of Love is inderdaad het nummer die het meest blijft hangen. Dat lekkere Dancehall sfeertje konden we overigens ook al.
Uiteindelijk eindigd de plaat en heb ik toch zo iets van, goed bedoeld, maar als conceptplaat toch iets te mager en te geforceerd.
Nogmaals, geen mislukking, maar The Kinks hebben behoorlijk betere dingen gedaan.

Misschien een groeiplaat, maar ik betwijfel het.

Beoordeling schommelt tussen een 3 en 3,5.

Dit album met gemengde gevoelens beluisterd. De albums van de Kinks uiit de jaren 60 vond ik van een grote charme, maar na Muswell Hillbillies werd het me allemaal een beetje te theatraal, en ik houd er ook niet zo van als Ray zijn vibrato inzet. Hij is nu eenmaal niet gezegend met een echte zangstem (hij heeft een vrij dunne stem, vind ik), dat begrijp ik wel, maar mooi kan ik het niet vinden. Wel vind ik de liedjes niet onaardig, en het luistert prettig weg. In de jaren '80 heb ik de Kinks niet zo goed gevolgd, omdat het geluid me te glad en te Amerikaans werd, maar ik ga een paar albums als Misfits bijvoorbeeld nog een kans geven. Wie weet....

Mijn exemplaar van Preservation is een dubbel CD van Rhino Records die Act 1 en 2 samenvoegt tot één geheel. Als bonus krijg je het nummer 'Preservation' er bij als een soort van alternatieve opener (of overture......).
Heb de albums ook los van elkaar op vinyl gehad. Heb ze herhaaldelijk beluisterd en kan alleen zeggen dat ik Act 1 beter vind dan Act 2. Op deel een staan nog pakkende songs. Deel twee doet veel gekunstelder over. Het verhaal moet ondersteund worden met tussentijdse journaaluitzendingen. Er is geen enkel liedje dat me pakt.
Misschien dat dit bij uitstek een show was waar je live getuige van moest zijn geweest.

Wellicht wat laat.
Maar is dit album ook live uitgevoerd nlkink?

Jazeker. The Kinks hebben in 1973 en 1974 de Preservation shows integraal gespeeld. Uiteraard was ik daar zelf niet bij maar e.e.a. word beschreven in het boek The Sound And The Fury van Johnny Rogan. Alle groepsleden moesten een rol leren. Iedereen droeg kostuums. Er werd ook gebruik gemaakt van film. Om fans te plezieren werden er ook nog hits ingebouwd en er werden na afloop van het verhaal hits gespeeld. Hun shows duurden twee en een half tot drie uur in die tijd. Het was altijd stijf uitverkocht. Preservation was hun meest ambitieuze show. Helaas sloegen de albums niet zo aan.
Toen Ray Davies door Granada TV werd gevraagd om Soap Opera te doen betekende dat het einde van Preservation.
Dit is er niet de site voor maar er bestaan een paar bootlegs met de integrale Preservation shows erop. Overigens zijn daar in alle gevallen wel alle bekende hits uit gemonteerd om de shows op aanvaardbare lengte te krijgen.

Thanx voor de info nlkink.
Ambiteus gebeuren dus.

Ook hier zit er gekheid in de muziek die ik mis op de platen uit de piekjaren. Kinkfans zullen verbaasd zijn, maar ik vind dit album een stuk leuker dat wat ik gemiddeld van de band gehoord heb. Het is een wat conceptachtig album (heb me verder niet ingelezen in de achtergrondinfo) dat regelmatig weird en wat psychedelisch is. De dikke theatrale saus maakt het allemaal erg genietbaar. De stijl van Preservation Act I is een stuk beter uitgewerkt. Een mooi voorbeeld vind ik Second-Hand Car Spiv. Met name dat keyboardje doet het 'm. Er zit een bepaalde spanning hier die voor een goed deel komt door de announcements die veelvuldig opduiken. Eigenlijk ben ik wel een beetje verbaasd dat dit album zo slecht scoort hier. Komt het omdat The Kinks buiten de lijntjes kleuren?


Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Preservation Act I
10. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
11. Everybody's In Show-biz
12. Muswell Hillbillies

Nee, buiten de lijntjes kleuren deden ze bijvoorbeeld op Muswell Hillbillies al meer dan voortreffelijk, dus daar ligt het wmb niet aan. Maar die vind jij dan weer niet te pruimen.

Ik persoonlijk vind het songmateriaal gewoon slecht en de productie tenenkrommend, vandaar mijn eigenlijk alleen op sympathie gebaseerde score. Gewoon een miskleun, net als jouw beoordelingen van het Kinks reportoire vanaf Arthur trouwens. Onbegrijpelijk, als ik zo naar je tussenstand kijk. Wat heb jij gegeten, dat je zo van het padje af bent geraakt?

Het concept werkt niet echt hier. Maar ben iets milder dan Tony. Echt slecht is het songmateriaal niet naar mijn idee, maar alles verzuipt wat in de hoogdravendheid en eerlijk gezegd verwacht je wat meer van een songwriter als Ray Davies.
Preservation 1 is een stuk beter.

Ik schaar me achter Ruud en verhoog de inzet: ik vind Preservation Act 2 echt fantastisch! Op het vorige album was ik al een voorstander van de hoeveelheid gastzangers/zangeressen, maar hier is de wisselwerking helemaal optimaal. Zo'n track als Shepherds Of The Nation is echt pure kunst! Tegen het einde verliest het album zichzelf iets meer in niemandalletjes, maar afsluiter Salvation Road is wel weer erg sterk. Hand Car Spiv, He's Evil, Flash Confession en Nobody Gives zijn eveneens pareltjes. Ik mag dit echt heel erg!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Preservation Act 1
9. Muswell Hillbillies
10. Kinda Kinks
11. Kinks
12. Everybody's In Show-biz

Interessant om te constateren dat relatieve outsiders als RuudC en lennert Preservation Act 1 en Preservation Act 2 meer weten te waarderen dan de gemiddelde Kinksfan. Tot op de dag van vandaag heb ik moeite om 'in' deze twee albums te komen, al heeft Act 1 voor mij meer aantrekkelijke songs dan Act 2. En de nummers die ik van deel twee leuk vind, Preservation, Scrapheap City en Mirror Of Love zijn in het eerste geval pas later aan de tracklist toegevoegd op deel een, in het tweede geval een versie met Ray's vocals nooit op album uitgebracht en in het derde geval als single opnieuw opgenomen en pas later als bonus track toegevoegd. De waardering voor beide albums is de laatste jaren wel gestegen. Een Amerikaanse theatergroep heeft de twee albums zelfs omgezet in een heus theaterstuk. Ray Davies heeft de voorstelling uiteindelijk bezocht en heeft zelfs als consultant wat geschaafd aan het verhaal. Hoe leuk ik deze ontwikkeling ook vind, dit blijven voor mij de 'moeilijke' albums.

Scum of the earth, Flash's confession, When a solution comes, voor mij echt prachtige nummers die in mijn top 20 van the kinks staan. Mijn volgende Kinks album word soap opera. Benieuwd wat dat me gaat brengen.

Ik heb inmiddels aardig wat Kinks-Albums beluisterd; dit is de eerste waar ik moeite voor moest doen om doorheen te kopen. Paar lichtpuntjes, maar tot dusver een van de minste platen die ik van ze ken. De opvolger Soap Opera is een haartje beter wat mij betreft.
Maar goed, geen schande verder; Ray Davies heeft meer dan genoeg meesterwerken gemaakt.

Mr flash vs mr Black, een album voor iedereen want links en rechts wordt bekritiseerd. Vooral Artificial man vind ik toepasselijk aan de tijd van nu.