Mostly Other People Do the Killing - Shamokin!!! (2007)

Ihkv het JAvdM:
Wat is die drummer slecht! De rest is matig, ga hier geen waaredering voor invullen, ik kan dit niet uitzitten.
Weet wat niet ze proberen te doen, maar het raakt voor mij kant nog wal.

Raar album. Wat meteen opvalt dat er heel morsig wordt gespeeld, en dan niet alleen de drummer. Men wil de lol in de jazz terugbrengen, las ik (in het JAvdW topic).
Ik snap de filosofie, hoor dat ook wel terug in de muziek, maar evengoed is er gewerkt met erg belegen thema´s. Ook gezellig misschien, maar bij mij werkt t niet zo.

Met belangstelling heb ik uitgekeken naar het slotnummer, want de compositie is een favoriet bij mij en voor deze mannen maakt het kennelijk ook iets los, getuige het feit dat ze het album net zo hebben opgemaakt als Art Blakeys A Night In Tunesia uit 1960 ( en ook in die versie speelt de drummer een hoofdrol in het titelnummer ).

Ik moet zeggen dat ze er wel een trip van maken in dit liefst meer dan 20 durende slotnummer. Start met een rare drumsolo, waarbij de stokken af en toe op de grond vallen, het soms even lijkt alsof het een soundcheck gaande is en ik even U2´s Sunday Bloody Sunday hoor langskomen. Ook de blaassolo is weird, niet echt indrukwekkend of virtuoos, en onbegrijpelijk lang.

Inderdaad af en toe grappig, maar het aparte, bijzondere komt toch meer naar voren dan het mooie. Waar sprake kan/zal zijn van virtuositeit lijkt dat wel met zorg verstopt. Is wellicht live een belevenis, dit?

Naast de lol terugbrengen las ik volgens mij ook iets over de conventies van het genre zoveel mogelijk willen ondermijnen. Deze twee zaken manifesteren zich in het muzikaal onderuithalen van elkaar door de spelers. De drummer begint soms als een rare te rammelen, of in een dubbel of half tempo te spelen bijvoorbeeld. Of de hoorns beginnen elkaar in een solo tegen te spreken of ironisch te becommentarieren.

Het levert soms interessante muziek op, soms trekt er een schaduw van een glimlach over mijn gezicht. Maar geheel genomen doet het me weinig, ik hou het liever bij muziek die zichzelf te serieus neemt.

Dit is best leuk eigenlijk, bijvoorbeeld de saxofoonsolo in het laatste deel van A Night in Tunisia. Als er al een deconstructivistische traditie in de jazz bestaat, dan staat deze groep daar zeker in.

Nu lang genoeg gewacht op mijn mening hierover:

Ik word hier echt goedlachs van! Eerlijk: zelden zo goed gezind geworden van een 'jazz'album, waarbij ik dat eigenlijk toch vaker hoop te worden. Dit is echt flirten met de jazzgeschiedenis in een snelheid van jewelste. Voor degenen die niets moeten hebben van het 'intellectueel' geneuzel van jazzpuristen als Wynton Marsalis, zijn hier aan het juiste adres. Maar ook zij die hun klassiekers kennen en ze in een andere 'geflipte' context willen 'her'kennen. Dit gaat namelijk alle kanten op en dat maakt het leuk.

Live, Sq zijn ze echt de moeite! Ze nemen hun muziek absoluut niet serieus, waarbij er veel gelachen wordt tijdens hun concerten. Technische bagage hebben ze daarentegen wel maar het is juist geweldig dat deze gasten hun instrument zo goed beheersen en er in feite als spontane grappenmakers uitkomen. Dit is "swing" zoals swing hoort te zijn: extatisch, wild en amusant.

De drummer is een geval apart, die drumt altijd heel zenuwachtig en extatisch, ook al is dit totaal niet nodig...(?!) Ga hem volgende week nog eens zien in een trio genaamd Talibam! met Alan Wilkinson, zien hoe dat loopt.

Wie de trompet van Peter Evans op het einde in het laatste nummer 'Night In Tunesia' graag hoort, moet eens zijn 'nature/culture' album beluisteren. Zéér de moeite. Dé 'populairste' gasttrompettist van dit moment voor de meeste jazzgroepen als je het mij vraagt. Dat heeft hij te danken aan muzikaliteit én techniek.