Stereophonics - You Gotta Go There to Come Back (2003)

Ik vind de titel van een van hun DVD's, Call Us What You Want But Don't Call Us in the Morning, wel geniaal.

Haha dat is inderdaad een briljante titel .

Toch moet ik helaas zeggen dat ik dit het minste album van stereophonics vind. Het is zeker geen slecht album, maar in vergelijking tot de andere albums komt dit album niet zo goed op mij over. Sommige nummers wil ik zelfs haast betitelen als zeikerig. Maar zoals ik eerder al zei, het is zeker geen slecht album, maar gewoon de minste 3,0*

Maybe Tomorrow en Rainbows and Pots of Gold vind ik hun beste nummers (+ Dakota, maar die staat hier niet op) dus door die twee tracks vind ik het juist hun beste

Ik vind dit wel een geweldig album, tis inderdaad niet de zuivere rock die we gewend zijn van de heren, maar er zitten een paar goeie soultracks tussen. Live was het al helemaal OK, met de achtergrondzangeressen.

Mijn favo album van de jongens. Ik kan hem keer op keer luisteren en hij raakt niet verveeld. Het is wel een heel gevoelig album en daar moet je wel voor in de stemming zijn, maar verder is hij gewoonweg geniaal

En dan valt me deze toch weer wat tegen. Niet slecht, maar ook niet werelds. Het klinkt allemaal wat te geijkt, teveel op de automatische piloot.

Lekker divers. Stereophonics rocken hier als vanouds, maar ook de ballads weten ze heerlijk neer te zetten. Daarnaast vergeten ze ook niet te experimenteren.

Misschien is het album zelf niet 5 sterren waard, want er zitten hier en daar wat minpuntjes, maar het is voor mij persoonlijk een zeer belangrijk album geweest in 2003. Precies op het goede moment op de goede plek.

Ik vind de cd erg in het verlengde liggen van z'n voorganger, minus dat broeierige zomergevoel.
Bevat een aantal zeer sterke tracks (zoals met ieder album)

Het valt moeilijk te verklaren waarom maar op sommige muziek wordt je nu eenmaal verliefd vanaf de 1ste luisterbeurt. Er volgt een soort klik en je weet dat die muziek jouw ding is, dat je er nog verschrikkelijk veel plezier aan zal beleven.
En dit gebeurde meteen bij dit album. Alles lijkt gewoon te kloppen: hij rockt, heeft evengoed een paar ballads van buitenaardse klasse, kent de meest grandioze arrangementen en bezit enorm veel soul. Het is muziek met gevoel dus.
Net als die fantastische stem van Kelly Jones. Met zijn hese stem raakt hij me nummer na nummer weer opnieuw. Of het nu zachtjes of gewoon schreeuwend is, het is met gevoel.
Mijn respect voor die gast is dan ook enorm, niet alleen voor de stem maar ook voor de muzikant. Buiten de partijen voor zijn band schreef hij ook alle arrangementen van zowel de blazers als strijkers. De plaat klinkt dus ook zoals hij ze in zijn hoofd had en komt recht uit zijn hart. Oprecht dus en ik kan alleen maar verliefd worden op die prachtige muziek.
Ik heb weer een geweldige ontdekking gedaan.

Ik kende de singles 'Have a Nice Day' en 'Dakota' toen ik besloot om L.S.V.O.? te kopen. Hij viel me enigzins tegen doordat het vooral een stevig rock album was (t.o.v. de singles die ik kende). Bij een aanbieding op bol.com toch maar Pull The Pin gekocht nadat ik 'It Means Nothing' als preview had gehoord. Na Pull The Pin was ik overtuigd van deze band. Nu heb ik ook dit album gekocht en deze is in mijn ogen ook van hoge kwaliteit. Mooie nummers, gevoelig, mooi met achtergrond vocalen, prima! Pull The Pin kent echter wel wat meer diversiteit in nummers (rustig/harder) dan dit album. Wil overigens niet zeggen dat de ene beter is dan de andere. Binnekort ook maar eens de andere albums aanschaffen.

dit album is uber perfectie elk nummer is awesome

maar serieus die stem van Kelly Jones in die ballads dat is gewoon te gek, ook om mee te zingen en dan expres zijn stem beetje te overdrijven

de ballads met de zang van kelly zijn voor mij hetgeen waarom ik juist dit album zo goed vind idd



je bent niet de enige die er zo over denkt, ik ben het er helemaal mee eens. Het valt mij ook op dat er niet meer mensen zijn die er zo over denken

Maybe Tomorrow, and that's it voor mij op dit album. Ook op hun andere albums is er steeds weer ééntje dat blijft hangen, jammer van de rest.

Ben het eens met stef212. Altijd hebben ze een aantal supernummers, maar nooit een superalbum als geheel. Dit is voor mij dan ook een ideale band voor alleen een best off.

Ik blijf hem geweldig vinden. Niet elke dag voor in de stemming, maar er zijn van die momenten dan moet Nothing Precious At All even heel hard en heel lang op repeat.

Prachtig nummer inderdaad!

Ik vind het hun beste CD. Mooie ballads en nummers van constante goede kwaliteit. Stereophonics zoals ik ze het liefst hoor.

Maybe Tomorrow zal altijd het meest herkenbare Stereophonics-nummer blijven. (samen met Have a Nice Day wellicht) Ook wel terecht, fijn nummertje.

Maar de 18 minuten van track 8 t/m 11 zijn de reden om dit album aan te schaffen. Heerlijk.

Of het nu komt door de titel You Gotta Go There to Come Back' óf door nummers als 'Maybe Tomorrow' en 'Getaway', óf een bepaalde tempo op het album. Of gewoon dit alles bij elkaar. Dit is een van mijn favoriete 'autorijplaten'

Wel typisch, dat ik van dit album juist de mid-tempo nummers en zelfs de meest rustige nummers als 'Maybe Tomorrow', 'Getaway' en 'Nothing Precious at All' het beste weet te waarderen. Want van het album; 'Language. Sex. Violence. Other?' wat hierop volgt kan ik juist helemaal los gaan op het harde, strakke, rauwe werk.

Top album van een topband die nog geen slecht album heeft uitgebracht. De lichte koerswijzigingen heb ik altijd wel weten te waarderen. De 3 album vóór deze iets beter. De twee meest recente albums ná 'Language. Sex. Violence. Other?' wat minder, maar nog steeds goed.