Annette Peacock - The Perfect Release (1979)

Als ik hier zo kom, sta ik redelijk paf van het geringe aantal stemmen en de totale afwezigheid van de soulio's alhier.

Ik draaide dit album gisteravond van vinyl en ik ben er erg blij mee (het was niet duur); het is een heel fijn album. Het verbaast me dat de soulio's die over het algemeen erg into Erykah Badu zijn dit album en zijn voorganger nog niet ontdekt hebben. Imo heeft dit zeker dezelfde vibe als heel wat werk van Badu - dit is dan ook eigenlijk geen avantgarde, het is meer jazz, met een parlando-achtige manier van zingen.

Zou eigenlijk willen roepen: mensen ontdek dit album, ontdek deze zangeres!

De serieuze, en bij vlagen sensuele boventoon van Erykah Badu, met af en toe een speels karakter die wat doet denken aan een jonge Sophie Ellis-Bextor, wat overigens niet negatief is, want voordat Sophie haar eerste commerciële succes behaalde was ze redelijk indie (Theaudience). Qua genre strookt het niet echt uiteraard, want de invloeden van rock of soul zijn minder prominent aanwezig, al zijn ze hier en daar lichtelijk wel bespeuren. Bovenal is Annette Peacock gewoon haarzelf, een artieste die zich niet in een hokje laat plaatsen. Hoe dan ook, je album "The Perfect Release" als titel meegeven, terwijl geen hond je kent, of nou ja, bijna dan, vraagt natuurlijk om een beluistering. Die vorm van eigenzinnigheid, die is typerend voor de rest (de inhoud van het album). Neem ter voorbeeld haar frasering, soms met de hoorbare arrogantie, en op momenten zelfs onverschillig overkomend; geloof maar niet dat dat een minpunt is. Het zorgt eerder voor extra charme, die deze niet-alledaagse composities nog meer doen stralen. Composities met een aanpak die naar jazz neigt, maar eigenlijk zo divers is dat er veel meer genres aan bod komen. The Perfect Release doet zijn naam gedeeltelijk eer aan; het is ver van perfect, maar het is van het soort dat nu nog steeds net zo goed klinkt als dat het -waarschijnlijk- tweeëndertig jaar geleden deed. David Bowie is groot bewonderaar van haar werk, dat kan ze mooi in d'r zak steken!

Heel dicht tegen een vier aan. Snap de link met Erykah eigenlijk niet, vind het heel anders, op het feit dat ze beiden lekker eigenzinnig zijn na dan. Goede plaat. Zeker een aanrader.

@Mjuman: Met je uitroep: mensen, ontdek dit album, ontdek deze zangeres! kan ik van harte instemmen, alhoewel de albums van Annette Peacock lastig tegen een normale prijs te koop zijn, maar dat terzijde. Maar verder hoor ik geen overeenkomst met Erykah Badu, ook niet qua sfeer. Wellicht heb je je mening sedert 30 maart 2011 nog bijgesteld? Wel ben ik met je eens dat het jazzy is, en ik ben blij dat je het zo kunt waarderen... Speciale vermelding verdient trouwens het keyboardspel van Max Middleton. En X-Dreams (een voorgaand album) is ook meer dan de moeite waard. Ik ben al lang liefhebber...

Dit album heb ik gekocht toen het uitkwam, naar aanleiding van een zeer enthousiaste recensie in Oor. Heel lang geleden dat ik het gehoord heb, vond het toen een geweldig album. Eens luisteren of ik dat nog steeds vind.

Zij heeft toch ook deel uitgemaakt van Bruford. Band rond ex Yes / King Crimson drummer Bill Bruford ??

Klopt. Ze is te horen op Bruford's Feels Good to Me uit 1978. Zo ben ik haar ook op het spoor
gekomen.

Edit: waarschijnlijk een dankjewel, omdat Bruford drumde op haar album X-Dreams.

Een meer dan dank je wel...... ze deed ook live mee met de band. Naar aanleiding van Feels Good To Me.

Oké, weer wat bijgeleerd. Hun beider muzikale koers en oriëntatie beten elkaar natuurlijk niet.

Na ..haar stem gehoord te hebben bij Bill Bruford...meteen in 79 deze release gekocht.
Weer eens gedraaid en weet meteen waarom...
Heb de Band leden meteen toendertijd gaan volgen naar andere avonturen...Top.

Een pareltje, werkelijk top! Niet 'perfect' maar heel bijzonder en ik beschouw het als haar beste album, hoewel voor zover ik ze ken (de meeste) ze geen slecht album heeft gemaakt. Een van de meer toegankelijke albums van haar hand waarbij haar altstem heel goed past in de composities met erg originele zanglijnen. Er zijn invloeden te horen van funk, pop, rock, soul en jazz, samengesmeed tot een uniek geheel. De band is erg goed, vooral de keyboards springen eruit met snelle jazzy fraseringen die ingenieus in de muziek vervlochten zijn. Rubber hunger en Solar systems zitten ritmisch en melodisch heel clever in elkaar. Survival is een lang nummer met meest rap op een vrij trage funky groove en geeft de kritische visie weer van Annette op de maatschappij. Het eindigt heel verrassend als kerstlied. De muziek klinkt iha heel open doordat de instrumenten elkaar als het ware afwisselen in een soort van vraag en antwoordspel. Dat doet ze op meer van haar meer recente cd's en op de en of andere manier klinkt dat gewoon erg lekker.