CocoRosie - Grey Oceans (2010)

Ik heb deze meisjes dus nog nooit op een foto gezien.
Die 2 op de hoes zullen het wel zijn.
Maar zonder dat gezien te hebben kan ik zeggen dat ik, door alleen de muziek te horen, verliefd op ze ben geworden. Schattige dromerige speelse muziek.

Grote klasse gisteren in het Koninklijk Circus..

Yoko Ono twitterde net deze link naar mij. Wel interessant, mensen als Anthony Hegarty en William Basinski (!) praten daar over deze plaat.

Fijn, ietwat excentriek album van CocoRosie.

'Trinity's Crying' opent meer dan degelijk, leuke song.

'Smokey Taboo' is iets experimenteler, en ook wat bruter vind ik van sound.

'Hopscotch' begint als een kinderliedje, maar ontaardt dan en wordt duister, met tussendoor toch nog eens het riedeltje van in het begin. Knap vind ik het contrast dat in dit nummer gelegd wordt tussen de onschuld en de duisternis.

'Undertaker' is een nummer met een eigenaardig randje. Die zang, die donkere instrumentatie, de onderhuidse spanning, ... Dit nummer bewijst toch wel dat dit meer avant-gardemuziek is dan popmuziek.

'Grey Oceans' is dan weer een lieflijk nummertje, gedragen door een hemelse (in mijn ogen dan toch) stem, een piano waar de melancholie van af druipt, en wat strijkers die om de hoek komen loeren. Pracht, in al z'n eenvoud.

Het begin van 'R.I.P. Burn Face' doet me enorm denken aan Jonsi, die eerder dit jaar met zijn debuutalbum (als we z'n samenwerking met partner Alex buiten beschouwing laten) naar buiten kwam. De stem in de eerste plaats, maar ook de belletjes.

‘The Moon Asked The Crow’ doet me bekend aan, instrumentaal dan, maar als je daar de zang aan toevoegt, dan bekom je sowieso een uniek geheel. Het klinkt ook iets toegankelijker dan de meeste songs op deze plaat.

Een glaasje limonade gaat er bij mij altijd in, al verkies ik als levensgenieter eerder een biertje, maar dit ‘Lemonade’ mag er zeer zeker wezen, ik durf zelfs verder te gaan en het m’n favoriet nummer op deze plaat te noemen. Waarom? De instrumentatie in de eerste plaats, maar ook het briljante refrein, dat toch verrassend en verfrissend te noemen is in deze op het eerste gehoor donkere song.

Zoals reeds opgemerkt door Aero in zijn overigens zeer goede recensie, wordt er in ‘Gallows’ een kat op z’n staart getrapt. Waarom? Ik zou het niet weten, maar het past wel bij wat erna volgt (we horen die kat trouwens nog wel ‘ns passeren gedurende het nummer, samen met andere “gekke” geluidjes). Erg bizar nummer, en het roept een hallucinant sfeertje op. In de helft van het nummer gekomen krijg je de indruk dat je al een hele plaat aan ’t luisteren bent naar dit nummer, zo tergend traag gaat het voorbij, en dat is zeker geen verwijt!

‘Fairy Paradise’ is meer geschoold op electronica, heb ik de indruk, en ligt me niet echt.

We nemen afscheid van CocoRosie met ‘Here I Come’, dat ook mij (net als Aero) deed denken aan ‘Amazing Grace’. Wat dat betreft dus niet het meest inventieve, originele, creatieve werk op deze plaat, maar wat deert het? Leuke afsluiter wel, en het heeft ook genoeg eigen smoelwerk om het juk van ‘Amazing Grace’ grotendeels van zich af te werpen.

Zo, dit was mijn eerste kennismaking met CocoRosie, en dat is me erg bevallen, moet ik zeggen. Snel een glaasje limonade drinken, de kat van de buren op z’n staart trappen en de CD van Jonsi opzetten!

3,5 sterren

Deze prachtplaat heb ik een aantal weken geleden herontdekt. En afgelopen vrijdag bestelt, zaterdag had ik de schijf al in huis. Het gevoel wat ik bij deze muziek krijg, is het best samen te vatten als nostalgie naar iets wat je helemaal nooit hebt meegemaakt/nostalgie die langvergeten dromen weer doet herinneren. Het klinkt gek, maar de maffe zusters Casady flikken het toch.

Ik wil mensen graag ook wijzen op de prachtige clips van de sfeervolle nummers Gallows en Lemonade. Tevens mijn 2 favoriete nummers op het album.

Nu er weer een nieuw album uit is ga ik eindelijk eens deze beter luisteren. De spuuglelijke hoes hield me altijd tegen denk ik.