CocoRosie - Grey Oceans (2010)

De hoes van The Adventures of Ghosthorse & Stillborn vond ik schitterend; maar dat is niet zo vreemd gezien het feit ik een groot fan ben van Pierre et Gilles.
Ook deze keer weer een opvallende voorkant en dat zal ongetwijfeld ook voor de inhoud opgaan. Ze debuteren op het Sub Pop label.
Ik ben toch weer benieuwd, ondanks dat ik altijd weer wat moeite met de zusjes heb.

Gatverdamme wat een lelijke hoes.

muhaha! die hoes is monsterlijk! tot 't lettertype aan toe!

Dit soort lettertypes zouden ze moeten verbieden.

Geen wonder dat CD's niet meer verkocht worden.

Ik denk wel dat het expres is gedaan. (Ik kan me niet anders voorstellen eigenlijk) Maar het ontneemt je inderdaad wel de lust om dit ook daadwerkelijk te kopen.

Dit album verschijnt op 17 April in de record shops in de VS. De trailer(zie youtube/sub pop) belooft wat mij betreft dan ook veel goeds!

Wat betreft de hoes. Ze hebben(alle 4 inmiddels) wel wat. Favoriet blijft The Adventures of Ghosthorse & Stillborn, maar Grey Oceans 's hoes mag best blijven.

Het is even afwachten, maar gezien het verleden van de zusjes Casady moet het wel goed komen!

De 'knor-piep-boem' zusjes CocoRosie (Sierra en Bianca Casady) zijn terug en aERo waagt weer een poging..........
Niet boos worden lieve CocoRosie mensjes die deze dames zeer hoog hebben zitten: ik bedoel het nooit kwaad, noem het een beetje liefkozend van mijn kant. Ze zijn de gekke nichtjes van Björk in mijn oren: een beetje vreemd en toch lekker.
Elk album luister ik weer opnieuw en telkens weer weten ze me te boeien, maar weten ze me ook op veilige afstand te houden. Ik durf me nooit helemaal over te geven of onder te dompelen. Daarvoor ben ik ietwat te suf vrees ik en hou ik het bij artiesten die iets minder gek doen.
Maar doen de meiden eigenlijk nog wel gek. Freak-folk was het toch?!

Trinity's Crying is alvast een vreemde opener en toch...ehm....wel lekker. Het is hoe dan ook het eerste nummer van hun album op het Sub Pop label waar ze debuteren.
Smokey Taboo is een mengelmoes van diverse stijlen en komt vrij etherisch over. Misschien door de oosterse invloeden die er in verwerkt zijn inclusief een galmend, haast kerkelijk gezang waar ze bijna rappend doorheen zingen met hun vervreemdende kinderlijke stemmetjes. O ja, dat was het wat me altijd een beetje tegenstond: Joanna Newsom jengelt en dat doen deze zusjes ook. Het zorgt er altijd voor dat ik nooit in een 'hallelujah-bui' geraak als ik naar ze luister. Hier is het al niet anders. Maar boeiend is en blijft het wel, alhoewel de verrassing er inmiddels natuurlijk al lang vanaf is.
Zei ik kinderlijk? Zet dan Hopscotch maar op dat van start gaat op een tingeltangel piano met irriterend fluitje op de achtergrond totdat het nummer een wending neemt en electronica toegevoegd wordt en CocoRosie opeens ook op een andere manier blijkt te kunnen zingen totdat de piano en het fluitje weer mogen opdraven. En hoe gek het ook klinkt: het werkt. Het is grappig en inventief en ergens klopt het nog ook. Mij weet het in elk geval te pakken.
Undertaker komt vrij donker en duister over. Ook het speelgoed doosje met de tinkelende belletjes wordt weer van stal gehaald.
Titeltrack Grey Oceans leunt zwaar op piano en op de achtegrond horen we engelengezang alsof we devoot in een kerk rondlopen. Wat jammer toch dat ik de zang hier weer irriterend vind werken. Waarom toch dat jengelende? Gelukkig weet het nummer me dusdanig te boeien dat ik er redelijk van afgeleid kan worden, maar redelijk is natuurlijk niet helemaal. Dit zal altijd wel een probleempuntje tussen mij en CocoRosie blijven vrees ik en daarom zal ik nooit meegaan in het enthousiasme dat sommige mensen om mij heen hebben (en die me tevens willen meenemen naar optredens wat ik tot nu toe beleefd heb ageslagen).
Nee maar, de zussen hebben de vocoder ontdekt wat op R.I.P. Burn Face te beluisteren valt. Wees niet ongerust want ze weten het op de juiste manier in te zetten waardoor het totaal niet stoort.
Het is een relaxed midtempo nummer dat behoorlijk sfeervol overkomt. Hier heb ik wel wat mee. En ondanks dat ze de hele speelgoedkast weer geplunderd lijken te hebben komt dit nummer zeer volwassen over.
Op The Moon Asked the Crow krijgt de piano aanvankelijk ook weer voldoende ruimte en horen we daar oosters getinte ladders op gespeeld. En dan komt er een beat bij die het nummer een heerlijke schwung geven. En ook dit slaat goed aan: zo chaotisch en samengeraapt als het aanvankelijk lijkt allemaal, zo kloppend weten de meiden het te brengen en daarmee zorgen ze voor wel een favoriet nummer van mij, mede door het oosterse sfeertje.
Na al dit lekkers toe aan een glas Lemonade? In elk geval wordt ons wat rust gegund door wederom de piano in het intro. Het lijkt een terugkerend truukje te worden: piano in het intro en vervolgens bijval van electronica. Maar op dit nummer worden daar ook nog eens blazers aan toegevoegd die het een warme gloed weten te geven. Zo voelt een warme, lome zomerdag waar de zweetdruppels in je nek gutsen dus aan.
Trappen ze tijdens het intro van Gallows nu een kat op z'n staart? Ach gut, het arme beest! Natuurgeluiden staan sowieso centraal in dit nummer. Waar het vorige nummer een warme zomerdag kan zijn daar is dit een warme zomerochtend waar alles en iedereen nog moet ontwaken: de lucht is nog niet zinderend heet, maar je voelt dat het weer zo'n dag gaat worden.
Fairy Paradise zou zo een nummer van Björk kunnen zijn. Het is dansbaar en catchy maar weet ook een betoverend sfeertje neer te zetten: monotoon en toch heel divers. Verrassend? Nee, daarvoor hebben we allemaal misschien al te veel gehoord maar ik heb ook met dit nummer wel wat bijzonders moet ik zeggen. Het weet me snel in zijn greep te krijgen: bijna hypnotiserend.....
Here I Come is de Amazing Grace van CocoRosie. Hallelujah en Praise the Lord! Een fascinerend slot van wederom een bijzonder album.

Natuurlijk gaan dit soort termen altijd wel gepaard bij de albums van CocoRosie. Verrassen doen ze waarschijnlijk nog maar weinig luisteraars, zeker degenen die goed bekend zijn met dit duo.
Maar wat wil de ironie?! Het lijkt er haast op dat ik met dit album het best uit de voeten kan. Het knor-piep-boem-gehalte is hier een stuk lager of ligt in elk geval op een ander terrein. De kinderlijke zang irriteert me hier ook veel minder dan voorheen (enkele uitzonderingen daargelaten).
Is het dan echt zo anders? Nee, eigenlijk niet. Soms moet je jezelf ook niet willen verplichten uitleg te geven aan jezelf, anderen, of wie dan ook. Soms voelt muziek net even anders aan, ook al is de koers niet eens zo zeer gewijzigd. Onverklaarbaar ja. En dat is misschien ook het feit dat ik op dit moment aan dit album net een halfje meer geef dan aan de voorgangers, en mijn gevoel zegt me dan dat de grote liefhebbers juist lager zullen gaan beoordelen

Zeer leuk stukje Aeroeric. Ik ga het nu beluisteren, aan de hand van deze beschrijving.

Die hoes lijkt op een Avatar parodie
Lemonade is een heel fijn nummertje, mijn favoriet op deze toch wat eentonig rare plaat.

Het laatste nummer is echt prachtig... verder nog even wennen, dit album. Meer piano, minder "gekke" speelgoedgeluiden, wat minder speels ook - maar toch wel weer erg goed...

edit - hmmm... toch maar 4,5*** ...

"...trance music makes the fairies dance"

Dat is wel heel erg naar de bekende weg vragen natuurlijk

Ik bedoelde eigenlijk meer of dat jullie een cd hebben gekregen om te beoordelen, sorry inderdaad erg doorzichtig.

Ja, de zusjes kwamen het album gisteravond persoonlijk afgeven. Wat een aardige meiden zijn het toch.

Mij valt deze ook zéér in de smaak.. Begint al een grotere plek in mijn hart te krijgen dan de andere van cocorosie, en die hadden al wel een plaatsje, dus...

4*

meest toegankelijke tot nu toe voor mij...

Ik vind dat ze toch (weer) wat achteruit zijn gegaan. Misschien is het truucje uitgewerkt ofzo. Grey Oceans is in ieder geval vér verwijderd van de eerste twee platen.

Het valt me op dat ik jou wel vaker iemand tot het nichtje of zusje van Björk zie omdopen zodra iemand ook maar even een andere stem opzet dat de gemiddelde folk zangeresjes. In vergelijking met Joanna Newsom en CocoRosie is Björk toch wel een heel mak en lief lammetje?

Ben trouwens wel erg benieuwd naar dit album.

Het is niet alleen de stem hoor; het is ook wel het 'freaky karakter' (en daarmee de durf) die deze dames onderscheidend maakt en waar ik het soms lastig mee heb in vergelijk met de lievere folk-zusters (die ik dan vaak weer wat saaiig vind: ik hoor in die hoek liever mannen zingen denk ik). Vandaar ook mijn toevoeging 'vreemd en toch lekker' .
Deze types zullen dan ook nooit mijn onvoorwaardelijke liefde ontvangen: ze moeten er telkens wel wat voor doen

Och,geef mij maar een speciale stem als Björk, Joanna of deze zusjes. Dat trekt me nu net aan, vind ik net niet saai. Jij vindt dat al rap gejengel. Ja, 't zijn vrouwen? 't Zal u gewoon niet liggen.
Welke vrouwenstem ligt u wel?;)

Meer piano? Ik ben erg benieuwd naar deze nieuwe..best niet te lang meer wachten met luisteren.

Dat klopt niet, komt in VS ook gewoon uit op 11 mei. 17 april is, zoals ik al aantal keren her en der gemeld heb, Record Store Day, ook in Nederland, op die dag worden er speciale items verkocht van diverse artiest, en alléén op die dag en niet online, alleen in fysieke winkels, en dan dus ook de nieuwe single op vinyl van Cocorosie....

Beetje een open deur intrappen: gewoon even mijn stemlijst langsgaan of mijn stukken lezen (en zien dat het allemaal wel meevalt)

Plaat ondertussen beluisterd. Ze doen het weer hoor! Wat? Raken én inventief zijn.

Deze cd luisterde eigenlijk voor hun doen wel lekker weg (iets wat niet perse positief is) tot nummer 9, Fairy Paradise. Geweldig nummer!

Het lijkt op Tegan And Sara qua stem.. het lijkt net of CocoRosie ze na wilt doen

Ligt het aan mij, of is deze nieuwe plaat zoveel malen beter dan de voorgangers? Of begint het kwartje gewoon te vallen?

Net het nummer Grey Oceans beluisterd en de stemmen doen me een beetje denken aan zowel Joanna Newsom als aan Julia van het duo Angus & Julia Stone. Even het hele plaatje beluisteren via de luisterpaal 3VOOR12 Speler - 3voor12.vpro.nl

Jammer van die hoes. Die is wel heel erg lelijk zeg..

Deze CocoRosie opent verrassend sterk vind ik, met Trinity's Crying en Smokey Taboo. Ook R.I.P. Burn Face is prima: sfeervol en lekker broeierig. De rest is het voor mij, zoals zo vaak bij CocoRosie, net niet, en de laatste drie songs zijn ronduit zwak.

Nou ja, nog één zo'n album en ik heb eindelijk een mooie best of cd van 80 minuten...

Ik heb de indruk dat deze plaat een stuk toegankelijker is dan hun voorgaande... Deze kon ik namelijk onmiddelijk al smaken.

Tegan & Sara, die twee die makkelijk in het oor liggende pop maken hebben dezelfde stemmen als een rappende en een klassiek geschoolde vrouw? Oke!

Dit schreef ik voor het huisblaadje van de Concerto/Plato:

Sommigen noemen het misschien in deuntjes grossierend 'etnisch geneuzel', maar de liefhebber van fijnzinnigere indiepop (meer specifiek: freak folk) zal ook weer kunnen genieten van het nieuwste album van Coco en Rosie, de twee zusjes die wezenlijk van elkaar verschillen maar op muzikaal vlak een wonderbaarlijke samenwerking tot stand hebben gebracht. Voor hun nieuwe album Grey Oceans hebben de twee dames drie jaar uitgetrokken en het album is dan ook geïnspireerd door de vele reizen die ze in die tijd hebben gemaakt en gezien de titel zijn vooral de vele zeeën die ze zijn overgestoken bijgebleven. De muziek, die deels bestaat uit het geluid van speelgoed en andere zeldzame geluidjes, klinkt weer even vreemd als altijd en ook weer vertrouwd CocoRosie. Toch heeft de labelwijziging naar het vermaarde Sub Pop (o.a. The Shins en Death Cab for Cutie) een kleine verandering in geluid met zich meegebracht. Wat vrolijker – meer deuntjes – en toch wat etnische invloeden.

Helaas vind ik het album eigenlijk niet zo veel aan, terwijl ik Noah's Ark wél een meesterwerkje vind. Alleen Lemonade steekt met kop en schouders boven de rest uit en is een echt goed liedje, de hele CD kan ik niet uitzitten.