Alan Parsons - Eye 2 Eye (2010)

Net als de andere twee liveplaten die ik van APP ken (The very best – live en de prima klinkende bootleg opgenomen in het Riverbend Music Theatre in Cincinnati, Ohio op 24 augustus 1995) voegt dit materiaal weinig toe aan de studioplaten zonder daarmee echter meteen overbodig te zijn. Het grote minpunt van dit album vind ik de zangpartijen, want de zangers halen hier vrijwel nergens het niveau van hun studiovoorbeelden, en daarmee halen ze soms echt de angel uit het nummer (bijvoorbeeld op Can't take it with you, Time en (The system of) Doctor Tarr and professor Fether). Grappig genoeg kan ik de door Parsons zelf gezongen versie van Don't answer me wèl goed smaken, hoewel ik het origineel (met zang van Woolfson) juist één van de mooiste nummers van het APP vind : kennelijk is de compositie zó sterk dat Parsons' toch niet bepaald spectaculaire zang daar niet wezenlijk afbreuk aan kan doen. (Komisch einde aan dat nummer trouwens, dat akkoordenreeksje van Let it be, net zoals ik aan het begin van Sirius na de introductie van alle muzikanten even de vier gitaarnootjes van Shine on you crazy diamond denk te horen.) En tegenover de matige zang staat de muziek die bij tijd en wijlen behoorlijk spettert : drummer Steve Murphy houdt er goed de wind onder en gitarist Godfrey Townsend legt veel vuur in zijn spel, hetgeen ervoor zorgt dat ik zelfs waardering op kan brengen voor nummers waarvan ik de studio-versie maar zo-zo of zelfs vervelend vond (Psychobabble, Damned if I do). Daardoor is dit al met al toch wel een degelijke liveplaat.