Bryan Adams - Live! Live! Live! (1988)

Uiterst energiek album opgenomen in Werchter met een band die goed op dreef is. Ook de geluidskwaliteit is prima en zoals beschreven in het boekje is er niet gerommeld aan de opnamen in die zin, dat er niets weg gepolijst is. In mijn oren een eerlijke opname dus. Ik heb de Japanse versie en daar zitten alle lyrics bij in het Engels en Japans.

Heerlijk album dat absoluut een hogere score verdient, en ik ben doorgaans allerminst een Bryan Adams-fan. Dit is oerdegelijke stadionrock die met veel overgave wordt gebracht. Adams zingt en schreeuwt zijn strot uit alsof zijn leven er vanaf hangt, het songmateriaal is over heel de linie beklijvend en strak gespeeld, en de geluidskwaliteit is uitstekend.

Naar ik het begrijp is dit net op het artistieke hoogtepunt van 's mans carrière opgenomen, waardoor deze plaat als een soort live "best of" kan worden beschouwd. Dat het een concert van op eigen bodem is, is nog eens een leuk pluspuntje. Ondanks de gietende regen geniet het publiek er duidelijk met volle teugen van, getuige het spontane gezang dat losbreekt op het einde van Somebody. 4 dikverdiende sterren, met kansje op verhoging.

Deze plaat werd me al eerder aanbevolen op basis van mijn waardering voor Reckless: dat album is nog steeds voor mij, qua muzikale ontdekkingen, een van de hoogtepunten van dit jaar tot nu toe. Ook opvolger Into the Fire vond ik een geweldig album, dus ik ben nog lang niet uitgeluisterd op Bryan Adams. Zelfs als al het andere zou tegenvallen, heeft hij naar mijn mening in ieder geval twee fantastische studioalbums gemaakt.

Daar mag dit livealbum zich moeiteloos bij aansluiten. Aangezien ik pas twee albums van Bryan volledig beluisterd heb, en hier bovendien twee covers op staan, kende ik nog niet alle nummers. Dat bleek echter geen probleem, want dit luister heerlijk lekker weg. De belangrijkste hits van Reckless en Into the Fire komen aan bod en ze worden stuk voor stuk met veel overtuiging en enthousiasme gebracht. Ik heb nog geen beelden van het optreden gezien, maar vorm wel degelijk een beeld tijdens het luisteren. Het helpt dat de waardering van het publiek zo nu en dan goed te horen is.

Bryan lijkt alles te geven dat hij in zich heeft en zijn band lijkt precies hetzelfde te doen. Alle instrumenten vallen meermaals in positieve zin op. Het trio Heaven, Heat of the Night en Run to You is niets minder dan fenomenaal: het zijn uitvoeringen die zich gemakkelijk mogen meten met de studioversie, zo niet beter zijn. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken volgt na deze drie tracks: One Night Love Affair. Dit is - al blijft het moeilijk kiezen - vermoedelijk mijn favoriete nummer op Reckless, maar ik moet hier toch echt de voorkeur geven aan de studioversie. Een aantal essentiële uithalen in dat nummer (met name de 'trying to make like we don't caaaare' na de gitaarsolo) worden hier helaas achterwege gelaten of vervormd. Het publiek zal er niet rouwig om geweest zijn, en ikzelf waarschijnlijk ook niet als ik erbij was geweest, maar het viel me wel op. Overigens 'herpakt' de plaat zich daarna weer onmiddellijk met een goede uitvoering van Summer of '69 en met Somebody wordt weer een nieuw hoogtepunt bereikt. De twee covers en een akoestische versie van Into the Fire sluiten het album gedenkwaardig af.

Al met al is dit gewoon een bijzonder fijne concertregistratie. Alles zit lekker in de mix, waardoor het songmateriaal uitstekend tot zijn recht komt. In het boekje valt te lezen dat dit een van de favoriete optredens van de band was tijdens die tour en dat ze niet met de opnames geknoeid hebben. Beide aspecten zijn terug te horen op de plaat en de band verdient dan ook alle lof voor dit optreden!

Ik wil graag vielip hartelijk danken voor het tippen. Blij dat ik dit beluisterd heb en kan blijven beluisteren

4,5*

In the Heat of the night heb ik hier idd ook altijd geweldig gevonden.
De reden waarom hij misschien niet vol uithaalt in het door jou genoemde ‘ One night love affair’ is misschien dat de stem wat ‘ moe’ is en als ik me niet vergis werd dit concert opgenomen op Werchter waar het toen behoorlijk nat en fris was dat dit misschien ook op zijn stembanden sloeg?
Niettemin heerlijk live album, destijds vele uurtjes op de walkman tijdens de krantenwijk gedraaid.

De 1e tien songs is Bryan Adams en band in absolute topvorm. Daarna ook nog zeer vermakelijk tot t eind. Een live album dat nooit verveelt.

Heerlijke live album, destijds alleen via Japanse import geloof ik. Maar de energie en spelplezier spat er van af!

In eerste instantie wel, ja. In die versie heb ik 'm destijds ook gekocht, omdat ik het een 'must have' vond. Bryan Adams had destijds nog heel wat credibility, dus ik vond het geen probleem om er bijna 50 gulden voor neer te tellen. Jammer dat-ie die credibility later verspeeld heeft met die ene monsterhit en veel gemakzuchtige albums.
Maar dit is een heerlijk live-album. Zou eigenlijk een plekje moeten krijgen in de lijst van meest opwindende rock-dubbelalbums. Later gewoon ook op de Nederlandse en Europese markt verschenen als goedkopere heruitgave.

Ik zie op Discogs dat dit album ook ooit op dubbel-LP is verschenen, maar in die hoedanigheid heb ik 'm geloof ik nooit gezien. Zal ook wel in beperkte oplage geweest zijn, gezien het feit dat de 2 (!) exemplaren op Discogs beginnen vanaf 110 euro...
Als ik op Discogs moet afgaan, verscheen zowel de Japanse als de Amerikaanse en Europese CD-versie in 1988. Maar in mijn herinnering is er een tijd geweest dat deze in eerste instantie alleen als Japanse import verkrijgbaar was. Het is denkbaar dat er maar een paar maanden tussen zaten, maar het lijkt me eigenlijk sterk. Volgens mij verschenen die Amerikaanse en Europese issues echt jaren later. Iemand anders die hier herinneringen aan heeft?

Deze review op Amazon.com lijkt dat te bevestigen: Japanese import, issued on A&M Records/Pony Canyon Inc, JAPAN, 1988, # PCCY-100890. First released in Japan 1988, not until 1994, elsewhere. Dat komt aardig overeen met mijn herinnering. Leuke prijs vragen ze ervoor trouwens... Ik bewaar deze CD nog even als p(o)ensioenvoorziening.

Helemaal mee eens! Dit is één van de beste live albums voor mij. Zowel qua spel als sfeer is ie fantastisch.

Geweldig energiek livealbum! Ik ben er ook van overtuigd dat deze eerst alleen als (duurdere) Japanse import te verkrijgen was. Heb ooit nog eens mijn cd’s van Dire Straits Alchemy geruild om dit album te kunnen bemachtigen (later nog wel weer terug gekocht).

Die Japanse import heb ik ook. Nog steeds één van de parels in mijn collectie.
Wat mij betreft na "101" van Depeche Mode het beste live album ooit. Die tijd was Adams echt een baas, heerlijk rauw en vol energie.

Take Me Back, Keith.

Ik zei laatst tegen een maat van mij: 'luister eens naar deze live versie van It's Only Love in vergelijking met de studio versie.' Hij dacht dat ik bedoelde dat alle power weg was vanwege het ontbreken van Tina maar werd van zijn stoel geblazen toen hij het geweldige gitaarwerk hoorde.
Wat een energie op deze plaat zeg, geweldig!

Ik wist eerst ook nooit dat deze ook als 2lp was uitgebracht. Tot ik 'm een keer op een beurs zag liggen. Heb er zeker 10 minuten mee in m'n handen gestaan. Staren naar de hoes...die komt op lp formaat echt fantastisch 'binnen'. De beste man vroeg er €100,- voor en na wat pingelen kwam ik op €75,- uit. Maar uiteindelijk toch niet gedaan. Want dubbel live albums op vinyl en ik zijn geen gelukkig huwelijk. Maar dat heb ik bij andere albums al uitgelegd dus ik zal er hier over ophouden En om 'm dan enkel en alleen voor die hoes te kopen voor dát bedrag? Nee, dat werd 'm niet..

Ja, ik weet hoe je over live-albums op LP denkt: het moeten omdraaien - en dus een korte pauze inlassen - verbreekt de sfeer. Heb ik zelf niet zoveel last van; je bent toch niet bij het eigenlijke evenement aanwezig. Al ben ik met je eens dat het bij een live-album toch weer net iets anders aanvoelt dan bij een studioplaat.

Maar het dubbele gevoel op zo'n platenbeurs of in een platenwinkel komt me wel heel bekend voor. Ook ik sta regelmatig in dubio. Ook bij mij gaat het vaak om albums die ik al op CD bezit, dus dan gaat het toch om het eigenlijke hebben van de hoes op groot formaat, plus het extraatje van zo'n zwarte plak vinyl, en soms - maar lang niet altijd - de meerwaarde van een betere/andere geluidskwaliteit. Als we het over één of twee tientjes hebben, vind ik dat soms nog wel te doen, maar bij zulke bedragen vind ik het voor mezelf nauwelijks te rechtvaardigen (laat staan tegenover mijn vrouw... ). Wat dat betreft is het extra vervelend dat de prijzen van LP's zo door het dak zijn gegaan.

Het onderbreken van de flow door het omdraaien is niet de enige reden hoor. Het komt me te vaak voor bij dubbel live albums dat je dan op een plaatkant een bas, drum of gitaarsolo hebt met nog 1 nummer. Of een tot vervelens toe lang uitgerekt nummer (wat anderen dan juist weer geweldig vinden). Zeker bij jaren 70 en 80 live albums. En dat zijn toch de decennia waaruit ik de meeste muziek in huis heb. En zo'n plaatkant luistert dan totaal niet lekker weg vind ik. Op een cd heb je dat niet. Daar staat het keurig in de flow en 'kost' het geen plaatkant. Maar ik geef toe; ik ben daar een rare in. Zal een persoonlijke tik zijn