Kansas - Two for the Show (1978)
mijn stem
67 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Kirshner
-
Song for America (7:31)
-
Point of Know Return (3:07)
-
Paradox (4:09)
-
Icarus--Borne on the Wings of Steel (5:58)
-
Portrait (He Knew) (5:19)
-
Carry on Wayward Son (4:38)
-
Journey from Mariabronn (8:55)
-
Dust in the Wind [Acoustic Guitar Solo] (6:19)
-
Lonely Wind (Piano Solo) (4:29)
-
Mysteries and Mayhem (4:01)
-
Excerpt from Lamplight Symphony (2:39)
-
The Wall (4:54)
-
Magnum Opus (11:18)
-
Hopelessly Human * (8:42)
-
Child of Innocence * (7:48)
-
Belexes * (4:34)
-
Cheyenne Anthem * (6:55)
-
Lonely Street * (8:21)
-
Miracles Out of Nowhere * (8:00)
-
Drum Solo / The Spider * (7:41)
-
Closet Chronicles * (6:55)
-
Down the Road * (3:45)
-
Sparks of the Tempest * (5:20)
-
Bringing It Back * (7:07)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur:
1:13:17
(2:28:25)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 4 september 2024, 18:33 uur
Als hele prille fan van Kansas leende ik dit album in '80, '81 uit de bieb vanwege Dust in the Wind, maar was teleurgesteld. Live werd tijdens de vioolsolo de tweede vioolpartij op toetsen uitgevoerd; ik haakte af. Met de overige nummers kon ik nog niet veel: te gecompliceerd.
Tijden veranderden, net als mijn smaak. Al enkele jaren stond Two for The Show op mijn lijstje als ik door platenzaken met tweedehands werk struinde. Eind juli gebeurde dat dan eindelijk in het Duitse Minden, waar zich in een centrum een kringloopwinkel bevindt met veel, véél vinyl. Uitstekend gecategoriseerd op genres en vervolgens gealfabetiseerd. Leve re-turn, zoals de zaak heet.
In 1978 waren het nog de hoogtijdagen van de livedubbelaar als summum voor een artiest, zéker in één van de rockgenres. Two for the Show is één van de toppers in die categorie. Duidelijk is dat de groep het eigen, gecompliceerde materiaal tot in de puntjes beheerste. Enig nadeel is wellicht dat de liveuitvoeringen meestal dicht bij de studieversies blijven. Geen lange jams of grote veranderingen.
Soms echter deden ze dat toch. Het arrangement van Icarus - Borne on Wings of Steel is afwijkend, tussen Dust in the Wind en Lonely Wind zit een prachtig instrumentaal gitaar- en vervolgens pianodeel en slotlied Magnum Opus kent een nieuw synthesizer-versus-viool-intro, gevolgd door een basgitaardeel en meer. Prachtig!
Wat speelde deze band bizar goed. Nog altijd trouwens, ze treden veel op in de V.S. met een sterke set al zijn slechts twee van de leden van dit album over: drummer Phil Ehart en gitarist Rich Williams. Jammer dat ze het buitenland mijden.
Dan maar de dubbelelpee opgezet, die prachtige binnenhoezen bevat. Een foto van Steve Walsh - wat zong de man óók live práchtig! - diende tevens als startpunt voor de hoes van diens solo-elpee uit 1980.
De voorzijde van de hoes verdient eveneens aandacht: gebaseerd op een schilderij van Norman Rockwell voor de Saturday Evening Post van 6 april 1946, zie hier. Zoek naar ander werk van deze illustrator en je vindt briljante tekeningen, vaak ontzettend humoristisch, zoals deze van een jongetje dat de waarheid over Santa Claus ontdekt.
Ter zake. Two for the Show is behalve een klassieker ook een sterke samenvatting van Kansas' eerste jaren. Het had eigenlijk wel een 4LP mogen zijn, op de studioalbums uit die jaren staat meer schitterend werk. Vijf sterren dus.
Tijden veranderden, net als mijn smaak. Al enkele jaren stond Two for The Show op mijn lijstje als ik door platenzaken met tweedehands werk struinde. Eind juli gebeurde dat dan eindelijk in het Duitse Minden, waar zich in een centrum een kringloopwinkel bevindt met veel, véél vinyl. Uitstekend gecategoriseerd op genres en vervolgens gealfabetiseerd. Leve re-turn, zoals de zaak heet.
In 1978 waren het nog de hoogtijdagen van de livedubbelaar als summum voor een artiest, zéker in één van de rockgenres. Two for the Show is één van de toppers in die categorie. Duidelijk is dat de groep het eigen, gecompliceerde materiaal tot in de puntjes beheerste. Enig nadeel is wellicht dat de liveuitvoeringen meestal dicht bij de studieversies blijven. Geen lange jams of grote veranderingen.
Soms echter deden ze dat toch. Het arrangement van Icarus - Borne on Wings of Steel is afwijkend, tussen Dust in the Wind en Lonely Wind zit een prachtig instrumentaal gitaar- en vervolgens pianodeel en slotlied Magnum Opus kent een nieuw synthesizer-versus-viool-intro, gevolgd door een basgitaardeel en meer. Prachtig!
Wat speelde deze band bizar goed. Nog altijd trouwens, ze treden veel op in de V.S. met een sterke set al zijn slechts twee van de leden van dit album over: drummer Phil Ehart en gitarist Rich Williams. Jammer dat ze het buitenland mijden.
Dan maar de dubbelelpee opgezet, die prachtige binnenhoezen bevat. Een foto van Steve Walsh - wat zong de man óók live práchtig! - diende tevens als startpunt voor de hoes van diens solo-elpee uit 1980.
De voorzijde van de hoes verdient eveneens aandacht: gebaseerd op een schilderij van Norman Rockwell voor de Saturday Evening Post van 6 april 1946, zie hier. Zoek naar ander werk van deze illustrator en je vindt briljante tekeningen, vaak ontzettend humoristisch, zoals deze van een jongetje dat de waarheid over Santa Claus ontdekt.
Ter zake. Two for the Show is behalve een klassieker ook een sterke samenvatting van Kansas' eerste jaren. Het had eigenlijk wel een 4LP mogen zijn, op de studioalbums uit die jaren staat meer schitterend werk. Vijf sterren dus.
* denotes required fields.