Avantasia - Angel of Babylon (2010)

Eerlijk gezegd nam ik Avantasia niet altijd even serieus. Dat komt vooral omdat de man achter dit project, Tobias Sammet, met Edguy CD's maakt, die ik niet veel aan vind. Het tij begint te keren, want Tobias begint zich te ontpoppen als de Duitse Arjen Lucassen. Met een indrukwekkende lijst gastmuzikanten wordt een volledig project opgezet om een fraai muzikaal werkstuk te maken. De gedetailleerde schoonheid van Ayreon wordt niet benaderd, maar de muziekstijl van Avantasia vraagt daar ook niet om. Hier wordt power metal / hardrock afgeleverd van een prima kwaliteit. Dat is niet zo gek als je de lijst met vocalisten ziet:

Jørn Lande op tracks 1, 2, 5, 6, 9, 10 en 11
Michael Kiske op tracks 1 en 10
Russell Allen op track 1
Jon Oliva op track 4

Ik heb mijn vooroordelen dus opzij gezet en heb er gen spijt van.

Avantasia moet eigenlijk niet vergeleken worden met Edguy. Tobias laat zien uitstekend nummers te kunnen schrijven. Nu met de komst van 2! nieuwe cd's in 2010 bewijst hij maar weer eens over een zeer creatieve geest te beschikken.
Angel of Babylon is een zeer sterk album met gastoptredens van zangers als Jorn Lande, Michael Kiske en Jon Oliva. Vooral het nummer met Oliva op zang, Death is Just a Feeling, doet het bij mij zeer goed, maar ook andere nummers als Rat Race en de geweldige afsluiter Journey to Arcadia zijn heerlijk! Top album van een top artiest!

Ik vindt deze CD net een 'tikkie' beter dan 'The Wicked Symphony' doordat er een paar nummers opstaan die er met kop en schouders uitsteken (Death is just a feeling, Symphony of Life).

Op Alone I Rember is mooi het verschil te horen tussen een goede zanger en een geweldige zanger. Op moment dat Jorn Lande in deel twee van het nummer zijn stembanden inzet stijgt het nummer naar een veel hoger niveau.

Ben ik trouwens de enige die vindt dat het begin van 'Alone I Remember' verdacht veel op 'Monkey Business' van Skid Row lijkt?

Het zal mijn muziek nooit helemaal worden, vrees ik. Ik blijf me storen aan bepaalde oubollige elementen in de muziek, zoals de cliché refreintjes, de tenenkrommende samenzang en het EO-jongerendag gevoel dat ik bij sommige songs krijg. Het is een album dat je graag hoger zou willen waarderen door de ambitie en het betrokken vakmanschap, maar ik blijf toch weer steken op een mager zesje. De epische opener Stargazers is gelukkig prima, net als het gothic Symphony Of Life. Rat Race gaat ook nog wel, maar verder is het vrij middelmatig allemaal. Benieuwd wat het tweede deel, The Wicked Symphony, gaat brengen. Fingers crossed...

Avantasia doet waar zij goed in is en wat met meerdere stemmen mogelijk is. Ik kan erg genieten van de verschillende zangers op dit album en dat maakt het, met die andere uit 2010 erg de moeite waard om naar te luisteren.

Voor de rest hoef je het niet te doen nee dat is niet waar. Maar als Tobias Sammet de complete plaat had ingezongen had ik hem wellicht veel minder opgezet.

Ik vind Jørn Lande veruit uit de beste. Gelukkig maar dat hij ook zo vaak aanwezig is en dan vooral Stargazers, Angel of Babylon, Down in the Dark en Promised Land

Ik kan hem blijven draaien, ik ben echt enthousiast over deze plaat. Heel veel prachtige nummers, met als hoogtepunt Death is Just a Feeling. Zo ziekelijk gezongen/geschreeuwd door Jon Oliva.

Weer een kwaliteitsalbum van Tobias. Hij blijft goed albums uit zijn mouw schudden. En uiteraard weer een reeks bekende helden uit de metalscene, die hem op zeer adequate wijze bijstaan. Ik heb tot nu toe eigenlijk geen slecht nummer op het album kunnen ontdekken, en productioneel zit het ook weer sterk in elkaar geschroefd.

Misschien niet zo briljant als de twee Metal Opera's, maar Avantasia is still standing. De nummers luisteren geweldig weg, het refrein van de titelsong vind ik werkelijk magisch! Bij bepaalde refreinen moet ik weleens denken aan het songfestival, maar ik geniet er gewoon ontzettend van.

Het openingsnummer brengt je gelijk in de juiste setting door de openingsklanken van Lande en Allen, alleen vind ik in dat nummer het refrein net iets te zwak. Als geheel gaat het zeker wel. Symphony of Life is ook een hoogtepunt met ene Cloudy Yang die daar schijnt te zingen. Los van de zang ook een geweldige compositie.

Het concept ben ik wel helemaal kwijt, maar goed; misschien herpak ik dat weer via The Scarecrow.

Wederom een behoorlijke CD van meesterbrein Tobias Sammet. De opening is een geweldig nummer, met een waar "duel" in de beginfase. Het reffrein had inderdaad wat beter gemogen @jasper1991. Vreemde eend in de vijver is Symphony of Life, wat ik geen goed nummer vind. Toppers zijn er gelukkig genoeg, zoals Angel of Babylon, Promised Land en Rat Race. Ik vind Journey to Arcadia toch wel zo'n magisch nummer, meesterlijk hoe Catley dit nummer van een stem voorziet. Hoewel ik The Scarecrow iets beter vond, verdien Angel of Babylon zeker 4*.

Ik blijf dit een heerlijk album vinden met een mooie diversiteit aan top zangers en muzikanten. Het hoogtepunt van het album vind ik Death is Just a Feeling, geweldig ingezongen door Jon Oliva.

Dit album ken ik eigenlijk totaal niet. Ik volgde Avantasia van het debuut (blijft veruit het beste album vind ik) tot en met The scarecrow op de voet. Stuk voor stuk schitterende albums. Alleen raakte ik het daarna enigszins kwijt. Ik denk omdat het allemaal een beetje teveel en meer van hetzelfde begon te worden. Maar wellicht moet ik een album als dit na al die jaren toch eens een kans geven.

Aan de score is het niet te zien, maar ik ben toch teleurgesteld. Stargazers en Angel Of Babylon openen het album zo tof, dat ik even dacht dat we een nieuwe klassieker erbij hadden. Helaas blijft het daarna allemaal wat gewoontjes aanvoelen tot Symphony Of LIfe me weer wakker schudt. Geen idee wie Cloudy Yang is, maar het gothic-achtige, duistere nummer is heel erg gaaf. Journey To Arcadia sluit het album ook fantastisch af met een soort musical-achtige vibe en bijdragen van Bob Catley en Russel Allen. Kwalitatief echt weer helemaal in orde (album zit ook vol met mooie gitaarsolo's wederom), maar ik had net meer krakers gewild zodat ik het album helemaal had kunnen prijzen!

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Angel Of Babylon
4. The Scarecrow
5. Lost In Space (Part 2)
6. Lost In Space (Part 1)

De nieuwe klik na (de eerste) The Metal Opera blijft uit. Ik zou graag weer geïmponeerd worden door de kunsten van Tobias Sammet, maar helaas. Angels Of Babylon begint eigenlijk best goed. De eerste twee songs zijn vrij sterk. Mooi afwisselend zangwerk. Stargazers heeft een fijn epic tintje. Na de titeltrack begint het afzwakken al. Het valt op dat veel nummers heel tof beginnen, maar vervolgens verzanden in een soort dertien in een dozijn power metal. Geen interessante wendingen, toffe refreinen of variatie meer. Het nummer met Jon Oliva valt ook flink tegen. Het gotische buitenbeentje Symphony Of Life trekt wel weer mijn aandacht. De afsluiter ook, maar het grootste deel van het album komt niet verder dan 'aardig'. Het geluid is me ook wat te modern; kil en wat afstandelijk.


Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Angels Of Babylon
4. The Scarecrow
5. Lost In Space pt. 2
6. Lost In Space pt. 1

Ik zie dat ik in 2018 vond dat ik dit album maar eens moest gaan checken. Wel nu, dat heb ik de afgelopen tijd volop gedaan. Beter laat dan nooit zeg maar En om maar gelijk een statement te maken; ik vind deze niks onderdoen voor The scarecrow denk ik. De eerste 5 á 6 nummers zijn allemaal winnaars voor mij. Mooie duels tussen de zangers, sterke melodieën, gave refreinen, kortom; alles wat je wil horen op een Avantasia album. Het nummer met Jon Oliva verdiend extra aandacht. Gewoon omdat het Oliva is. Zodra die man zingt is mijn interesse groot. Fantastisch hoe hij ook dit nummer weer naar zijn hand weet te zetten. Bij nummer 7 aangekomen begint mijn aandacht iets te verslappen. Ik ben gek op rockballads maar dit nummer heeft het niet voor mij. De solo is een spaarzame hoogtepuntje in een verder matig nummer. Symphony of life zorgt hierna voor een verrassende, welkome twist. Afsluiter Journey to arcadia is ook niet onaardig. Al heb ik het idee dat ik die nog wat meer moet horen om 'm op de juiste waarde te schatten.

Erg prettig album van Avantasia. Er is bijna geen minder nummer te vinden op dit album.

4.5*

Lekker album. Weer een aantal goede vocalisten op deze plaat. Maar het nivo van de eerste twee albums wordt nergens gehaald. En de produktie is wederom niet best. Dof en slecht gemixt. Drums klinken als een natte krant. Zo jammer... Helaas is dat de volgende albums ook zo.