Avantasia - Angel of Babylon (2010)

Avantasia moet eigenlijk niet vergeleken worden met Edguy. Tobias laat zien uitstekend nummers te kunnen schrijven. Nu met de komst van 2! nieuwe cd's in 2010 bewijst hij maar weer eens over een zeer creatieve geest te beschikken.
Angel of Babylon is een zeer sterk album met gastoptredens van zangers als Jorn Lande, Michael Kiske en Jon Oliva. Vooral het nummer met Oliva op zang, Death is Just a Feeling, doet het bij mij zeer goed, maar ook andere nummers als Rat Race en de geweldige afsluiter Journey to Arcadia zijn heerlijk! Top album van een top artiest!

Ik vindt deze CD net een 'tikkie' beter dan 'The Wicked Symphony' doordat er een paar nummers opstaan die er met kop en schouders uitsteken (Death is just a feeling, Symphony of Life).

Op Alone I Rember is mooi het verschil te horen tussen een goede zanger en een geweldige zanger. Op moment dat Jorn Lande in deel twee van het nummer zijn stembanden inzet stijgt het nummer naar een veel hoger niveau.

Ben ik trouwens de enige die vindt dat het begin van 'Alone I Remember' verdacht veel op 'Monkey Business' van Skid Row lijkt?

Het zal mijn muziek nooit helemaal worden, vrees ik. Ik blijf me storen aan bepaalde oubollige elementen in de muziek, zoals de cliché refreintjes, de tenenkrommende samenzang en het EO-jongerendag gevoel dat ik bij sommige songs krijg. Het is een album dat je graag hoger zou willen waarderen door de ambitie en het betrokken vakmanschap, maar ik blijf toch weer steken op een mager zesje. De epische opener Stargazers is gelukkig prima, net als het gothic Symphony Of Life. Rat Race gaat ook nog wel, maar verder is het vrij middelmatig allemaal. Benieuwd wat het tweede deel, The Wicked Symphony, gaat brengen. Fingers crossed...

Aan de score is het niet te zien, maar ik ben toch teleurgesteld. Stargazers en Angel Of Babylon openen het album zo tof, dat ik even dacht dat we een nieuwe klassieker erbij hadden. Helaas blijft het daarna allemaal wat gewoontjes aanvoelen tot Symphony Of LIfe me weer wakker schudt. Geen idee wie Cloudy Yang is, maar het gothic-achtige, duistere nummer is heel erg gaaf. Journey To Arcadia sluit het album ook fantastisch af met een soort musical-achtige vibe en bijdragen van Bob Catley en Russel Allen. Kwalitatief echt weer helemaal in orde (album zit ook vol met mooie gitaarsolo's wederom), maar ik had net meer krakers gewild zodat ik het album helemaal had kunnen prijzen!

Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Angel Of Babylon
4. The Scarecrow
5. Lost In Space (Part 2)
6. Lost In Space (Part 1)

De nieuwe klik na (de eerste) The Metal Opera blijft uit. Ik zou graag weer geïmponeerd worden door de kunsten van Tobias Sammet, maar helaas. Angels Of Babylon begint eigenlijk best goed. De eerste twee songs zijn vrij sterk. Mooi afwisselend zangwerk. Stargazers heeft een fijn epic tintje. Na de titeltrack begint het afzwakken al. Het valt op dat veel nummers heel tof beginnen, maar vervolgens verzanden in een soort dertien in een dozijn power metal. Geen interessante wendingen, toffe refreinen of variatie meer. Het nummer met Jon Oliva valt ook flink tegen. Het gotische buitenbeentje Symphony Of Life trekt wel weer mijn aandacht. De afsluiter ook, maar het grootste deel van het album komt niet verder dan 'aardig'. Het geluid is me ook wat te modern; kil en wat afstandelijk.


Tussenstand:
1. The Metal Opera pt. 1
2. The Metal Opera pt. 2
3. Angels Of Babylon
4. The Scarecrow
5. Lost In Space pt. 2
6. Lost In Space pt. 1