Phosphorescent - Here's to Taking It Easy (2010)

toppie!

Ben benieuwd!

Vol verwachting...

De lektrack It's Hard to Be Humble laat al een heel ander geluid horen dan ik van deze man gewend ben. Ben dus benieuwd.

De country blijft nadrukkelijk aanwezig

Zo dat is toch wel even anders dan het vorige album wat ik van deze man hoorde (Pride), heerlijk opgetogen country/gospelachtige songs. Lekker veel blazers aanwezig en zo'n heerlijke barpiano die overal doorheen komt

We'll be here soon is alvast een geweldig nummer.

Pas één keer in geheel geluisterd maar ik ben er weg van!
Zo had Beware van Bonnie Prince Billy dus moeten klinken !

de plaat is mooi maar live vond ik het nog mooier gisteravond in Eureka in Zwolle! hoogtepunt Heaven, sittin down solo.

Ik vond vooral die toetsenist geweldig.
Wat kan die kerel spelen.
Ik heb ze laatst in Ottersum gezien.

De plaat vind ik nog niet van het niveau van Pride maar die was ook wel echt goed.

Geweldige plaat zeg. Niet te lang en alles klopt.

Ik kende Phosphorescent van het fantastische Pride. To Willie vond ik persoonlijk niet echt bijzonder, maar deze is gewoon erg goed. Laatste drie Hej, Me I'm Light, Heaven, Sittin' Down en Los Angeles zijn mijn favorieten, maar eigenlijk is het hele plaatje perfect.

Optreden in Paard vorige week was goed, al vond ik sommige stukken wat slordig afgewerkt, maar perfectie hoort ook niet bij Phosphorescent. Zjn optreden op Crossing Border in 2007 was heel anders. Toen stond hij in z'n uppie op het podium met nummers van Pride en eerder werk, zichzelf te samplen. Ook erg indrukwekkend, maar totaal anders.

Los Angeles is een geweldige afsluiter.
Alles klopt aan dat nummer.
Zo'n song als onderdeel van je Curriculum Vitae staat altijd mooi.
Al is de live versie die ik gehoord heb zelfs nog beter.
Waarschijnlijk toch vanwege de piano partijen van Scott Stapleton.

Wel weer een erg fijne plaat inderdaad. Catchy folk/country toch wel.

Tsja...

Trouwens eerdaags maar eens kopen deze plaat!

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Erg fijn plaatje, goeie country/rootsnummers, en, zoals joramhoogink het zegt, die barpiano is heerlijk! Tel daar het mooie gitaarspel en de goed bij de muziek passende zang, en je hebt een meer dan degelijke plaat.

Mijn favorieten zijn 'The Mermaid Parade', 'Heaven, Sittin' Down' en de geweldige afsluiter 'Los Angeles'.

En met 'Hej, Me I'm Light' staat er ook nog eens een aparte, bezwerende song op, het lijkt wel een mantra

3,5 sterren

Heb met Phosphorescent kennis gemaakt op TakeRoot 2010. Het was etenstijd, dus heb niet het hele concert kunnen meekrijgen, maar toch genoeg om behoorlijk onder de indruk te raken. Ben nog tijdens het concert naar hun merchandise-stand gelopen met de vraag: "welk album staat hier in de spotlights?' en dat was dit album dus. heb overigens ook Pride gekocht, het Willie Nelson Tribute album komt een ander keertje wel. Ook van het album ben ik erg onder de indruk, het enige nummer dat me nog niet veel doet is Hej, Me I'm Light, dat een beetje eentonig is, aan de andere kant bevalt het hypnotiserende van het nummer me wel. Gaat voorlopig de CD speler niet uit!

Wat is Los Angeles toch een prachtig nummer.

De zanger heeft een soms (bewust) overslaande stem. Dat maakt dat de nummers een bepaalde ontroering in zich hebben. Mooi.

Lekker album hoor. Op de een of andere manier komt de muziek me bekend voor, terwijl ik het pas twee keer beluisterd heb. Doet soms wat denken aan Ray LaMontagne en op andere momenten aan Songs:Ohia, met name op Los Angeles. Mooi!

Aangenaam verrast!

Nu ook nieuwsgierig naar Pride.

Pride is wel een heel ander album dan dit, als dit Harvest is, dan is Pride Tonight's the Night of On the Beach. Een stuk esoterischer ook.

Here’s to Taking It Easy is niet het meesterwerk van Phosphorescent waar ik naar op zoek was. Daarvoor is deze plaat toch echt te wisselvallig en daarnaast bevalt het verschil in stijlen mij ook niet echt. Aan de ene kant zijn er een paar bijna laconiek gezongen nummers (I Don't Care If There’s Cursing) en aan de andere kant is er het hypnotiserende met Hej, Me I’m Light. Dan ga ik toch liever voor de middenweg, en daarmee kom je uit op de schitterende afsluiter Los Angeles, het hoogtepunt The Mermaid Parade en heerlijke gevoelige nummers zoals Nothing was Stolen en We’ll be Here Soon.

Het hele album is me wat veel, maar draai vaak "Los Angeles": wat een meesterwerk!

samen met the weight of flight m.i. mooiste album van Houck

[quote]Boomersstory schreef:
samen met the weight of flight m.i. mooiste album van Houck

De laatste tijd luister ik (weer) veel melancholische muziek (wat dat verder over me zegt weet ik niet...) en dan vooral de Amerikaanse countryrock/americana tak daarvan. The Byrds en Jayhawks bv maar ook Chris Isaak en dus dit zeer prettige album.

De sterren zijn voor Los Angeles en I Don't Care If There's Cursing met vlak daaronder Tell Me Baby (Have You Had Enough en Mermaid Parade (ook in die volgorde).

Met name het prachtige Los Angeles draai ik zeer regelmatig

Voorgangers Pride, Aw Come Aw Wry en A Hundred Times or More liggen dan wat beter in je straatje dan dit album wat melancholie betreft.

nog beter in plaats van wat beter denk ik

Geen enkele van de voorgangers ken ik, wel de twee albums die hierna komen. Dus die ga ik zeker checken, bedankt voor de tip

Zijn wel wat minder toegankelijk dan dit album. Zwaarmoedig haast. Zou wel beginnen met Pride.

Mocht dat je allemaal niet bevallen dan is er nog altijd To Willie, een cover album van Wille Nelson.