Armored Saint - La Raza (2010)

Echt productief is de band inderdaad niet, met slechts twee albums in een kleine twintig jaar. Maar goed, gelukkig is de plaat wel de moeite waard. Dat mag ook wel: de band heeft er tenslotte lang genoeg op kunnen broeden. Heel erg goed is het album niet, daar zijn de songs iets te gezapig en sporadisch wat te langdradig voor, maar het is allemaal net sterk genoeg om te blijven boeien. Zanger Bush is nog steeds goed bij stem en de band komt nog behoorlijk energiek uit de hoek. Productioneel had er nog wel even doorgesleuteld mogen worden, vooral de drums zijn wat mat, maar ook dit aspect is acceptabel. Conclusie: een aangename comeback. See you in another ten years!

Laat me even zeggen dat ik dit een buitengewoon album vind van Armored Saint, de nummers zitten knap in elkaar (die hooks!), er wordt geweldig samengespeeld en John Bush is een kanjer van een zanger. Dit album zou iets rustiger in elkaar zitten?

Ik vind de eerste vier nummers enorm knallen in de beste Armored Saint traditie in een heerlijk geluid. Vanaf Chilled gaat het tempo iets omlaag, maar de songs zitten nog steeds goed in elkaar. Het titelnummer met opvallende percussie en basslijn is een buitenbeentje. Little Monkey is opnieuw een lekker stevig nummer. Armored Saint is nooit de snelste geweest, noch de zwaarste, noch de beste Metal groep ter wereld, ze hebben altijd wel hun identiteit behouden in voor- en tegenspoed en voor veel lekkere muziek gezorgd. Voor mij moeten ze geen tien jaar meer wachten om een nieuw album te maken.

Dergelijke albums hoor je niet zo vaak meer, denk ik, want ze worden niet zo veel meer gemaakt. Ambachtelijke plaat van een ambachtelijke groep en mijn verlanglijst wordt weer groter. Ik heb veel respect gekregen voor Armored Saint, want ik blijf na al die jaren dat gevoel behouden dat ze verder kon geraakt zijn.