The Jon Spencer Blues Explosion - Orange (1994)

Toch wel een intellectuele cd, dit

Het blijft fantastische muziek dit: het klinkt allemaal enorm laag-bij-de-gronds, geil, goedkoop en deze man wil-voor-geen-meter-deugen.

Kortom: my kind of music

Ideale muziek om aan een grote lamp te gaan zwieren en obscene taal uit te slaan.
Bellbottoms!!

My baby's got 'em

Het ziet ernaar uit dat deze plaat behoorlijk in mijn straatje past als-ie zo vies en gemeen klinkt zoals jullie dat zeggen. Spoorslags maar weer naar de platenzaak met die handel!

Sja - helaas meneer Mero - het is muziek door en voor krapuul, tuig, vlerken en dat soort ongure figuren

Zoals rodenrijck schreef krijg ik zin om mijn schoenen en kleren met de zilveren spuitbus te lijf te gaan, al roepend: "The king of cool is baaaaaaaaaaack in town!". Om vervolgens mijn pyjama aan te trekken en beneden uit de koelkast een flesje chocomelk te halen. Ik heb 't al gezegd: me - ik ben danig "cool" dat ik er bang van word

dit album is trouwens ook erg leuk volgens mijn parameters

Thnx voor de tip, Zachary.

Enne...rustig aan met dat flesje chocomelk, hé

Mocht ik ooit in een gekkenhuis belanden, en zonder mededogen in de strakste dwangbuis de isolatiecel ingeschopt worden omdat ik anders een gevaar vorm voor mijn mede-maniakken, dan komt het vast doordat ik teveel naar dit soort platen heb geluisterd.:-)

Het heeft eigenlijk veel te lang geduurd dat ik weer eens een plaat gehoord heb die de tomeloze energie van 'Fun House' van de haast onnavolgbare Stooges bezit. Bijna had ik de hoop opgegeven en voilá, toen kwam dit album als een geschenk uit de hemel uit de lucht vallen.

Bluesrock die sist, ratelt en kronkelt als een razende woestijnadder: ik kan er tegen beter weten in geen genoeg van krijgen.

Ik laat me namelijk met plezier bijten door songs zoals Dang, de absolute klapper van deze plaat waarin een gemeen schreeuwende Jon Spencer, omringd door gruizige gitaren, een manisch drumstel en een stomdronken mondharmonica, het begrip psychopatenmuziek een nieuwe invulling geeft.

Dan heb je Blues X Man, een song waarmee elke moordenaar met plezier een strooptocht zou inluiden. Een waarlijk krankzinnig nummer waarmee je die irritante Marianne Weber-draaiende buren gegarandeerd de gordijnen mee injaagt.

Ware magie vond ik in Full Grown en Flavor in de funky grooves die zo uit de trukendoos van George Clinton hadden kunnen rollen.

En zo galoppeert JSBX vrolijk door een verzameling opgefokte songs heen die even gruizig en vettig klinken als een vleesmolen op woensdag gehaktdag.

Kortom, deze plaat is een volmondig HELL YEAH waardig. 4,5*.

Prachtig bericht, Mero

Ook magnifiek blijft dat-ie constant door de plaat heen blijft schreeuwen: Ladies & gentlemen - the fabulous blues explosionnnnnnnnnnnnnn!

Héél erg

Erg mooi vond ik ook het persoonlijke berichtje van Jon Spencer in Blues X Man:

I wanna tell ya right now at this time

TURN-YOUR-STEREO-UP!!!

En ik gehoorzaamde zeer gewillig

Ik moet deze maar 's gaan luisteren.

Al was het maar omdat je Fun House noemde. Ik denk dat dat toch mijn grootste ontdekking is die ik via deze site heb gedaan. JSBX ken ik van wat singletjes, maar dat is het dan ook.

Lekkere cd! Het instrumentale nummer Very Rare hebben ze er denk ik voor mij opgezet, eenvoudig liedje met vette bas, maar heb hem nu wel grijsgedraaid. 4,0*-album.

"Laaadies & Genll'mann!!"

dik album van de Explosion! Verplichte aanschaf! De coolness druipt eraf als druppels van smeltende ijskegels en toch droog als een zandvlakte, geheel eigen sound en stijl + die lekker ongepolijste productie. Het nog lekkerder intro-kennismaking-nummer "Bellbottoms", het nog lekkerdere gitaartje in "Ditch", dan de mep in het gezicht van het kurkdroge "Dang", het altijd maar rechtdoorgaande, rockende maar prachtige "Brenda" 'Brenda.. Breeeeeen.. duh" fantastisch ! + nog een tiental prachtige originele songs, het instrumentaaltje(!) "Very Rare" wat evengoed "Waaaw, dit is zo een prachtig instrumentaaltje dat ik dacht dat het een juweeltje was" had kunnen heten of het stoere "Blues X Man", verplicht te beluisteren met een rood, geruit, bouwvakkershemd aan!

'Beejbeah, hmm The Explosion'

'That's the sweat, sweat!!.. of the Blues Explosion'

haha echt demax!

> Ik weet nog in die tijd dat ik "Orange" gekocht had, wij moesten voor Nederlands een spreekbeurt brengen en toen ik weer naar mijn plaats ging zei een tuttebel tussen de tanden door "azo ne rare dagij zijt.."
en ik zonder nadenken ; "BLUES EXPLOSION MAN!"..

...want The Blues Explosion is niet voor tuttebellen en ook gewoon omdat de Explosion supercool is

5 YEAH

heerlijke plaat
recht vanuit de klote

4.5*

(voor de liefhebbers de eerste plaat van the cramps 'songs the cramps thaught us' niet zo blues meer elvis wel net zo primitief en dierlijk)

"...I'm talkin' 'bout... ROCK & ROLL!!!! Blues explosion!" (Full grown)
4,5/5

Wauw, wat een te gekke plaat!! Vanavond opgezet tijdens een ritje op m'n skeelers, en jezus, ik ben helemaal kapot! Heb als een dolle over een fietspad geraast Gruwelijk energiek en helemaal geschift, dit is echt heerlijk, inderdaad MeroMero, Hell Yeah!

Vaag, waarom moet ik bij elke Minutemen - Double Nickles on the Dime-luisterbeurt (dat album pas leren kennen), steeds aan deze (in vergelijking dan wel een stuk mindere) Jon Spencer Blues Explosion-plaat denken? Terwijl ik op deze site, en ook op andere sites deze associatie nergens terugvind. Ligt vast aan mij.

the most faboulus, improving, groovy bellbottoms...the blues explosion



hahaha, lekker arrogante kwast die Jon Spencer

hmm, ik had deze natuurlijk gewoon moeten quoten....je zegt het nog veel beter.

Op Double nickels gaan alle vergelijkingen mank natuurlijk. Maar dit is toch ook een echt pareltje hoor. Spencer is hier meer mainstream dan ooit tevoren, maar toch is het nog een heerlijk rommelige, rauwe brok punkblues.

bij "now i got worry" wist ik meteen dit is muziek waar ik van hou. Toen ik daarna orange kocht was ik helemaal om. De "drive" die op dit prachtplaatje te horen is is onvoorstelbaar.

"The blues is number one, the blues is number one".

Misschien is dat iets te optimistisch, maar dit is een heerlijk album. Een en al zelfbevlekking, maar wat een heerlijke zelfbevlekking.

Een goede mix van blues en garagerock met wat andere invloeden. Een album om telkens weer opnieuw uit de kast te trekken.

Gelukkig hielden ze dit niveau nog twee albums vol. Ook Now I got worry en Acme - Plus zijn ook dikke aanraders.

"Play the blues, PUNK!"

En zo kunnen we nog wel achthonderd quotes van dit album plaatsen.

Ik ben allergisch voor arrogantie, tenzij het van Jon Spencer komt.

Vooral live (Vera in 'Greuns') geinige ervaring: energie spat er vanaf! Toch mis(te) ik altijd iets bij Jon en zijn makkers, ben er echter tot op de dag van vandaag niet achter wat....
Ik vond echter destijds de samenwerking met R.L. Burnside zeer geslaagd (voor zover ik me dat (nog) kan herinneren.....)
Dus voor de brok energie: 3 stars.

Basic Raw Rock'n Roll.... Brendaaaaaaaaaa.....
Jon Spencer weet waar de mosterd moet gehaald worden!
Orange kicks ass!!!!

Ow ja....Hij werd zeker niet verwekt op een druilerige maandag-ochtend.

'Orange' en 'Now I Got Worry' liggen in dezelfde gekke lijn, hoe zit het met 'Extra Width'? 'Acme' heb ik dan al gehoord en die vond ik beneden alles

Extra Width is eigenlijk nog erger patje af zal ik maar zeggen. In positieve zin. Veel rauwer veel energie maar ook soms tegen het lelijke aan. Je moet ervan houden.

...en het klopt nog, ook...

De eerste editie van deze CD was trouwens met een oranje hoes.