Asia - Omega (2010)

We gaan er elke keer bij een Asia release maar weer vanuit dat de muziek mooier is dan de hoes....

Klinkt in de oorspronkelijke bezetting toch altijd weer lekker. Vrij snel na Phoenix deze release. Ben benieuwd omdat Phoenix mij best is bevallen.

Jammer, vroeger waren de Roegr Dean en Rodney Matthews hoezen nog wel een lust voor het oog.

Ik vond Phoenix trouwens helemaal niets, heb dan ook geen hoge verwachtingen van deze nieuwe plaat.

Via Melodic.com zijn er stukjes van elk nummer te beluisteren en het wordt een echt Wetton/Downes album, onder de Asia noemer. Is dat erg? Nee, want "Phoenix" vond ik ook een goed album, dat ook onder de Wetton/Downes noemer had kunnen verschijnen. Maar afwachten hoe het geheel er uitgaat zien en hoe het gaat klinken.

Ach ik verwacht van de heren echt geen All Time Masterpiece in het rijtje The Lamb, The Wall, etc etc maar Phoenix is een zeer genietbaar plaatje en dat zal dit wat mij betreft voor deze ook wel gaan gelden,

Gewoon de commerciele uitlaatklep van een viertal rasmuzikanten die hun sporen in de muziekhistorie al ruimschoots hebben verdiend.

Wat een flauwekul om het een Wetton/Downes album te noemen. Dit is een echt Asia-album i.t.t. de Payne-periode. Palmer en Howe componeren bescheiden mee net zoals in 1982.

@ knight4
Dat ik het een Wetton/Downes album noem, is omdat de duo albums van hun beide de echte Asia-sound hadden. Misschien had ik het anders moeten schrijven en klinkt het album (voor zover ik het kan beoordelen na het beluisteren van de kleine stukjes) als een echt Asia album. Dat heeft dan wel te maken met de terugkeer van John Wetton, want ze klinken inderdaad anders dan in de John Payne tijd.

Ga nou niet Payne dissen. Payne schreef samen met Downes en anderen mochten fijn meeschrijven, zo nu en dan.

Asia ís natuurlijk Wetton/Downes. Periode Payne heeft niks fatsoenlijks opgeleverd.

Onzin

Ik vind alleen de eerste Asia plaat degelijk van de Wetton/Downes periode. De rest is pure pop.

Arena is een grandioze plaat en zo zijn er nog meer fijne Payne-platen.

Vind ik.

Voordat de zogenaamde "Original Asia" met Phoenix een comeback maakte, hadden ze in die samenstelling precies twee studioalbums gemaakt, tegen zes in andere samenstellingen.

Hoewel dat inderdaad wel de eerste twee (en zeker niet de minste) waren, heb ik het toch altijd een wat pompeuze benaming gevonden, zeker gezien het bedenkelijke niveau van Phoenix (en deze nieuweling gaat dat beslist niet verbeteren).

De geschiedenis herhaalt zich! Destijds moest Steve Howe bij de tweede Asia plaat Alpha een stapje terug doen en dat gebeurd op Omega weer. Ingehouden hoor ik hem overigens het liefst, want de muzikale ornamentjes die hij dan tevoorschijn tovert klinken frisser dan de gitaarbrij die hij vaak produceert op de voorgrond bij Yes. Howe moet je kort houden dat hebben Geoff Downes en John Wetton goed begrepen. Zeker als je zulke compacte songs maakt als Asia. Verder is het een kwestie van smaak of je Omega lekker vindt klinken of niet, want niemand zal de kwaliteit ervan kunnen ontkennen. Als je niet van toegankelijke muziek (lees: meezingnummers) houdt dan is dit beslist 'not your cup of tea'. De teksten zijn soms simpel (Emily), maar kennen ook meer diepgang (Holy War). Muzikaal gezien zou je kunnen concluderen dat Asia nog meer richting AOR ('Journey' here I come) opgeschoven is, maar eigenlijk heeft de Britse band dat element altijd in zich gehad. Gevolg: op AOR sites scoort dit plaatje en in de progressieve rockmagazines zijn er minder positieve geluiden te beluisteren. Er is trouwens ook een The Beatles/E.L.O.-achtige feel waarneembaar in de nummers Emily en Don't Wanna Lose You Now. Verder is het vooral tachtiger jaren Journey. Dat ligt vooral aan toetsenist Downes. Die klinkt in vergelijking met de John Payne periode ook wat zoeter. Dat neemt niet weg dat er wat korte instrumentale hoogstandjes zijn te horen. Wetton heeft zijn stem weer terug en Palmer speelt altijd solide. Alleen de kwaliteit van de hoezen daar is behoorlijk op ingeleverd. Is dit crisiskunst? Een absoluut dieptepunt van Roger Dean. Toch wordt Asia met Omega op een mooie manier grijs.

Ah, die observatie delen we alvast, oud-collega.

Dit is een kleffe kant en klaar hap, waar weinig aan is. Asia zoekt de inspiratie terug in de jaren tachtig, toen dit soort zoete AOR meezingers nog konden. De uitvoering is best degelijk en professioneel, maar ik zit totaal niet te wachten op een ge-recycled werkstuk van deze band. Het is gewoon jammer dat de band geen modernere input heeft gezocht en het de luisteraar iets uitdagender heeft gemaakt.

Tja, ruim de tijd gehad om hier een recensie over te schrijven, maar het duurde toch nog tot daarna voor ik er, via een bespreking op Progarchives, op gewezen werd dat Finger on the Trigger niet nieuw is.

Een plaat gemaakt door 4 heren waarvan 3 een enorm Prog Rock verleden hebben. Logisch dat de band dan wordt gevolgd door veel Prog liefhebbers. Eigenlijk heeft Asia echter nooit een Progrock plaat gemaakt maar gewoon lekker in het gehoor liggende pop en rock deuntjes. De oorspronkelijke samenstelling zoals nu met John Wetton heeft bij mij zeker de voorkeur. De stem van Wetton is geweldig en niet te evenaren, de albums zonder hem vind ik daarom eigenlijk ook veel minder interessant.

Net als op de vorige plaat Phoenix komen de heren met een verzameling best vermakelijke rockdeuntjes en ik kom daarbij dan ook tot dezelfde beoordeling van 3,5 omdat ik 3,0 eignelijk gewoon te weinig vind. Best een leuke plaat dus.

Een goed album met lekker in het gehoor liggende nummers.
Progliefhebbers vinden het waarschijnlijk helemaal niks, maar liefhebbers van AOR zullen het goed vinden.

Wetton heeft een warme mooie stem, en de muziek is erg gelikt.

ik geef het 3,5 stem

Ik beschouw mezelf als liefhebber van beide, maar deze plaat vind ik, in tegenstelling tot de meeste andere Asia-albums (Wetton en Payne) erg mager.

Na de eerste 3 Asia albums waarvan de laatste al van twijfelachtige kwaliteit begon te worden en toen na Howe, Wetton ook al was vertrokken heb ik de band helemaal links laten liggen.Toevallig werd mijn belangstelling weer gewekt toen ik vanmiddag deze nieuwste in de bakken zag liggen en zowaar in de originele bezetting. Niks bijzonders, recht toe recht aan, bol van de cliché's maar wat een heerlijke niks aan de hand plaat in de onvervalste Asia sound. Jeugdsentiment ten voeten uit. Als Phoenix uit '08 ook zo klinkt is dat een welkome aanvulling.

Finger On The Trigger,Through My Veins, Holy War, Light The Way en There Was A Time zijn beregoed ! Halfje er bij.

Ik heb van deze CD al 2 exemplaren gehad met een fout in de eerste track (rond 1 min. 25 sec.). Amazon doet verder niet moeilijk (geld terug) maar heeft iemand een probleemloos exemplaar gekocht (dus geen download) en zo ja waar??

Ik had em bij Saturn in Kleve meegenomen en ie klinkt als een klok............ blijft ie bij jou hangen of zo ROE?

Hij slaat een paar seconde over, een soort glitch of zoiets zoals dat heet. Heel irritant. Kennelijk is er een hele partij die dat heeft. Heb nu 2 exemplaren liggen, gratis dat wel en wacht wel even tot hij ergens voor een paar Euro ligt denk ik. Heb ook even een goede versie bij de Piraatjes gedownload voor de iPod.

Ik heb iig de kartonnen versie met bonustrack ''Emily'', maar hoe voordelig de MM keten soms ook kan zijn, het ding kostte me wel 2 joeten. Dus ff wachten kan zeker geen kwaad.

Ja die heb ik ook, de Digipack. Ik denk dat hij bij Amazon Marketplace wel ergens voordelig te krijgen is.

Hier word ik toch iets vrolijker van dan van het niet minder fraaie Phoenix maar dan anders. Hopelijk mag deze koers nog even worden doorgezet want ze kunnen het nog steeds. 4 sterren.

Als ik hem zie liggen zal ik hem eens beluisteren.
Ken deze niet en zal nog geen stem geven maar wat ik van ze heb en dat is best veel vind ik allemaal wel goed tot zeer goed en een prima afwisseling tussen de prog rock of met Journey wat ik ook mooi vindt.

Ik hoorde het nummer Finger on the trigger op de radio en ik dacht; what the f*ck is dit??? Dit klinkt magistraal!!! Na enig speurwerk kwam ik erachter dat het om Asia ging. Daar moet ik meer van hebben dus! De eerste indruk van dit album is prima! Lekker catchy songs met een prima, vette produktie. De stem bevalt me ook erg goed. Ik geef nog geen cijfer maar een ruime voldoende wordt het zeker!

Toch leuk eens iemand te zien die niet gehinderd door enige voorkennis puur op de sound afgaat. Dat gaat wel goedkomen als je van deze lineup ook de andere cd's gaat beluisteren. Suc6!

Asia is al weer enige tijd terug in de originele bezetting en komt vrij vlot met een opvolger voor Phoenix .
Je krijgt met deze nieuwe schijf van de veteranen in ieder geval wat je kunt verwachten . Liedjes die luchtig van aard zijn en met een beetje goede wil een licht symfo gehalte hebben .
Maar veel meer dan dat , is het vooral melodieuze pop/rock . Die soort wat deze bezetting eigenlijk al neerzette in 1982 . Hier is het vooral wat rechtlijniger , want een Carl Palmer doet vooral heel basic zijn ding , terwijl hij van nature toch een man is van de soepele fills en zich meestal lekker laat gaan . Alles in dienst van de liedjes op Omega , want ook Steve Howe is veel meer begeleidend bezig , met wat korte solo's daargelaten .
Omega is een plaat die lekker wegluistert en zeker een aantal prima liedjes bevat . Finger On The Trigger is een prima opener die lekker stevig klinkt en vooral fris is . Holy War mag er ook zijn , evenals Light The Way . Maar over het geheel verslapt mijn aandacht op een gegeven moment toch . Nieuwe wat progessievere wegen worden helaas niet verkend , en dat is enigzins jammer gezien de line-up . Maar die intentie heeft Asia kennelijk nooit gehad .
Het is dus absoluut Asia , maar het is mij net even te weinig avontuurlijk .
John Wetton zingt overigens wel erg goed hier .