Rick Roberts - She Is a Song (1973)

Dit tweede album lijkt wel een beetje op Windmills, al is dit album iets opgewekter. Chris Hillman neemt de productietaken hier op zich, wat tot een iets betere productie leidt dan op Windmills, maar het is nog steeds wat te poppy naar mijn mening.

Wederom enkele gerenommeerde gastartiesten, o.a.: Chris Hillman, Al Perkins, Joe Walsh, Rusty Young, Joe Lala en Joe Vitale

Het album begint nogal nietszeggend, maar hier staat wel een schitterende cover op van Stephen Stills' 'Four Days Gone'. Vanaf dat moment wordt het album ook pas boeiend. Elk nummer dat volgt is best de moeite waard, vooral de afsluiter 'Glad to Be Goin''

Weer een beetje een net-niet album. Toch hoor je duidelijk hoeveel potentie deze man had. Hierna zou hij verder gaan met Firefly, maar hij heeft helaas te weinig uit z'n muzikale carrière gehaald.

Deze plaat kocht ik in een tijd dat er op Californische platenhoezen nog wel eens een sticker zat met daarop de tekst "Look for all the great musicians on this album" of woorden van gelijke strekking. En omdat op deze plaat inderdaad het neusje van de Californische zalm meespeelde en omdat Rick Roberts een half-bekende naam was besloot ik maar de vereiste vijf gulden (echt waar) op de toonbank te leggen.
        Tot mijn teleurstelling vond ik dit echter een tamelijk middelmatige plaat van een niet meer dan verdienstelijke artiest uit de B-categorie, en ik denk dat ik hem na een keer of tien gedraaid te hebben al zeker dertig jaar niet meer gehoord heb. Dus toen ik de redelijk positieve recensie van Stijn hierboven las maakte ik me op om een kritisch tegengeluid te laten horen, maar nu ik het album weer hoor merk ik tot mijn verbazing dat ik vrijwel elk nummer nog kan meeneuriën en in de meeste gevallen zelfs de tekst nog woordelijk ken.
        Dit komt vooral omdat het eigenlijk een verzameling uitstekende composities is, uiteraard superieur vormgegeven door voornoemde topmuzikanten in afwisselende en verrassende arrangementen, met steelgitaar, fluit, synthesizer, dobro en slidegitaar broederlijk naast elkaar, dikwijls warm en kleurrijk.
        Hoogtepunten zijn voor mij het door Stijn al genoemde Four days gone en vooral het prachtige ingetogen Old songs. De dieptepunten daarentegen bevinden zich aan het begin van vinylkant 2 : de matige rocker Sweet Maria (hoewel Roberts toch duidelijk "Sweet Marie " zingt) en het bijzonder melige The captain, waarvan de serviele religiositeit mij nogal tegen de borst stuit : "He is my Captain, I am his crew / I weigh the anchor, he sails me through / And when we are gathered on that further shore / The Captain will call me to walk through that door." (En dan zit er ook nog een kapitein in Lights, maar dat zal wel een andere zijn: "I want to see lights across the bay, lights across the water / Making plans to steal away with the captain's daughter.")
        Een erg leuke plaat dus eigenlijk. Waarom vond ik het indertijd dan zo'n draak? Wel, ik denk toch dat ik mijn oordeel te sterk heb laten kleuren door wat ik nog altijd het grote nadeel van dit album vind: Roberts' dunne, ietwat karakterloze en krachteloze stem, die soms "double-tracked" lijkt te zijn om hem wat meer kracht te laten uitstralen maar die zeker in de hoge registers wat mij betreft op onaangename wijze tekortschiet.
        Wellicht stoort hij me na al die jaren wat minder en kan ik er wat beter tegen. Een echt grote fan van zijn zangstem zal ik wel nooit worden, maar hij verhindert me gelukkig niet (meer) heel erg om van deze behoorlijk leuke plaat te genieten. (Twee berichten en vijf stemmen in de ruim vier jaren dat deze plaat op MusicMeter staat - zó obscuur is deze man nou toch óók weer niet?)

Dit is inderdaad een prima album, dat ik zojuist voor het eerst heb gehoord op Spotify.
Zo leer je nog eens wat van je mede-users!
De groep waar Roberts mee verder ging heet echter Firefall (en niet Firefly). Ik ken hun album Luna Sea dat mij destijds eerlijk gezegd een beetje tegenviel, en dat ik niet zo vaak heb gedraaid. Maar ik zal het eens in de herkansing doen.

Begin jaren 70 vorige eeuw zag ik een optreden van Rick Roberts met de Flying Burrito Brothers. Van dat optreden herinner ik mij vooral het nummer Colorado, wat hij samen met gitarist Kenny Wertz ten gehore bracht. Prachtig gezongen door het duo. De andere bandleden deden toen even niet mee. Naar aanleiding van dit concert kocht ik beide solo LP’s van Rick Roberts en de dubbel Lp Live in Amsterdam, six days on the road; deze laatste is helaas zoek geraakt of uitgeleend (en niet weer teruggekregen) .

deze "She Is A Song" met 8 "originals" van de man zelf is een stuk minder dan zijn voorgaande album "Windmills" uit 1972 en dat ligt voornamelijk aan het songmateriaal. de composities zijn simpelweg minder sterk dan op zijn 1e album. de opener West Wind wordt ontsierd door het gebruik van een synthesizer en klinkt overgeproduceerd. benieuwd hoe dit nummer intiem, akoestisch had geklonken. 3) Lights en 6) Sweet Maria zijn "skip" waardig. 5) Company en 7) The Captain zijn qua compositie geen hoogvliegers maar het beluisteren waard. het titelnummer klinkt glad/gelikt en had met een andere productie wellicht beter kunnen uitpakken. de 4 hoogtepunten zijn 4) Four Days Gone (Stephen Stills), She Made Me Lose My Blues (van de onvolprezen singer/songwriter Paul Siebel) , 9) Old Songs en 10) het bluegrass nummer Glad To Be Goin' met dobro spel van Rusty Young (Poco).

wellicht off-topic maar even aansluitend op het bericht van ouwekock hierboven. in 1973 bezocht ik als 16 jarige knul een concert in zaal De Doelen/Rotterdam. Rick Roberts tourde onder de naam The Flying Burrito Brothers door Europa zonder de originele bandleden, maar met de Country Gazette leden gitarist Kenny Wertz, de vermaarde fiddlespeler Byron Berline en bassist Roger Bush. een groot deel van het publiek voelde zich bekocht en waren teleurgesteld door het ontbreken van mensen als Chris Hillman, Bernie Leadon. zelf vond ik het een gedenkwaardig concert

Potjandosie, leuk om jouw recensies te lezen over de Rick Roberts albums. Na de 2 solo Lp’s ging het niet goed met hem. Hij leefde op te grote voet, kreeg een torenhoge schuld bij zijn credit card bank, las ik in het blad OOR. Stephen Stills schoot te hulp en de liedjes die Rick in zijn Firefall periode schreef kwamen t.g.v. Stills. Sinds 1980 zijn er geen albums meer van hem verschenen. Rick bleef wel rondtoeren in de Verenigde Staten in diverse nostalgia groepen en zal zijn kostje wel bij elkaar hebben gescharreld.
Ik woonde indertijd het concert van Rick Roberts en de Flying Burrito Brothers bij in Groningen. Sneaky Pete Kleinow was toen als enige origineel lid van de FBB er wel bij.

thanks ouwecock. we halen hier wat ouwe koeien uit de sloot eerlijk gezegd weet ik niet zeker of dat concert in De Doelen, Rotterdam in het jaar 1972 of 1973 was. zoals gezegd herinner ik me wel dat de die-hard Burrito fans van het 1e uur, dus de liefhebbers van de 1e 2 albums, "not amused" waren dat originele bandleden zoals Chris Hillman en Bernie Leadon er niet bij waren. overigens sluit ik niet uit dat Sneaky Pete er wel bij was. hoe dan ook bij de band die destijds optrad, was Rick Roberts duidelijk de front man. wat betreft zijn 1e album "Windmills" had dit een klassieker onder de country rock albums kunnen zijn, als hij 2 nummers van het kaliber "Colorado", dat hij schreef voor het Flying Burrito Bros album (1971), op dat album had geplaatst. ben geen fan van zijn periode met Firefall. zijn solo albums bevallen mij beter.

De hoes van de 1e Firefall lp is prachtig. Soms luister ik naar de muziek van deze groep. De solo albums en ook de Lp's van de FBB, tenminste waar Hillman en Roberts aan meewerkten, vind ook ik beter.