Rick Roberts - She Is a Song (1973)

Deze plaat kocht ik in een tijd dat er op Californische platenhoezen nog wel eens een sticker zat met daarop de tekst "Look for all the great musicians on this album" of woorden van gelijke strekking. En omdat op deze plaat inderdaad het neusje van de Californische zalm meespeelde en omdat Rick Roberts een half-bekende naam was besloot ik maar de vereiste vijf gulden (echt waar) op de toonbank te leggen.
        Tot mijn teleurstelling vond ik dit echter een tamelijk middelmatige plaat van een niet meer dan verdienstelijke artiest uit de B-categorie, en ik denk dat ik hem na een keer of tien gedraaid te hebben al zeker dertig jaar niet meer gehoord heb. Dus toen ik de redelijk positieve recensie van Stijn hierboven las maakte ik me op om een kritisch tegengeluid te laten horen, maar nu ik het album weer hoor merk ik tot mijn verbazing dat ik vrijwel elk nummer nog kan meeneuriën en in de meeste gevallen zelfs de tekst nog woordelijk ken.
        Dit komt vooral omdat het eigenlijk een verzameling uitstekende composities is, uiteraard superieur vormgegeven door voornoemde topmuzikanten in afwisselende en verrassende arrangementen, met steelgitaar, fluit, synthesizer, dobro en slidegitaar broederlijk naast elkaar, dikwijls warm en kleurrijk.
        Hoogtepunten zijn voor mij het door Stijn al genoemde Four days gone en vooral het prachtige ingetogen Old songs. De dieptepunten daarentegen bevinden zich aan het begin van vinylkant 2 : de matige rocker Sweet Maria (hoewel Roberts toch duidelijk "Sweet Marie " zingt) en het bijzonder melige The captain, waarvan de serviele religiositeit mij nogal tegen de borst stuit : "He is my Captain, I am his crew / I weigh the anchor, he sails me through / And when we are gathered on that further shore / The Captain will call me to walk through that door." (En dan zit er ook nog een kapitein in Lights, maar dat zal wel een andere zijn: "I want to see lights across the bay, lights across the water / Making plans to steal away with the captain's daughter.")
        Een erg leuke plaat dus eigenlijk. Waarom vond ik het indertijd dan zo'n draak? Wel, ik denk toch dat ik mijn oordeel te sterk heb laten kleuren door wat ik nog altijd het grote nadeel van dit album vind: Roberts' dunne, ietwat karakterloze en krachteloze stem, die soms "double-tracked" lijkt te zijn om hem wat meer kracht te laten uitstralen maar die zeker in de hoge registers wat mij betreft op onaangename wijze tekortschiet.
        Wellicht stoort hij me na al die jaren wat minder en kan ik er wat beter tegen. Een echt grote fan van zijn zangstem zal ik wel nooit worden, maar hij verhindert me gelukkig niet (meer) heel erg om van deze behoorlijk leuke plaat te genieten. (Twee berichten en vijf stemmen in de ruim vier jaren dat deze plaat op MusicMeter staat - zó obscuur is deze man nou toch óók weer niet?)

thanks ouwecock. we halen hier wat ouwe koeien uit de sloot eerlijk gezegd weet ik niet zeker of dat concert in De Doelen, Rotterdam in het jaar 1972 of 1973 was. zoals gezegd herinner ik me wel dat de die-hard Burrito fans van het 1e uur, dus de liefhebbers van de 1e 2 albums, "not amused" waren dat originele bandleden zoals Chris Hillman en Bernie Leadon er niet bij waren. overigens sluit ik niet uit dat Sneaky Pete er wel bij was. hoe dan ook bij de band die destijds optrad, was Rick Roberts duidelijk de front man. wat betreft zijn 1e album "Windmills" had dit een klassieker onder de country rock albums kunnen zijn, als hij 2 nummers van het kaliber "Colorado", dat hij schreef voor het Flying Burrito Bros album (1971), op dat album had geplaatst. ben geen fan van zijn periode met Firefall. zijn solo albums bevallen mij beter.