Stabbing Westward - Wither Blister Burn + Peel (1996)

What do I have to do?
Man, wat een prachtnummer, na al die jaren nog steeds gegarandeerde tranen in m'n ogen.

Zo. Nu zou ik eens graag die mensen met hun kritiek op KILLING JOKE hier willen zien.

Dit is nou het schoolvoorbeeld van een band die beinvloed werd door Killing Joke. En KJ zelf zijn trouwens fan van deze band.

Goede plaat trouwens.

Muziek die erg uit het straatje NIN/Nerve/Filter en de grungehelden (zelfs poserockers) uit verloren tijden stamt.. Deze plaat heb ik gehad en ik vond de band aanvankelijk ook wel vet (zat toen nog in mijn NIN-fase), heb ze ook live gezien op pukkelpop, erg aanstekelijk!
De eerste plaat Ungod had nog wel iets van een energieke aanstekelijkheid (alhoewel het al erg cliché klonk), maar deze is ronduit matig... zeurrock. Mijn interesse in de band was al weer net zo snel verdwenen als ie gekomen was
2*

Ungod was buitengewoon goed, dit borduurt verder en heeft de last van een goed vorig album niet kunnen inlossen.
What do i have to do is erg mooi.

Nou tegen de stroom op maar weer. Dit is een adreanlinekick plaat eerste klas. Origineel natuurlijk niet, maar who gives a fuck dat een band klinkt als een kruising tussen NIN en Depeche Mode. Er zijn voorwaar ernstigere vergelijkingen te maken en dan durf ik ook nog wel de stelling aan dat Stabbing Westward op deze plaat een aantal songs heeft weggezet die bepaald niet onder hoeven te doen voor veel van het werk van genoemde en door mij zeer gewaardeerde grootheden

Tien (100% score ja) dynamische tracks die stevig worden ingekleurd met scheurende gitaren, duistere electronica en een heerlijk volvette productie waardoor je er weer even prettig aan herinnerd wordt waarom je ook weer zoveel geld voor boxen hebt neergeteld.

Nu we toch kunnen pindakazen, lieve musimeterbuiskinderen, zou ik dit toch maar eens uitproberen. Tenzij je alleen van introspectieve zeurrock houdt natuurlijk...doe dan maar niet.

Ik heb ze dan toch nog ergens 2ehands gevonden. Het lijkt me dat ze de brug vormen van de koude, harde NIN en consoorten begin jaren '90 naar hedendaagse emotionele rockers als Linkin Park en Porcupine Tree.

Dat is inderdaad een helaas bijna vergeten klassieker

De iets meer rock-gerichte en compacte aanpak van het songmateriaal pakt op dit tweede album niet overal even goed uit, maar al met al is dit toch wel weer een fijne plaat. Het schreeuwerige I Don't Believe is een wat ongelukkig gekozen opener, maar al snel hierna komt de plaat op stoom, met krakers als Shame en de aanstekelijke single What Do I Have To Do. De ingetogen tracks Why (met een Nine Inch Nails-achtige sfeer) en vooral Sleep (met aangrijpende tekst handelend over incest) zijn de pareltjes van het album.

Inderdaad, ik dacht ook aan Nine Inch Nails, nog voor ik je reactie las.

Een degelijke opvolger van Ungod, het debuut van de heren uit Chicago. De eersteling vormde een fraaie kruising tussen industrial metal en alternatieve rock. De invloeden mogen bekend zijn. Wither is een logisch vervolg waar de verassing wel wat van af is. Hoewel zeker niet slecht, bevat dit plaatje wat minder creatieve invalshoeken in vergelijking met het debuut. Het gaat om consolidatie en daar is niks mis mee. Ungod klinkt echter net wat verrassender en kent een bepaalde spanningsboog, Wither bevat minder dergelijke elementen. Desalniettemin komen de heren af en toe nog lekker venijnig uit de hoek; zoals in So Wrong wat een fijn tempo kent of weten de heren te overtuigen met een pakkende song als What Do I Have to Do? , volgens mij destijds nog als single uitgebracht. Een minpunt vormen enkele songs die toch echt te lang duren, juist door een gebrek aan afwisseling breekt dat op den duur wat op.
Conclusie, over de hele linie een dikke voldoende omdat de composities an sich degelijk te noemen zijn en zanger Christopher Hall nog steeds het verschil maakt, in positieve zin wel te verstaan.