The National - High Violet (2010)

Ik citeer je even:
'Het wordt in ieder geval een hevige strijd om de titel 'Plaat van het jaar'. Arcade Fire heeft een streepje voor, maar Interpol (ze schijnen terug te keren naar het geluid van hun debuut) kan ook ineens een kans maken.'
Gevalletje 'De pot verwijt de ketel'?
Wel goede kandidaten gekozen trouwens, samen met Beach House zou ik exact hetzelfde lijstje hebben voorgedragen.

Bovendien, The National is natuurlijk wel 'hors categorie'.
Langzamerhand denk ik dat Boxer mijn favoriete album ooit is geworden.
Waar andere door mij tot no.1 verklaarde albums na verloop van tijd wat aan kracht gingen inboeten wint 'Boxer' met de dag aan schoonheid.
Het vereist een unieke band om dit kunstje drie jaar na de release te flikken.
Ik neem aan dat je de juichende reacties wel kan begrijpen als de eerste twee nummers van 'High Violet' het niveau van het geliefde Boxer evenaren (of zelfs overtreffen, na een dag ben ik er nog niet over uit).
Tja, The National is inmiddels -relatief- groot geworden.
Ik vind het wel wat hebben om hier collectief toe te leven naar de release van 'High Violet', hopelijk een meesterwerk waarvoor ik al 'Bloodbuzz Ohio' zingend naar de winkel ren.

In tegenstelling tot anderen zeg ik nergens dat dít de 'Plaat van het jaar' is of dat Arcade Fire of Interpol dé beste plaat maken. Ik zeg alleen dat het kanshebbers zijn. Ik kan ook niet anders, want ik heb de albums nog niet beluisterd. Net als 'High Violet'.

Yepz - ik vind vooral 'Afraid of Everyone' erg mooi!

Verder heeft -in ieder geval bij de recente reacties- toch ook nog niemand gezegd dat dit de plaat van het jaar ís?
Ik ben de enige die heeft gezegd dat hij het lijkt te gaan worden.
Misverstandje, dus laten we maar snel stoppen met deze wat onzinnige discussie en ons bezighouden met het vereren van de mannen van The National .

Haha erg grappig, de mensen die van The National houden zijn het erg fanatiek. Net een gesigneerde versie van dit album besteld, en dan over een tijdje de limited edition en LP halen. En toch moet ik de LP's van Boxer en Alligator ook wel. Ach ach ach

Hopelijk komen ze in NL, ik werd fan net na hun laatste NL clubshow. Daarna kwamen ze helaas alleen naar LL waarvoor je natuurlijk geen dagkaarten kan kopen, hopelijk komen ze als ze komen dit jaar niet op LL

Eindelijk, de nieuwe The National! Hier kijk ik heel erg naar uit!

Een b-side van Bloodbuzz Ohio is ook gelekt; Sin Eaters - YouTube - The National Sin Eaters.wmv

Ik ga steeds meer uitkijken naar dit album, elk nummer wat ze vrijgeven is werkelijk waar fantastisch.

Echt weer een plaat om in de zomer uit te brengen.

Yes, hier heb ik veel zin in!

Sarcastisch mag ik toch hopen? Als ik iets The National niet vind, dan is het wel lente/zomer-muziek. Neemt niet weg dat ik erg benieuwd naar deze plaat ben.

Het is dé herfstplaat voor in de lente!

begin met 4,5 ster:)
sorrow en conversation 16, afraid en bloodbuzz zijn super, de laatste 3 afsluiters zijn ook erg goed. de rest nog beter luisteren.

Bof, echte liefhebbers leggen hun oor toch al eens te luister maar wachten op de betere versie die ze vrijdag zelf streamen alvorens te oordelen. Nuja, sowieso een beetje bizar om bij een National-album al na 1 of 2 luisterbeurten te oordelen in feite.

Ik weet het, het is verschrikkelijk. Maar ik ben al heel trots op mezelf dat ik de youtube filmpjes niet heb gekeken de afgelopen weken. Ik vind de kwaliteit van deze lek trouwens heel erg okee hoor. Het album klinkt vooralsnog goed. Ik vind het heel moeilijk bij deze band om daar in het begin al iets over te zeggen. Hun vorige albums heb ik in eerste instantie telkens met onvoldoendes beoordeeld. In ieder geval viel Afraid of Everyone me meteen al in positieve zin op. Ik ga weer verder luisteren. Ben erg benieuwd naar de afsluiter met die prachtige titel.

In prima kwaliteit kunnen luisteren gelukkig (of ben ik niet kritisch genoeg ? ). Maar in die National-hype ga ik niet intrappen hoor ! Alles wat die band doet is perfectie, volgens velen die de aanloop naar deze plaat onder woorden brachten. Nou, dat kan alleen maar tegenvallen lijkt me.
Goed, Terrible Love, een typische National-opener met een prachtige opbouw en climax. Zo! Die zit. Meteen wordt een stapje terug genomen met Sorrow; een rustig nummer. De zin die steeds herhaald wordt "I don't wanna get over you", brengt me toch steeds weer in Magnetic Fields-sferen, maar dat is mijn tick
Anyone's Ghost, een lekker refrein, bijna pop, wordt mooi uitgebouwd, en toch kleingehouden. Fijn nummer. Dit wordt opgevolgd door de prachtige opening van Little Faith. Een vervormde gitaar wordt gevolgd door piano en een rustige vocaal. Het getokkel op de viool (denk ik) op de achtergrond doet me denken aan het prachtige geluid van The Clogs, een zij-project van The National. 'We'll play Nuns vs Priests, until somebody wins ...'. Erg actueel hoor . Deze plaat lijkt erin uit te blinken, want wederom vindt er een prachtige opbouw plaats in het nummer om vervolgens weer in piano en vervormde gitaar te eindigen.
Tja, Afraid of Everyone, wat daar over te melden? Typisch National; zegt dat iets ? Een mooie rol van de ritmesectie, een heerlijke rol eigenlijk ! Bloodbuzz Ohio kennen we. Een prachtig nummer wat hier een prima plek heeft gevonden in het geheel van High Violet. De sfeer is er een van lichte melancholie, met name door de mooie melodieen en het geluid ... en die stem. Erg mooi weer.
Lemonworld doet een klein stapje terug en blijkt een mooi, wat ingehouden tussenstap. Bij Runaway wederom dat mooie 'Clogs-geluid' bij de opening. Een prachtig rustig nummer, mooi begeleid door strijkers en blazers, op de achtergrond. Wat mij betreft heeft Matt Berninger hier de hoofdrol; prachtige zang ! Het tempo gaat licht omhoog in Conversation 16 welke zich ontpopt tot een wat luchtig, maar vol refrein 'Beceause I'm Evil'. Mooie achtergrondzang
Vooralsnog is England mijn persoonlijke favoriet. Een nummer vol verlangen waarin de vele kwaliteiten van deze band helemaal tot zijn recht komen.
De afsluiter Vanderlyle Crybaby Geeks doet er weinig voor onder. Wat een heerlijk refrein !
Jammergenoeg is dit het einde van deze prachtplaat. Ik had verwacht met een prima gevoel deze High Violet te beluisteren, en hem aan te kunnen sluiten bij het prachtige rijtje cd's wat The National tot nu toe heeft afgeleverd (met name de vorige twee), maar het gaat verder. Op High Violet horen we een band die wat compositie en sfeer betreft op een of andere manier toch nog een stap voorwaarts heeft weten te maken. Prachtig.
Hype On !

Eens even op zoek gaan, maar als de kwaliteit inderdaad zo tegenvalt wacht ik liever nog even tot vrijdag.

Ik verbaas mezelf dat ik de zelfbeheersing op kan brengen om dit album niet meteen te gaan downloaden.
Met een beetje geluk krijg ik zaterdag het promo-exemplaar binnen, anders ga ik maar eens naar de stream van de New York Times surfen.
De positieve berichten hier doen de 'The National koorts' alvast stijgen tot ongekende hoogten, zaterdag is nog zo ver weg!
Tot dan vermaak ik mezelf allerbest met de nieuwe Foals.

Toen Ruby1966 mij in 2005 Alligator tipte spraken haar vergelijkende namen wel aan. Toch bleek het niet de klassieker die het misschien op grond van die namen had kunnen worden.
Opvolger Boxer deed het dan gelijk een heel stuk beter.
Ik was eigenlijk best verbaasd over hoe er naar dit nieuwe album was uitgekeken. Had ik iets gemist? Is deze band inmiddels zo gegroeid? Zo groot geworden? Heeft het zo'n cultstatus bereikt die ik blijkbaar even niet heb gezien?
Ik weet het niet, maar zelf keek ik helemaal niet reikhalzend uit naar High Violet. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig, maar deze band is mij iets te neutraal om er zo enthousiast over te wezen zoals ik veel mede-users hier zie doen.
Eigenlijk had ik dat helemaal niet willen zien: dit album had ik heel neutraal zonder enige voorkennis willen beluisteren. Ik ben er in geslaagd voor wat betreft de al bekende nummers al dan niet live, want die heb ik allen niet gehoord tot nu toe. Maar het enthousiasme hier op de site is me dus niet ontgaan en soms wordt je er in meegesleept en soms werkt dat ietwat tegen. Bij mij het laatste in dit geval want ik denk dat ik een stuk kritischer ben gaan luisteren.
Okay, The National moet je vaker horen, de kwaliteit van de cd zelf is uiteraard mooier en beter dan een rip-versie, maar dat maakt voor mij meestal niet zo heel erg veel uit om in elk geval al enigszins te kunnen bepalen wat mijn eerste indruk is. En wat is die eerste indruk dan wel?

Opener Terrible Love deed me in elk geval al heel weinig. Misschien wel omdat ik dit album net even wat kritischer ben gaan benaderen?! Gelukkig veranderde dat al bij het sfeervolle Sorrow dat aan de ene kant iets onderkoelds heeft (mede door de zang) en tegelijkertijd heel warm overkomt (dankzij de instrumentatie). Enige nadeel is dat het nummer redelijk monotoon blijft en niet echt een spanningsopbouw kent.
Toen ik de eerste seconden van Anyone's Ghost hoorde moest ik opeens denken aan Chris Isaak. Ik weet het; een zeer curieuze vergelijking. Ik denk dat het komt door de trieste manier van zingen. Sferisch komt het namelijk meer in de buurt van bandjes als Editors. Misschien dat The National iets tijdlozer klinkt. Ook dit nummer is behoorlijk koeltjes en ook hier mis ik iets waarvoor ik echt goed warm zou kunnen lopen.
Misschien dat Little Faith dat gaat doen. Het start al lekker gruizig en slaat dan om naar een gedragen manier van voordragen. Dit spreekt dan al gelijk goed aan. De instrumentatie is hemels mooi en de zang geeft het daardoor net even een aparte twist. Alsof ik even moest warmdraaien, want dit is het eerste nummer dat me echt bevalt.
Het lijkt of ik er wat beter in zit inmiddels want Afraid of Everyone doet het ook niet slecht. Qua sfeer moet ik wat denken aan Midlake; niet dat ze er direct op lijken, maar ook die slagen er in om met een vrij sobere sound toch een uitstekende sfeer neer te zetten. Het zijn hier absoluut de details die het hem doen. En Sufjan? Het zal best dat ie meedoet: zijn stempel is dan in elk geval niet enorm groot.
Bloodbuzz Ohio is zeer herkenbaar The National waarmee ik maar wil zeggen dat deze mannen er goed in slagen een geheel eigen sound voort te brengen.
Lemonworld lijkt op het eerste gehoor een vrij eenvoudig nummer, maar als je goed luistert hoor je een hoop mooie laagjes en kleine twists die het bijzonder maken. Ik kan me zo voorstellen dat dit nét even mooier klinkt als je dit vanaf zilveren schijfje hoort.
Op Runaway klinkt de zang van Matt Berninger ijzersterk. Hij weet met zijn vrij monotone geluid enorm veel sfeer te scheppen. De begeleiding is redelijk minimaal maar dat zorgt juist voor de kracht ervan. Het is lieflijk maar absoluut niet zoet en oh wat zijn die blazers hier mooi zeg. Absoluut een hoogtepunt van dit album.
Conversation 16 is iets dwingender van tempo maar nergens zal deze band echt uit de band springen op High Violet. Hier valt de achtergrondzang enorm op: alsof een kerkkoor heel lichtjes van zich mag laten horen: bescheiden, maar wel degelijk aanwezig. Ook hier heb ik toch ergens weer dat 'Midlake-gevoel'.
De piano in het intro van England deed me heel even denken aan een nummer van Sufjan Stevens alleen weet ik even zo snel niet welke. Het grappige is dat ik hier blijkbaar wel een Stevens-sfeer hoor en niet op Afraid of Everyone. Dat doet er verder ook niet zo veel toe want wat er wel toe doet is het feit dat dit wederom een heel mooi nummer is geworden met dank aan de strijkers die hier te horen zijn: niet dwingend, niet op de voorgrond tredend, maar perfect hun plaats kennende waardoor alle puzzelstukken zo goed in elkaar passen. En dan toch tegen het einde aan een stukje spanningsopbouw: tergend langzaam komt het er dan toch van.
Vanderlyle Crybaby Geeks is een uiterst passende, sfeervolle afsluiter met heerlijke samenzang. Het lijkt haast wel een wiegenlied waarmee afscheid genomen wordt van High Violet.

Tja, High Violet.... ik ben er kritsch naar gaan luisteren, heb er vooraf niets van beluisterd maar kon me niet bedwingen om te wachten tot de release (cd is uiteraard in de voorbestelling gegaan).
Het is een album zoals je het kunt verwachten van deze band en het is er eentje die misschien niet 1-2-3 te doorgronden is. Toch denk ik wel dat getrainde National-oortjes al redelijk snel hun weg kunnen bepalen voor wat betreft deze 11 nummers.
Voor mij was het een wat trage start, maar eenmaal warm gedraaid wel genietend van een heerlijke cd.

Dat had ik ook meteen. Het deed me denken aan de piano op "Concerning the UFO Sighting Near Highland, Illinois"

Okey.. de vorige albums hadden allen toch zeker een aantal luisterbeurten nodig om de topstatus te bereiken, maar dit album grijpt me bij de strot. Als dit hetzelfde rijpingsproces gaat doormaken als die vorige platen, waar gaat dit dan uitkomen..

Ik heb hem ook net gedownload, omdat ik gewoon veel te ongeduldig was. Ik heb hem nog niet helemaal beluisterd, dus ik kan nog geen score geven. Zoals elke Nationalplaat zal deze ook moeten groeien, maar wat ik tot nu toe gehoord heb klinkt in elk geval al schitterend en ook opvallend sferisch en weids.

Ik weet niet of het een punt van kritiek is, maar track 2 en 3 zijn veel te kort.

Ongekend hoog gemiddelde op Rateyourmusic: High Violet by The National : Reviews and Ratings - Rate Your Music - rateyourmusic.com

17 ratings.

Klinkt wel opnieuw op een zeer hoog niveau na een aantal luisterbeurten, enkel 'Little Faith' weet me nog niet volledig te overtuigen en Lemonworld vertoont net iets teveel gelijkenissen met 'Slow Show' (vooral de demoversie op de Virginia EP in feite), maar wordt gered door bizarre lyrics over summer lovin' torture parties en do do do do's. Lijkt ook wat aan het Alligator-syndroom te lijden: eindigt net iets sterker dan het begint (hoewel de eerste tracks lang niet mis zijn natuurlijk). Afijn, The National scoort dus naar alle waarschijnlijkheid een loepzuivere hattrick.

daar gaat ie dan...
hyperdehypehype.

Bof, hype is wel gerechtvaardigd op basis van hun vorige 2 ijzersterke albums. Sowieso ook niet georchestreerd vanuit Pitchfork en epigonen (*kuch* LCD Soundsystem *kuch*), zegt wel iets over de kwaliteiten van dit groepje dat desondanks toch velen reikhalzend uitkeken naar dit album.

Wel heel makkelijk om de hype rondom LCD Soundsystem aan Pitchfork toe te schrijven. Ook absoluut niet terecht lijkt me.

Maargoed, terug naar The National. Ik ben na de eerste luisterbeurt nog niet overtuigd maar het klinkt wel al weer goed. Morgenochtend een tweede luisterbeurt en dan maar eens een eerste oordeel vellen.

wat bedoel je hier nou mee?

ik zeg ook niet dat het onrechtvaardig is hoor.

heb 'm nu volledig gehoord. klinkt allemaal erg vol aan instrumenten en zang waardoor het vrij overdonderend is en ik eigenlijk nog niks kan zeggen, behalve dat ik het interessant genoeg vind om nog vele malen te op te zetten.

Bof is een Frans woordje wat ze blijkbaar ook in Vlaanderen gebruiken. Zulke woordjes zijn moeilijk te vertalen, maar ik heb het zelf met Frans geleerd als "och".

Opnieuw beluisterd. Bij 'Afraid of Everyone' schrik ik ineens op. De eerste vier nummers zijn onopgemerkt aan mij voorbijgegaan...