The Moody Blues - The Magnificent Moodies (1965)

Wel aardig, maar het heeft natuurlijk niet veel te maken met de Moody Blues vanaf 1967. Luchtige, stereotype R&B, en veel covers. Ligt aangenaam in het gehoor, maar erg bijzonder is het niet.

Dit is waarschijnlijk de oudste LP die ik nog in de kast heb staan ........ Ben het met je eens dat niet alle nummers op de orginele LP even sterk zijn maar vanaf Go Now t/m Stop zijn het voor mij allemaal pareltjes. Met de prima uitvoering van Sonny Boy Willamson's Bye Bye Bird erbij is meer dan helft vèr boven het nivo van wat de toenmalige beat-band normaal aan het vinyl toevertrouwde.

Bovendien: Er is ook een versie met 13 bonus tracks, da's een ( bijna ) kompleet overzicht van alle non-album singles uit de Laine / Warwick line-up.

Niet te vergelijken met de Moodys van vanaf Days of Future Passed, maar een band die wel een behoorlijk niveau had. Het zijn de wat simpeler nummers tekenend voor die tijd.
Maar toch wel lekker om naar te luisteren.
Zelf heb ik de plaat The Beginning, die inhoudelijk precies als deze is.
Zeker een voldoende: 3.0*

De (goed geannoteerde) Repertoire-versie uit 2006 bevat met 26 nummers alles wat deze line-up van de Moody Blues het daglicht heeft doen zien: de oorspronkelijke elpee (tracks 1 t/m 12), de A- en B-kantjes van alle niet op die elpee voorkomende singles, en als meest recente toevoeging People gotta go, een zeldzaam nummer van een Franse EP van Boulevard de la Madelaine. (Dit is dus een nog nèt iets uitgebreidere versie van waar Droombolus het hierboven over had.)

Deze verzameling bevat aardige en soms scherpe rhythm & blues, met als belangrijkste kwaliteiten Denny Laine's fraaie melancholieke stem en de melodieuze composities van Laine en Mike Pinder, en met in ieder geval twee absolute klassiekers, Go now! (begin 1965 nummer 1 in Engeland) en Boulevard de la Madelaine (om onbegrijpelijke reden geen hit).

En om compleet te zijn, de bezetting van de Moody Blues Mk. 1 was hier dus Denny Laine (zang en gitaar, later lid van Paul McCartney's Wings, 1971-1981), Clint Warwick (bas), Mike Pinder (toetsen), Ray Thomas (sax en fluit) en Graeme Edge (drums). Hierna verlieten de eerste twee de groep, en met hun vervangers Justin Hayward (zang en gitaar) en John Lodge (zang en bas) sloeg de groep een heel andere (en onwaarschijnlijk succesvolle) richting in, met muziek die helemaal niets meer te maken heeft met wat op deze compilatie te horen is.

Kortom, een aardige aanvulling voor liefhebbers van muziek uit de tijd dat R&B nog iets anders dan Rihanna betekende, alsmede voor ultieme Moody Blues-verzamelaars. Wie vooral valt voor Nights in white satin en I'm just a singer (in a rock and roll band) dient deze compilatie echter met de nodige omzichtigheid te benaderen.

Phonogram had hier in NL in haar oneindige wijsheid besloten dat This Is My House de a-kant was waardoor Boulevard De La Madeleine hier ook nauwelijks op de radio gedraaid is .....

Wat dwaas. Ik herinner me dat ik als kind het singletje van mijn zus "erfde", maar op het hoesje stond Boulevard als eerste genoemd, en ik zou me ook nooit hebben kunnen voorstellen dat iemand de (op zich overigens ook best aardige) B-kant beter zou hebben kunnen vinden.

Overigens ben ik er pas zojuist achtergekomen dat de officiële titel van dit nummer Boulevard de la Madelaine schijnt te zijn, dus met een "a" in de laatste lettergreep. WIe gaat googlen op afbeeldingen van de titel komt hoesjes tegen met Madeleine, maar de Engelstalige discografieën die ik on- en off-line heb geconsulteerd hebben het allemaal over Madelaine. Bizar. (De officiële Moody Blues-website geeft geen uitsluitsel, want daar wordt deze periode helemaal doodgezwegen. Wat wil je ook, als de "overgrote meerderheid" van wat er nog van de band over is inmiddels van ná 1966 stamt...)

En nog een aardige aanvulling op de discografie: op internet circuleert er nog een Coca Cola-reclamespotje van ongeveer 1 minuut van ze: "THE MOODY BLUES WANNA WORK IT OUT!... Things go better with Coca Cola..." Maar daar waren ze uiteraard niet de enige in, want ik ken die spotjes ook nog van de Everly Brothers, Tom Jones (zelfs twee stuks) en onze eigenste Golden Earrings. Humor.

Ik zie net in het boekje bij deze CD dat ook "London U.S.A." (dus de Amerikaanse vestiging van het Engelse label van de Moody Blues) die koers had uitgezet: "House was the plug side across the Atlantic." Aldus bereikte This is my house in Amerika maar liefst de 119de plaats. Zo was het dus wellicht een beslissing van hogerhand die Phonogram Nederland maar had te respecteren... helaas.

Denny Laine, de zanger van de eerste bezetting van de Moody Blues, had ik wel een beetje meer succes gegund. Ik had dit album aanvankelijk op een Decca-cd, en het geluid daarvan viel me niet mee. Vooral de vocalen waren voor mijn oren een beetje schel. Op de Repertoire-cd is het geluid echter prachtig.

Laatst weer eens aandachtig beluisterd, en ik vind dat dit album ten onrechte een klein beetje vergeten is, gelukkig niet bij sixties-kenners op dit forum. De Repertoire-uitgave (met al die bonusnummers, waaronder het onmisbare Boulevard de la Madeleine) is helaas niet meer nieuw verkrijgbaar, zo zag ik zojuist op hun website.

Danks voor de tip. Door de povere geluidskwaliteit draaide ik de Decca CD ook nauwelijks terwijl de LPs ( Magnificent & On Boulevard De La Madeleine ) regelmatig uit de kast kwamen vroegâh. Bij AmazonUK is de Repertoire uitgave gewoon nog te krijgen.

If memmerie smurfs heeft de Repertoire CD ook nog een bonus track extra ...... People Gotta Go staat volgens mij niet op de Decca CD.

En ik ben het helemaal met je eens wat betreft Denny Laine. Volgens mij is hij het ineenstorten van zijn post-Moodies projekt Electric Strings nooit te boven gekomen.

Op de Repertoire-cd komt de stem van Denny Laine goed tot zijn recht! Ik ben niet echt een geluidsfreak, het gaat mij primair om de muziek, maar dit album verdient een goede geluidsweergave. Ook de instrumenten klinken net even lekkerder dan op de Decca-cd. Mijn waardering voor dit album is hiermee gestegen. Alleen de falsetto's vind ik niet erg mooi, maar dat is dan het enige echte euvel van dit een klein beetje onderschatte album.

Even overheen gelezen, maar inderdaad: People Gotta Go is de eerste bonustrack op de Repertoire-cd. Van de bonustracks vind ik trouwens I Don't Want To Go On Without You (ook bekend van de Searchers), From The Bottom Of My Heart, en This Is My House het mooist.(naast Boulevard etc. natuurlijk). Allemaal singles geweest, dacht ik.

Klopt ! Alle boni zijn van non-album singles. Ik heb er damaals mijn, in de 70s bij De Slegte voor weinig op de kop getikte, Mersey Beat naslagwerk op gechecked.

Naast de nummers die jij noemt vind ik Everyday, Life's Not Life en He Can Win helemaal goed. De laatse 2 waren het laatste singletje van de Laine / Warwick line-up waarvan ik het nog altijd onbegrijpelijk vind dat die niet meer airplay gekregen heeft, maar helaas gaat dat voor een heleboel briljante singles uit die tijd op ( zoals bijv. Indication van de Zombies, perfekte freak-beat die zelfs ontsnapte aan de aandacht van de Nuggets II samenstellers ).

Bedoel je toevallig dat gele British Beat-boek met vier foto's met elk vier bandleden op de omslag? Ongeveer mijn favoriete naslagwerk, praktisch stukgelezen...
 

Mijn exemplaar ligt ook een beetje uit elkaar. Toen er nog geen internet bestond, was dit inderdaad een door mij vaak geraadpleegde informatiebron, hoewel het boek slordig is samengesteld...

Heb jij dat boek óók al! En ik maar denken dat ik goede sier kon maken met mijn unieke exemplaar...

Psies ! Bands met leden uit verschillende bands samengesteld. Honey Lantree met Brian Jones in een band en dat soort dingen ........




Tja, er staat wel eens een foutje in maar voor die tijd was het een wonder. Allemaal info over de bands, de leden en de discografie. En uitgaande van de UK releases natuurlijk, daar werd hier op het vaste land nog wel eens van afgeweken ......

Om maar even OT te blijven: This Is My House was alleen hier de A-kant van het singletje met Boulevard De La Madeleine op de flip. Ik wist niet wat me overkwam toen ik het vinyltje omdraaide ............

Zelf was ik vooral onder de indruk van het B-kantje van Go now! (dat ik eerder als single had, uit de tijd dat een singleshoesje niet altijd van papier was maar soms ook bestond uit [*** NOSTALGIA SPOILER ***] een dubbelgevouwen bedrukt blaadje in een vierkant plastic zakje), It's easy child, met dat mooie aflopende "Fa… fa… fa… falling in love… with you". En voor wie het niet kent is het zeker ook de moeite waard om op YouTube het origineel van Go now! door Bessie Banks op te zoeken.
 

Groeiplaatje. Heb m nu 20 jaar in huis en waardeer m meer dan ooit. Destijds vergeleek ik het met hun latere werk, en dat was een 'mooie' joykiller. Nu zie ik het als een geinspireerde plaat van een andere band.

Lees zojuist dat er van dit album een uitgave is verschenen op Esoteric met 29 extra nummers.
Veel first en early versions, dus waarschijnlijk niet begeerlijk als je de Repertoire-cd al hebt.

bol.com | Magnificent Moodies, Moody Blues | Muziek

Edit: Esoteric biedt ook een enkele cd van dit album aan. Op BoI.com wordt de Repertoire-cd niet meer genoemd, maar nog wel door Amazon UK.

De Repertoire remaster is fantiestas en outtakes zijn voor mij een brug te ver voor een pop band in dit stadium, ik pas.

Interessant nieuws, heartofsoul, maar ik pas ook, het wordt zo wel èrg veel.

De uitgave van Repertoire, met als bonusnummers al die mooie singletjes, voldoet voor mij ook.
Bovendien kan ik mijn geld wel beter besteden aan al die andere mooie re-releases...

In mijn lijstje met 10 favoriete artiesten staan de Moody Blues op de 9e plaats. Dat is op basis van hun muziek op latere albums. Van dit album zijn wat mij betreft alleen Go Now! en It Ain't Necessarily So echt de moeite waard. De overige songs zijn vaak erg' rommelig'.
Ik kom daardoor niet verder dan 2,5* voor dit album, wat 92e staat in de 100 Greatest Albums of 1965 en niet voorkomt in de charts van BestEverAlbums.

Ik ben ook een groot Moodies-fanaat, en loop ook niet echt warm voor hun pre-Days of Futured Passed-albums en singles.

Eigenlijk wel janmer dat deze versie van de band niet meer platen maakte, want ik vind de muziek (r&b met fluit) best uniek. Daarbij is Denny echt een fantastische vocalist. Ik spaar en speel de laatste jaren veel van die eerste periode, en draai nu een versie van de 'Favorieten Parade' met een verhaaltje van Donovan op de achterkant en een alternatieve bandfoto op de voorkant.

De kraakjes van de lp hebben een mooi haardvuur-geluid.