Primus - Frizzle Fry (1990)
mijn stem
229 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Caroline
-
To Defy the Laws of Tradition (6:42)
-
Ground Hog's Day (4:58)
-
Too Many Puppies (3:57)
-
Mr. Knowitall (3:51)
-
Frizzle Fry (6:04)
-
John the Fisherman (3:37)
-
You Can't Kill Michael Malloy (0:25)
-
The Toys Go Winding Down (4:35)
-
Pudding Time (4:08)
-
Sathington Willoby (0:24)
-
Spegetti Western (5:43)
-
Harold of the Rocks (6:17)
-
To Defy (0:36)
-
Hello Skinny / Constantinople * (4:48)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
51:17
(56:05)
0
geplaatst: 13 mei 2010, 16:49 uur
Primus vervulde in 1991 op een dag twee festival optredens.
Namelijk op Pinkpop en Dynamo Open Air.
De geflipte cross-over van Les Claypool en zijn mede bandleden sprak een groot publiek aan.
Op die dag zou bij mij het kwartje (iets meer dan 10 Eurocent) nog niet vallen.
Een bassist met van die rare loopjes.
Waarbij ik niet alleen op het muzikale spel doel.
Motorisch ook meer dan gestoord.
Met zijn manier van zingen wist ik me ook nog geen raad.
Parodie op de rednecks en truckers?
De humor in de teksten snapte ik niet.
Zijn kleding van een te wijde broek, houthakkersbloes en legerpetje sloeg nergens op.
Voor mij een rustmoment op Pinkpop.
Mentaal voorbereiden op Living Colour.
De combinatie van funk en metal die later zou volgen.
Een betere balans.
Tot dat ik een paar jaar later dit album in bezit kreeg.
Werkzaam bij een grote Vrije Markt, ergens in Nederland.
De afkomst van het plaatje Frizzle Fry was een grote gok.
Blijkbaar waren vrachtwagens toen nog niet goed af gesloten.
Door te hard rijden op snelwegen viel er regelmatig wat van af.
Toevallig zond de VPRO rond die tijd de 25 hoogtepunten uit van het programma Onrust.
Primus was vertegenwoordigd met Too Many Puppies en Mr. Knowitall.
Hoe geniaal Les Claypool was viel me op televisie pas op.
Zijn vingers gingen als een opgevoerde Puch Maxi over de bas.
Het spel was bijna niet te volgen.
Geen moment van stilte.
Helaas werd ik pas te laat gepakt.
En ben ik ondanks mijn aanwezigheid een mooi concert mis gelopen.
Opvolger Sailing the Seas of Cheese sprak mij ook nog aan.
Vervolgens werd het allemaal te complex en moeilijk.
Ik haakte af.
Al blijft de tune van South Park genieten.
Namelijk op Pinkpop en Dynamo Open Air.
De geflipte cross-over van Les Claypool en zijn mede bandleden sprak een groot publiek aan.
Op die dag zou bij mij het kwartje (iets meer dan 10 Eurocent) nog niet vallen.
Een bassist met van die rare loopjes.
Waarbij ik niet alleen op het muzikale spel doel.
Motorisch ook meer dan gestoord.
Met zijn manier van zingen wist ik me ook nog geen raad.
Parodie op de rednecks en truckers?
De humor in de teksten snapte ik niet.
Zijn kleding van een te wijde broek, houthakkersbloes en legerpetje sloeg nergens op.
Voor mij een rustmoment op Pinkpop.
Mentaal voorbereiden op Living Colour.
De combinatie van funk en metal die later zou volgen.
Een betere balans.
Tot dat ik een paar jaar later dit album in bezit kreeg.
Werkzaam bij een grote Vrije Markt, ergens in Nederland.
De afkomst van het plaatje Frizzle Fry was een grote gok.
Blijkbaar waren vrachtwagens toen nog niet goed af gesloten.
Door te hard rijden op snelwegen viel er regelmatig wat van af.
Toevallig zond de VPRO rond die tijd de 25 hoogtepunten uit van het programma Onrust.
Primus was vertegenwoordigd met Too Many Puppies en Mr. Knowitall.
Hoe geniaal Les Claypool was viel me op televisie pas op.
Zijn vingers gingen als een opgevoerde Puch Maxi over de bas.
Het spel was bijna niet te volgen.
Geen moment van stilte.
Helaas werd ik pas te laat gepakt.
En ben ik ondanks mijn aanwezigheid een mooi concert mis gelopen.
Opvolger Sailing the Seas of Cheese sprak mij ook nog aan.
Vervolgens werd het allemaal te complex en moeilijk.
Ik haakte af.
Al blijft de tune van South Park genieten.
* denotes required fields.