Primus - Frizzle Fry (1990)

Dit is middelbare-schoolmuziek voor mij. Guns N' Roses stond in de top-40, Red Hot Chili Peppers en Living Colour dreigden door te breken, en dit was (naast The Pixies uiteraard!) een behoorlijk goed alternatief voor 'al die populaire' bovenstaande bands. Naar mijn mening heeft Primus dit album hierna niet meer overtroffen. Ik ben ze ook snel uit het oog verloren moet ik zeggen. De vier sterren die ik ze geef, geef ik vooral uit nostalgie, ik zou er nu niet meer zo snel naar luisteren.

Overtroffen hebben ze deze plaat inderdaad niet, maar benaderd toch zeker wel. Ik vind Sailing The Seas Of Cheese minstens zo goed als dit album en ook Pork Soda komt nog een eind in de richting.

Maar je moet er van houden, vooral het zenuwachtige bas-spel van de heer Claypool is nu niet bepaald alledaags.

Het titelnummer is vooral erg fraai. Verder erg lekker album.

primus vind ik alleen cool omdat Les Claypool zo fantastisch goed is. Voor de rest vind ik het helemaal niet zo.

3,5 ster voor dit album want dit is wel hun beste album. Vooral Too Many Puppies is natuurlijk een klassieker, die je nog regelmatig bij feestjes of optredens voor bij hoort komen.

Als je naar het nummer Mr. Knowitall luistert kun je meteen horen waar Korn de mosterd vandaan haalt.

Dat hoor ik nou niet zo eigenlijk. Leg uit!

Sorry dat ik zo laat reageer.
Ik bedoel vooral het gedeelte vanaf 1.02 tot 1.15
Hevig slappende bas, funky drumroffels en een gitaar die rare piepende geluiden maakt.
Ik vind het veel op Korn lijken.
(vergelijk het begin van 2 many Puppies maar eens net het begin van Blind)

Vermakelijk cdtje, niets meer dan dat. 3*

Jawel... heel fijn plaatje, Claypool is geniaal... en alle nummers zijn gewoon enorm leuk, maar erg goed tegelijk... Mr. Knowitall en Pudding Time zijn hier favoriet

Perfection is my middlename.....and whatever rhymes with eloquent

Leukste band die ik ken. Op too many puppies té vaak gepogood tijdens studentenfeesten Lekker nummer..

Ik weet nog wel dat iedereen de baspartijen geweldig vond. Ik zelf vind dat Primus vooral op dit album meer is dan alleen dat. Hier werden nog echte liedjes gemaakt.
Helaas overheerste later de gekte.
Erg vernieuwend tussen het toen heersende cross-over geweld (veel bandjes van toen leken eigenlijk toch wel erg veel op elkaar).
Ze waren toen op een dag op Pinkpop en op Dynamo geloof ik, wat toen wel erg bijzonder was.

'To defy the laws of tradition is a crusade only of the brave!' En zo is het 4*

J hebt helemaal gelijk,die vergelijking is overduidelijk!

It's pudding time children!!!

Hier werden inderdaad nog liedjes gemaakt, al zijn op de latere platen de typetjes en de verhaaltjes wel gebleven volgens mij.
Wat betreft Korn: die heb ik nog gezien in het voorprogramma van de heren t.t.v. Tales from the punchbowl (die ik overigens nooit heb gehoord).

Bij mijn eerste kennismaking vond ik Primus overigens de meest "lelijke" muziek die er gemaakt werd, pas na 50x Mr. Knowitall zag ik het geniale en bijzondere er van in, niet in de laatste plaats door de bijna omgekeerde rol van bas en gitaar (beetje opvulling en kleur, maar niet voor de riffs).
En natuurlijk Les Claypool die vrolijk staat te tappen op z'n bas, ondertussen stampend met z'n linkervoet....

Echt vet album, persoonlijk vindt ik Sailing The Seas Of Cheese toch iets beter.
en je kunt idd horen dat KoRn hierdoor wel beinvloed is.
luister maar naar Mr. Knowital vanaf 02:43.
verder voor degene die nog muziek van primus willen hebben;
dit is echt n aanrader.

Andere goeie primus albums:

Sailing The Seas Of Cheese
Pork Soda
Tales From The Punchbowl
en Antipop (n paar nummers)

Primus klinkt hier toch op zijn best: lekker fris en stevig. De overheersende bas en geknepen zang zijn de overduidelijke handelmerken van Les Claypool, die wordt bijgestaan door Larry Lalonde (ex-Possessed!) op gitaar. De teksten zijn gewoon dwaas (we need new porn.... I am still writing). Prijsnummers genoeg: To Defy The Laws Of Tradition (hallo YYZ), Too Many Puppies, Frizzle Fry en Pudding Time. Ik heb nog eens met een shirt van deze hoes in Maleisië gelopen en kreeg de vraag of ik soms kanibaal ben. Kijk, dat is humor. Jammer dat het hierna steeds meliger werd.

Altijd lekker als Les Claypool oreert over visvangen, funky en bas en gitaar zijn de organen voor een lekkere kebab voor bij een ondergaande zon. Luister ook eens naar Mule variations van Tom Waits met Primusleden.

Strak baswerk, maar dat is voor mij dan ook het enige positieve aan deze plaat. Vind het verder maar een saaie bedoening zonder ook maar een nummer/melodie die/dat blijft hangen. 2*.

Les Claypool ...weetwel

Inderdaad een goeie plaat, maar helaas speelt Primus(Les, Larry en Brain) slechts op één track('Big in Japan') van de zestien mee...

potjandorie
vette plaat
die drums
die bas
die gekke stem
die lyrics
lekker toch?

Primus vervulde in 1991 op een dag twee festival optredens.
Namelijk op Pinkpop en Dynamo Open Air.
De geflipte cross-over van Les Claypool en zijn mede bandleden sprak een groot publiek aan.
Op die dag zou bij mij het kwartje (iets meer dan 10 Eurocent) nog niet vallen.
Een bassist met van die rare loopjes.
Waarbij ik niet alleen op het muzikale spel doel.
Motorisch ook meer dan gestoord.
Met zijn manier van zingen wist ik me ook nog geen raad.
Parodie op de rednecks en truckers?
De humor in de teksten snapte ik niet.
Zijn kleding van een te wijde broek, houthakkersbloes en legerpetje sloeg nergens op.
Voor mij een rustmoment op Pinkpop.
Mentaal voorbereiden op Living Colour.
De combinatie van funk en metal die later zou volgen.
Een betere balans.

Tot dat ik een paar jaar later dit album in bezit kreeg.
Werkzaam bij een grote Vrije Markt, ergens in Nederland.
De afkomst van het plaatje Frizzle Fry was een grote gok.
Blijkbaar waren vrachtwagens toen nog niet goed af gesloten.
Door te hard rijden op snelwegen viel er regelmatig wat van af.
Toevallig zond de VPRO rond die tijd de 25 hoogtepunten uit van het programma Onrust.
Primus was vertegenwoordigd met Too Many Puppies en Mr. Knowitall.

Hoe geniaal Les Claypool was viel me op televisie pas op.
Zijn vingers gingen als een opgevoerde Puch Maxi over de bas.
Het spel was bijna niet te volgen.
Geen moment van stilte.
Helaas werd ik pas te laat gepakt.
En ben ik ondanks mijn aanwezigheid een mooi concert mis gelopen.
Opvolger Sailing the Seas of Cheese sprak mij ook nog aan.
Vervolgens werd het allemaal te complex en moeilijk.
Ik haakte af.
Al blijft de tune van South Park genieten.

die laatste zin is de kern

alleen claypool bedenkt zon bizar stukje muziek

Wat een geniale band!
Alleen door de covers van de albums werd ik al aangetrokken!
Die zijn namelijk echt geniaal, wat veel mafheid en gekte beloofde. En ja, te grappige teksten, maar de muziek is ook erg goed, lekker funky.
Deze band zal waarschijnlijk wel de enige band in zijn soort zijn.

Maar hoe kan Les Claypool Live bass spelen en tegelijk zingen, dat is bijna onmogelijk! De bass lijkt me al behoorlijk moelijk om te spelen, maar om er dan ook nog bij te zingen... Ongelooflijk...

Nu over het album:
Alle nummers zijn muzikaal en tekstueel geniaal en goed.
Voor de rest valt er weinig te zeggen, want er zijn geen minpunten.
Misschien alleen dat het soms iets té melig is, en daarvoor moet je wel in zo'n bui zijn. Maar dat ben ik meestal wel.

PRIMUS SUCKS!

Ik las ooit in zo'n gitaarblad dat Les in een band speelde voor Hell's Angels publiek en daarover zoiets zei als: Als we niet goed / strak speelden, konden we op ons donder krijgen... Zie ook dit verhaal.

Ik kende enkel de cd ''Anti Pop'' op aanraden van een fan van Primus deze ook aangeschaft en hij bevalt me enorm, om niet te zeggen zelfs iets beter dan Anti Pop..

wat klinkt "the toys.." gevaarlijk! dit is een superalbum. ik zag ze drie keer live, drie keer overdonderend! na "sailing.." het beste primus album

Ik zag Korn ook in het voorprogramma van Primus in Tilburg. Het publiek was niet enthousiast te krijgen voor Korn, maar werd wild van Primus, toen gelukkig nog met Herb Alexander. Eén van mijn favoriete bands. Dit album is één van hun beste.