As I Lay Dying - The Powerless Rise (2010)

Zo zeg, dat is even andere koek. Mijn god, wat een beukplaat is dit. Het album raast als een orkaan over je heen en vuurt de ene na de andere steengoede song op je af. Het is allemaal nog wat zwaarder en extremer geworden dan op het vorige album. Fans die bang waren dat de band door het succes van de laatste plaat een meer commerciële koers zijn gaan varen kunnen opgelucht adem halen.

Dit album is de nieuwste, maar misschien ook wel het beste album van AILD! Alleen een beetje jammer van de (harde) intro.. persoonlijk zal ik een ander nummer gekozen hebben om te starten aangezien ik dit een van de mindere nummers vind (minder inhoud), maar hierna wordt 't weer goed gemaakt want alle nummers op dit album zijn gewoon echt fucking vet + mooie solo's! Anodyne sea.

Ondertussen al weer een tijdje in mijn collectie, en echt vervelen gaat ie niet, dus dat is wel een pluspunt, net als het feit dat de band hier ragt als een dolle hond, harder dan ooit tevoren. Dat is voor mij ook zeker belangrijk. Na jarenlange moshpit-ervaring is dit de enige band (naast Kataklysm en Arch Enemy) waarbij mij indoor ooit het gevoel bekroop dat ik er niet meer levend uit zou komen. (dit kan uiteraard meer aan het publiek liggen dan aan de band, maar toch)

Groot verschil met An Ocean Between Us, vind ik de consistentie van het album. Waar die bij eerstgenoemde een hecht geheel vormde, met -voor mijn gevoel- in elkaar overvloeiende nummers, zo staan nummers hier veel losser van elkaar. Ik twijfel een beetje of ik dit op zal nemen in mijn beoordeling, dus ik laat het voorlopig maar in het midden.

Wat ik vooral jammer vind is dat, ten opzichte van het vorige album, de clean vocals er op achteruit zijn gegaan. Niet qua kwaliteit of zo, maar slechter getimed, niet zo lekker geplaatst als op AOBU. En daardoor worden de clean vocals op dit album opeens storend, zeker op de momenten zonder backing vocals. Gelukkig is dit lang niet bij elk nummer het geval.

Ten slotte vind ik ook de productie iets minder dan op AOBU. Ik ben zeker niet iemand van de extreem gelikte producties, maar de sound is hier anders en bevalt me toch minder.

Ik kom dan toch uit op 3,5 sterren met als favorieten:
-Without Conclusion (vooral vanwege de eerste halve minuut en de geweldige hakkende vocalen op 2:00)
-Condemned
-The Only Constant is Change (Goeie fade-in, aggressieve riffs, stevige backing vocals en een mooie wending na pakweg 3 minuten).