Jan Akkerman & Thijs van Leer - Focus (1985)

Jeugdsentiment...
Zo te zien aan het ontbreken van stemmen en reviews is het inderdaad een beetje een stiefkindje in het Focus-verhaal. Indertijd was het een nieuwtje dat de twee voormannen elkaars gezelschap lang genoeg konden verdragen om in de studio te staan.
Leuke deuntjes, maar de productie is érg jaren 80; veel synths en elektronische drums. Hier en daar klinkt het meer als een plaat van Andreas Vollenweider.

Niet echt een cd die ik graag draai. Het is allemaal knap in elkaar gezet en er valt naar te luisteren, maar echt mooie composities zijn schaars op dit album. Russian roulette is de beste song en heeft nog het meeste van Focus weg. Het veels te lange Beethoven's revenge Werd in '87 opnieuw opgenomen onder de titel My pleasure. Van Jan Akkerman/ Hardware. Het laatste Focus nummer, Who's calling, is de beste sinds Russian roulette. Een mager resultaat, deze reünie. Wel leuk om in je collectie te hebben.

Ah, deze staat dus toch op de site.

Beetje vreemde albumtitel, want Focus is het niet echt. Slecht gepromoot, slecht verkocht, en niet helemaal onterecht. Een contractuele verplichting, al heeft Thijs van Leer wel eens gezegd dat hij nog steeds best van dit album kan genieten.

Er staan wat aardige deuntjes op, maar de productie is inderdaad overduidelijk uit de jaren '80 afkomstig. Het songmateriaal is naar de maatstaven van deze twee artiesten ondermaats. Slecht is het album echter ook weer niet.

Was dit de laatste samenwerking tussen Akkerman en Van Leer?

In 1990 zijn ze héél eventjes met Focus bij elkaar gekomen. Voor Goud van Oud (wat Akkerman ook met Brainbox deed) en een andere tv show genaamd Veronika (waar ik nog nooit van gehoord heb).

In '93 hebben ze nog samen gespeeld op het North Sea Jazz festival.

Enkel wat incidentele live optredens dus.

Na dit:

Fluitist Van Leer dient smaadklacht in tegen Akkerman - Archief - de Volkskrant

Nieuwsselectie: Media - retro.nrc.nl
hebben ze bij mijn weten nooit meer samen gespeeld

Bij het heroprichten van Focus heeft van Leer drie keer gevraagd of Akkerman mee wilde doen, maar hij zei drie keer 'nee'.

@Stijn_Slayer-->Bedankt voor de info! Over het algemeen komt Akkerman toch uit de bus als een typische eigenheimer; enorm getalenteerd, maar door z'n non-conformisme nooit lekker uit de verf gekomen. Dit terwijl generatiegenoten als Jeff Beck, John McLaughlin en Eric Clapton al zowat aan hun derde jeugd bezig zijn...

Inderdaad. Hij had misschien ook beter bij een grotere band kunnen gaan spelen.

Aan de andere kant denk ik dat hij daar niet zo om geeft. Hij zal vast niet voor het geld een festival in Indonesië gaan spelen.

Hij heeft lang niet alles uit z'n carrière gehaald, maar hij heeft denk ik wel alles gedaan wat hij wilde doen.

Dat geldt overigens ook voor Jan Akkerman. Hij vindt de composities op de plaat nog steeds goed, maar de uitwerking kon veel beter (met echte drums, etc.). Met als dieptepunt het overgeproduceerde Beethoven's Revenge, waarop Van Leer alle geluiden uit z'n synths wil toveren. Daarom nam Akkerman het in 1987 voor zijn album "Heartware" opnieuw op in een versie die hem beter beviel (vandaar de titel "My Pleasure" op die plaat ).

Beethoven's Revenge is op LP ingekort tot een lengte van 10:47. Onder de titel My Pleasure vind ik de uitvoering van Heartware beter. Het liet Akkerman niet los. Andermaal nam hij het opnieuw op en wel voor het album The Noise of Art. Uiteindelijk de beste uitvoering vind ik die van de DVD Jan Akkerman Live (2003)
Who's Calling werd ingekort tot een lengte van 7:30.

Rond 3 mei a.s. weer leverbaar op CD in lange versie (59 min.) op het Nederlandse label Music On CD.
Jeugdsentiment. (Wat voor jeugd zal ik niet gehad hebben? ).

Jaja, toch nog samen, Jan en Thijs, en niet eens rampzalig. Onverdragelijke 80’s productie?
Na verschijnen en herbeluistering tzt hoop ik er nog wat meer tekst aan te wijden.

In elk geval weer een leuke release, waar ik al eens om vroeg. Nu Spin - Spin (1976) nog, beste vrinden van Music On CD!

De 'missing link' in het Focus-verhaal is ongetwijfeld dit album uit 1985. Akkerman en van Leer durfden het na tien jaar 'ieder zijns weegs' wel aan een periode samen door te brengen in de studio. Onder leiding van producer Ruud Jacobs werd in Studio Spitsbergen in Zuidbroek, Groningen een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan het verhaal van de band. Een losse bladzijde, zo bleek later, want na het eenmalige concert in Vredenburg hielden beide kopstukken het weer voor gezien. Een eenmalig project, dat logischerwijs wel Focus mocht heten, maar het toch niet helemaal was.

Het was 1985 en dus moest het onvermijdelijke gebeuren: een jaren '80 productie. Zowel Thijs als Jan hadden gezorgd voor een paar nieuwe nummers, improvisaties en een gerestylede versie van Le Tango, dat we in meer klassieke vorm al kenden van Introspection IV. Maar overduidelijk willen de heren laten merken dat ze met hun tijd mee zijn gegaan. Geforceerd soms.

Heel aardig en bijzonder dat het Nederlandse label Music On CD er moeite voor deed de CD nog eens uit de mottenballen te halen, want heel lang is deze CD-versie niet in de handel geweest.

Blikvanger is de XL-versie van Beethoven's Revenge (Bach-One-Turbo-Overdrive) dat bijna 19 minuten mag duren. Een prachtige compositie van Jan Akkerman, met een drive en beat die weliswaar uit een blikje komt, maar waarin hij alle ruimte heeft zijn gitaar te laten soleren. Het gaat op en neer van rock naar funk en jazz en eigenlijk, uitgezonderd de blikken drums dan, op een heel aantrekkelijke manier. En dan denk ik: waarom was drummer Pierre van der Linden hier niet bij?!

Thijs van Leer kan zichzelf goed kwijt in Russian Roulette en het ruim 16 minuten durende Who's Calling?
Aantrekkelijke korte nummers zijn King Kong en Ole Judy. We horen hier beslist geen uitgeblust stel muzikanten, die met een schnabbel als deze, op de automatische piloot gaan. Iets van de oude chemie vonkt op en afgezien van een paar schoonheidsfoutjes op productioneel vlak, hebben we hier een heel aardig album in handen.

Jammer dat het hierna gedaan was. Pas in 2002 was Focus terug in de studio en kwam er een vervolg onder deze bandnaam. Zónder Akkerman en dat blijft één van de meest tragische breukverhalen uit de Nederlandse popgeschiedenis.

+1 - jammer dan je een bericht maar 1x kan liken Mensen van Music On CD, lezen jullie mee?

't Is eigenlijk meer een bericht voor bij het betreffende album, maar ik zou dat debuut van Spin ook graag nog eens op CD zien, evenals de opvolger Whirlwind. Het wonderlijke is dat Music On Vinyl van die eerste wel een heruitgave op LP heeft uitgebracht (die ik ook braaf heb aangeschaft, dus daar ligt het niet aan.

Met wat mastering-aanpassingen zou zo'n transfer toch ook gemakkelijk op CD uitgebracht kunnen worden? Ik kan me niet voorstellen dat je daar heel veel minder exemplaren van verkoopt dan bijvoorbeeld deze Akkerman/Van Leer-plaat of een flink aantal andere MoV-releases. Sterker nog, juist omdat dat album nooit eerder op CD verscheen, zou je kunnen veronderstellen dat er relatief veel belangstelling voor kan zijn.

Ik had deze ook al eens aangestipt in een mailtje naar MoCD. Leuk dat ze zich openstellen voor suggesties, maar ik heb er nog nooit een daadwerkelijk uitgevoerd zien worden, zelfs nooit antwoord terugontvangen. Zal ook wel komen omdat het veelal suggesties betreft die niet eerder op CD verschenen. Ik heb het idee dat ze voornamelijk werken met masters of tapes van albums die al eens eerder op CD zijn verschenen. Jammer, want de twee albums van Water (jaren 70 progband van ex-Sandy Coast lid Ron Westerbeek) staat ook hoog op mijn verlanglijst.

Over dit album: ik heb de LP uit nieuwsgierigheid bij verschijnen ooit eens beluisterd in de platenzaak, maar besloot toen om hem niet aan te schaffen. Het klonk - vanzelfsprekend - als een middelmatige Focus-plaat met een jaren tachtig productiesausje en dat sprak me toen niet echt aan, gewend als ik was aan de topplaten van Focus uit de jaren zeventig.

Terwijl ik dit tik, luister ik naar een paar tracks van dit album die op YouTube staan en dan valt het me toch wel weer mee. Zeker nu hij (weer) op CD verschenen is voor een zacht prijsje, bestaat de kans dat ik alsnog toehap. Want ik ben het met Wandelaar eens dat hier zeker smaakvol gemusiceerd wordt, terwijl de nummers op zich ook niet slecht klinken, hoogstens hier en daar wat te lang.

Maar die blikken productie, met drums uit een doosje, ja, daar word ik nog steeds niet vrolijk van. Hoe komen ze erbij? Nou ja, het was natuurlijk de tijdgeest. Drums klonken nou eenmaal zo, midden jaren tachtig, ook op veel rockplaten.
Toch vind ik het ook anno 2019 nog steeds een smet op deze uitvoeringen. Ook ik schort mijn oordeel nog even op totdat ik een wat completer beeld heb gekregen.

Nog even een leuk feitje: de Fairlight (digitale sampler) wordt hier geprogrammeerd door Ed Starink.

Grappig. Tja, die kenden we toen nog niet van zijn Synthesizers Greatest-covers, maar had net een paar platen onder eigen naam - en met eigen composities - uitgebracht. Stond toen dus nog aan de goede kant van de streep, zogezegd. Tja, hoe je het ook bekijkt, Starink kon natuurlijk wel wat als het om Fairlight programming gaat. Dat het apparaat een steriel en digitaal geluid heeft, is weer een ander verhaal...

Het ligt er een beetje aan welke versie van de Fairlight werd gebruikt. Ik neem aan de CMI IIx, die rond de 2 ton kostte destijds. Er zijn er in Nederland maar 4 van verkocht, waaronder aan Rick van der Linden, als ik Wikipedia mag geloven. Het steriele zit mogelijk ook in de digitale opname van het album.

Mijn CD exemplaar zit in de Hocus Pocus Box en het eerste nummer gaat nog wel maar na een uur ben ik hier wel klaar mee.
De nummers zijn matig en het jaren 80 geluid spreekt mij ook niet aan dit is dus gewoon niet voldoende.

De elpee draait momenteel en het is toch meer de productie die parten speelt en het luisterplezier de das bijna omdoet, of in het verleden heeft gedaan, dan dat er nou zoveel mis met het songmateriaal is. Scheelt wel dat die XL-versies van tracks 5 en 7 ingekort zijn. Album is vorig jaar nog opnieuw uitgebracht door Music On CD (Universal). Er werd mij ooit eens gevraagd of ik een bepaald muziekstuk mooi vond omdat Jan Akkerman het speelde of dat ik het daadwerkelijk goed vond? Gaat momenteel ook weer op voor 'Focus', hoor er iig. wel lekkere solo's in en ook Thijs van Leer is nog wel eens inventief bezig.