Grace Jones - Island Life (1985)

Nooit echt buiten een enkel singeltje iets van hare eigenzinnigheid gekocht tot gisteren.
Mooie verzameling met veel van haar top werk, genieten is het.

Dat is het enige grote minpunt aan deze verder voortreffelijke compilatie: het ontbreken van Nipple to the bottle. Ook al omdat het oorspronkelijke album waar dat nummer op staat, Living my life, al jaren moeilijk op CD te vinden is.
Zelf heb ik hiervan de LP, die alleen al vanwege de hoes een must-have is. En op CD heb ik een kennelijk alleen in Nederland uitgebrachte, maar al snel vervallen compilatie waar Nipple wel op staat:

Grace Jones - The Ultimate (CD) at Discogs

Naast zowel LP als CD van Nightclubbing - verreweg haar sterkste album - heb ik mevrouw Jones dan verder wel compleet, al heb ik ook nog een singletje liggen van dat latere jazzy hitje Viktor should have been a jazz musician, ook een erg fraai nummer.


Haar eerste drie albums bevatten vrij slappe disco, waarvan alleen La vie en rose (en in mindere mate Do or die) een absolute uitschieter is. Mensen die zich op basis van de hits eens willen verdiepen in het fenomeen Grace Jones raad ik aan om vooral te beginnen met een verzamelaar als deze. De periode waarin ze muziek opnam met Sly & Robbie (dus de Compass Point sessions, waaronder Nightclubbing) behoort tot haar sterkste, daarvoor en daarna is het allemaal nogal wisselvallig. Dat maakt deze verzamelaar (of liever nog The Ultimate, maar die is moeilijk te vinden) tot een uiterst geslaagde release.

Wel valt me op dat het geluidsbeeld van de Alex Sadkin-producties (de meeste nummers dus) nogal verschilt van die ene ZTT-hit die hieraan is toegevoegd: Slave to the rhythm. Deze productie van Trevor Horn klinkt nogal digitaal, maar wel kristalhelder en haarscherp, terwijl de Island-producties wat gruiziger en doffer, maar wel warmer en sfeervoller klinken. Ik vind het moeilijk te zeggen waar ik de voorkeur aan geef, vind ze allebei wel genietbaar, maar ze passen totaal niet bij elkaar.

Grace Jones, wat een type is dat zeg.. nog steeds.

Die zou ik niet graag tegenkomen in een verlaten steegje

Ik leerde haar kennen door de samenwerking met de mannen van Arcadia - So Red the Rose (1985) (Duran Duran) en natuurlijk door haar rol in James Bond A view to A kill.

Als klein mannetje vond ik Slave to the rythm wel erg goed, mede door de sound van Trevor Horn, maar de rest had toch wat meer nodig om te rijpen.

Als je ouder wordt ga je muziek anders beluisteren en zie je behalve de extreme persoon, ook de schoonheid van de liedjes.
Dit album geeft haar succesvolle jaren op een mooie manier weer. Natuurlijk is nog wel actief, maar dit zijn toch de essentiele nummers.

Prachtige verzamelaar!

Staan een paar wonderschone songs op waarbij Slave toch echt het topstuk is. Wat een kracht en gevoel zit er in dit nummer. Als ik Slave to the Rhythm hoor moet ik gelijk terugdenken aan het enthousiasme wat Frits Spits voor dit nummer had toen hij het draaide in zijn "avondspits"

Slave is mooi ja maar die tracks met Sly & Robbie zijn wat mij betreft een nivo hoger, die backing is fenomenaal, pull up to the bumper, walking in the run, Nightclubbing als geheel is 1 van de beste lps die ik ken.

Eigenlijk zijn enkel de "Nightclubbing"-songs + My Jamaican Guy de moeite waard.


Ah, en de hoes natuurlijk.

Nou nou Arnoldus:

En La Vie En Rose en Privaste Life en zeker Pull up to the Bumper en dan ook zeker Slave to the Rhythm en tenslotte ook I've seen that face before....

Kortom dit hele album, van een living Icon is meer dan de moeite waard!

Dat ‘Do Or Die’ is toch echt ruk….

Ik was 12 toen ik dit album in handen kreeg, eigenlijk redelijk zot want toen had ik natuurlijk geen flauw benul behalve dat ik de liedjes wel leuk vond.
Nu, veertig jaar later, besef ik pas hoe goed de muziek was die ik onder impuls van mijn ouders in handen kreeg.
Bovendien vernam ik zovele jaren later dat mevrouw Jones er een punt van maakte om in Antwerpen keer op keer een stop te maken in Café d'Anvers, legendarische discotheek waar ik zelf zo vaak uitging.

Altijd een boon gehad voor La Vie en Rose, I've Seen that Face Before, My Jamaican Guy en natuurlijk het fantastische Slave to the Rythm.