Grace Jones - Island Life (1985)

La Vie En Rose!

Schandalig lage beoordeling hier zeg.

en niet te vergeten:

Pull Up to the Bumper
My Jamaican Guy
Slave to the Rhythm

4*

Jullie vergeten misschien wel de beste:

I've Seen That Face Before (Libertango)

Je opmerking heeft het gemiddelde binnen een uur aardig opgekrikt

Nou ik heb het door ja. Van 2,92 naar 3,20. Waar een berichtje plaatsen al niet goed voor is.

Ik pas ook even aan naar 4*. 3,25 !

Pull up to the bumper (doen Sly en Robbie hier op mee?), I've seen that face before, La vie en rose en Slave to the rhythm (hoorbare Trevor Horn productie) zijn toppers. De overige nummers zijn minder. Vandaar de 3,5 van mij. Toen ik (20 jaar geleden) DJ was in een dancing draaide ik een keer Edith Piaf's originele La vie en rose (de verbazing op de gezichten) waarna ik Grace's versie erdoor mixte. De klik sloeg aan en veel mensen vroegen later van wie die eerste versie toch was...

dat iedereen het ook weet (maar nog niet op Music Meter te vinden) maar in Juli 2006 was er een sort "Best of" double CD uitgebracht op Island Records...

a Digitally Re-mastered Double CD "The Grace Jones Story" met 24 tracks van haar periode met Island Records. Dus helaas niet Storm (van The Avengers soundtrack) of de hit singel hit singles "Slave To The Rhythm" (op de ZTT label) .. maar toch een geweldige compilatie:

CD 1 of 2
That's The Trouble 3:39 - 1977
I Need A Man 3:24 - 1977
La Vie En Rose 7:28 - 1977
Send In The Clowns 7:35 - 1977
What I Did For Love 5:17 - 1977
Do Or Die 3:22 - 1978
Fame 5:36 - 1978
Am I Ever Gonna Fall In Love In New York City 5:28 - 1978
Don't Mess With The Messer 4:52 - 1979
Sinning 5:06 - 1979
Saved 5:01 - 1979
Warm Leatherette 4:29 - 1980
Love Is The Drug 7:11 - 1980
The Hunter Gets Captured By The Game 3:48 - 1980

CD 2 of 2
Private Life 5:13 - 1980
She's Lost Control 8:23 - 1980
Pull Up To The Bumper 3:41 - 1981
Walking In The Rain 4:20 - 1981
Use Me 5:05 - 1981
Nightclubbing 5:06 - 1981
I've Seen That Face Before (Libertango) 4:30 - 1981
My Jamaican Guy 6:01 - 1982
The Apple Stretching 7:10 - 1982
Nipple To The Bottle 5:53 - 1982
I'm Not Perfect (But I'm Perfect For You) 3:59 - 1986
Love On Top Of Love 6:16 - 1989
Someone To Love 4:49 - 1989
Sex Drive 4:00 - 1993

Geef mij toch maar de Nassau Sessions. Daarop staat alles wat essentieel is van mevrouw Jones. Zo goed als alle tracks van Warm Leathered, Nightclubbing en Living My Life. Inclusief een aantal lange 12" versies en dubmixen. Fingerlicking good!

Eigenlijk is dit best een mooie verzamelaar. I've Seen That Face Before (Libertango) ben ik erg gaan waarderen doordat dat nummer een belangrijk element was in de film Frantic. Maar Slave To The Rhythm heeft ook een soortgelijke schoonheid.

.....over een goede verzamelaar gesproken...allemaal nrs die er wat mij betreft toe doen (Hulde aan de samensteller van dit album)!

alleen maar goede nummers op dit verzamelalbum

Ligt nu al een 2e maal af te spelen want dit is goed. Een paar dagen geleden dacht ik: laat me ook eens een plaatje van mevr. meenemen. Wat bleek? De helft van de nummers kende ik al van overal en nergens, vaak nummers die, als ik ze hoorde dagen rondspookten in mijn hoofd en waarvan ik maar niet te weten kwam van wie die muziek nu was. Awel, nu weet ik het. En daar ben ik erg blij mee!

Het is misschien not done om dit goed te vinden maar ik vind dit kwaliteits-pop. Je zit spontaan op een afgelegen exotisch strand naar de zonsondergang te kijken, te wachtne tot het nachtleven doorbreekt. Geweldig dit.

Gave hoes ook.

Ik heb niet al te veel met Grace Jones, maar ´slave to the rhytm´is geniaal. Trevor Horn op z´n allerbest.

wat een stem!

Een prima verzamelaar van deze ietwat excentrieke dame. Overigens vind ik de cover van Love Is The Drug van Roxy Music niet bepaald best. Veel te snel als je het mij zou vragen. Verder prima nummers vooral I've Seen That Face Before is zo vol van spanning, heerlijk!

Helemaal eens met Vigil. Aan Love is the drug heeft Grace Jones zich behoorlijk vertild.

Verder reken ik het de samenstellers zwaar aan, dat Nipple to the bottle ontbreekt; zoveel hitsingles had La Jones nu ook weer niet en dit nummer was nu juist één van de aardigste.

Maar ik vind de hele compilatie helemaal maar zo zo, als luisteralbum. Misschien is het ook in haar geval meer aan te raden de reguliere studio-albums af te spelen, Nightclubbing bijvoorbeeld. Daar zal ik dan ooit nog eens aan moeten beginnen.

Inderdaad. Binnenhoes ook de moeite waard: wat een lichaam die Grace!


Dat is vreemd Island Life is ook een compilatie van Island-jaren en daar staat Slave dus gelukkig wel op.

Vandaag toevallig ook gedraaid. Om met mijn dochtertje van 1 te dansen en dit leek me geschikte muziek. Ze vond het leuk, maar of dat nou specifiek aan Grace lag...

Inmiddels vandaag in totaal driemaal gedraaid. Niet alleen vanwege het dansen (superschattig - ik zal jullie er verder niet mee lastigvallen - op de eerste twee minuten van 'La Vie en Rose').

Zeer sterk verzamelalbum va La Jones. Optreden op Werchter was indrukwekkend begreep ik met hoolahoop en al. Sterke uitvoering, ook van 'Love is the Drug'. Hoewel het origineel beter is. Zal ook wel komen, om dat daarvan het origineel redelijk bekend is. Ik vind zelf 'Private Life' een bijzonder sterk nummer. het origineel zal wel van The Pretenders zijn, maar dat ken ik zo 1-2-3 niet. Nummers waarvan je het origineel niet kent, zoals ook 'I Need a Man' of 'Do or Die' zijn nu toch wel typisch een nummer van Jones te neoemn.

Tweede helft van het album is vooral sterk vanwege de snelheid ervan. 'Walking in the Rain' gaat naadloos over in 'Jamaican guy' (van de hand van Jones zelf!) en daarna direct 'Slave to the Rhythm'.

Fijne dame en de enige disco in mijn collectie.

Hij is dan wel niet volledig, maar wel goed. Alle nummers zijn stuk voor stuk lekker om naar te luisteren, puur discopop muziek!

Fijne dame, fijne stem en fijne muziek!


4,0

Van Grace Jones krijg ik altijd een enorm vakantiegevoel. En daar passen deze nummers prima bij. Grace is een ontzettens originele artieste en de nummers klinken al die jaren later nog niet gedateerd. Het is nog steeds funky en broeierig. Het is allemaal van grote invloed geweest op de latere ontwikkeling van dance.

Grace megt strakke disco met een broeierig, rafelig midden-Amerikaans sfeertje.Het heeft wat louches in zich. Een soort Miami Vice gevoel.

Ik vond deze lp eergisteren in een tweedehandszaak voor 1 euro en kon 'm niet laten liggen. Een mooie gelegenheid om Jones' bekendste nummers in een keer in huis te halen.

Best wel grappig dat veel nummers van Hurricane (het meest recente GJ-album) niet uit de toon zouden vallen op deze verzamelaar van 25 jaar geleden. Waarmee ik wil zeggen dat ze nog steeds garant staat voor kwaliteit. (Kijk maar naar haar liveshows van de laatste jaren!)

Zonder meer zalige muziek.

Wist niet dat dit een verzamelaar was totdat ik wel een flink aantal nummers herkende en ik die niet kon plaatsen in het jaartal 1985. Grace weet op dit Island Life best wel een aantal leuke liedjes bijeen te zetten. La Vie en Rose heeft ze zich zowat eigen gemaakt en ook Love is the Drug mag er zijn tegenover het origineel. Pull Up to the Bumber heeft nog steeds dat lekkere stuwende ritme, alsook de tangoneske I've seen that face before. Klinkt nog steeds fris en fruitig.

Moet ik met deze verzamelaar beginnen, of met haar eerste plaat?

Ik denk dat je het best met een verzamelaar kunt beginnen maar dan wel met een die completer is.

Tenzij je deze voor een halve euro op vinyl vind zoals ik afgelopen weekend.

Het debuut heb ik ook maar die valt toch nogal tegen.

Bedankt! Toch maar eerst een verzamelaar opzoeken dan.

Grace Jones is wel altijd een bijzondere verschijning uit het vrouwelijk soort,maar haar stem vind ik ook apart en bijzonder goed,deze verzamelaar is niet over de hele linie zo goed als de toppers die hierop staan,als je semi-liefhebber van haar werk bent net als ik ,dan voldoet dit album voldoende
De mooiste blijven toch Slave....en I've Seen That Face Before met het franceaccordion sfeertje
En waar ik helemaal weg van ben ,haar versie van La Vie en Rose ,hier op dit album in de ruim 7 min durende albumuitvoering ,wat kan dat mens krachtig zingen en mooi,!
soms echt genieten met miss Jones

Fijn album waarbij La Vie en Rose, I"ve Seen That Face Before, Pull Up To The Bumper,Walking In The Rain & Slave To The Rhythm er bovenuit springen.
Miss Jones vertilt zich behoorlijk aan de Roxy Music klassieker Love Is The Drug, daar had ze beter vanaf kunnen blijven.
De overige nummers zijn aardig maar geen hoogvliegers.
Nightclubbing vind ik wel een goede plaat van haar maar eerlijk gezegd heb ik voldoende aan deze verzamelaar.