The Flower Kings - Unfold the Future (2002)

Aah kijk aan, m'n eerste Flower Kings. Best aardig album, alleen (& dit lijkt me het euvel van wel meer TFK-albums) nogal lang. Nu ja, ondanks dat is ie wel heel sterk. Niet hun beste, maar bevat zeer aardige nummers. Voor mij vooral de 2 lange nummers, The Truth Will Set You Free & het meesterlijke Devil's Playground. Een 4 toch nog voor dit kleinood

Flower Kings en lange speelduur, lijkt mij niet echt een logische combi

Juist wel de beste TFK plaat. Staan een paar ontzettend goede prog klassiekers op. En daarom ook 4,5*. The Devil's Playground is meesterlijk. Originaliteit is heel ver te zoeken bij deze band maar de uitvoering van jaren 70 prog rock is op dit album op z'n best.

Prachtig album, alleen het had geen dubbelaar hoeven worden. Als je "The truth will set you free", Devil's Playground", "Silent inferno" aangevuld had met 1 of 2 kortere nummers, dan zou ik het als een meesterwerk hebben betiteld. Helaas moet ik nu tijdens het beluisteren af en toe een nummertje overslaan.

Meesterlijk album. Als je er eenmaal 'in' zit valt het niet eens op dat de nummers zo lang zijn. Het hier getoonde genre (rock / jazz) is wellicht misplaatst. Prog-rock zou beter zijn. Een paar jaar geleden in 013 gezien met TTWSYF als toegift

beste mensen , hier staat een nummer op van 32.31 minuten , dus dit is zéér prog , maar ik hou ervan , alleen staan er hier wel overbodige nummers op , but it's only prog and i like it !

Perfecte mix tussen symforock en jazzfusion.

Naast Froberg en Stolt zingt Lowenberg van Pain of Salvation een drietal tracks mee.

Zoals bij voorgaande platen is dit een officiele dubbelaar met een hoop grappige tracks maar ook een aantal goed bedoelde.

De echte krakers zijn The Truth Will Set You Free en Devil's Playground. Deze doen je vermoeden naar Yes te luisteren.

Zoals zo vaak bij The Flower Kings te veel, en overdaad schaadt. Grand Old World is wel een lekker hapje.

Oei jongens toch... moeilijke maar prachtige plaat. Wat is de opener schitterend! Ik zet hem zo weer op!!
Mee eens met het commentaar dat het wat te lang is. De 3 instrumentale nummers hadden voor mij niet gehoeven, maar verder zou ik niets willen missen. Hou je toch meer dan 1 cd over.
Het heeft bij mij wel heel lang geduurd voor ik deze cd op waarde kon schatten. Het is niet erg toegankelijk. Vooral de afsluitende epic kwam lang niet binnen. Maar het is helemaal goed gekomen met mij en deze cd

Die schitterende opener duurt 31:01 minuten in plaats van 32:31, dus heb ik een correctie doorgevoerd. Anders heeft die informatie ook geen zin, The Truth Will You Set You Free is al lang zat

Met de omschrijving 'rock/jazz' heb ik wel moeite. The Flower Kings maakt geen jazz, hooguit ligt op de muziek een dun jazzy laagje, dat is het lome en dromerige. Maar boven alles is dit typische jaren 70-prog in een modern jasje. Dit is voor mij een topalbum van ze.

Dankzij de 2017-remaster op vinyl heb ik dit album opnieuw ontdekt. Het origineel vond ik al erg goed, maar door de wijze waarop The Truth..., Black and White en Devil's Playground opnieuw zijn gemixed komen er prachte nieuwe details naar boven die in de originele mix ondergesneeuwd bleven.

De overige nummers zijn alleen geremasterd, maar klinken nu veel dynamischer. Het wisselvallige tweede deel van dit album drukt de score enigszins maar dit album bevat enkele van de beste werken uit het oeuvre van The Flower Kings.

Hopelijk gaat Roine Stolt de rest van de vroege discografie ook zo onder handen nemen.

Al jaren niet meer geluisterd, maar van de week had ik plots zin in een nummer van een half uur voor onderweg op de fiets. Dus maar weer eens The truth Will set you Free op gezet. Wat is dit toch een heerlijk nummer.... onbegrijpelijk dat ik het al zo lang links heb laten liggen.

Ja, dat zijn toch rare dingen. Waarom is een plaat met 10 goede maar ook 2 slechte nummers minder goed dan een plaat met dezelfde 10 goede maar daarnaast nul slechte nummers? Met een CD-speler kun je bij die eerste plaat de twee slechte nummers er gewoon uit filteren, zodat je in theorie een net zo goede plaat als de tweede overhoudt – maar in de praktijk staan die twee missers een gelijke waardering in de weg, want ze zitten daar toch maar mooi de flow te verstoren en de algemene indruk van het album te bederven.
        Zo is deze dubbel-CD een combinatie van ambitieuze en superbe prog (met name "die twee nummers" en Silent inferno), lekkere en iets minder complexe rockers (Monkey business, Genie in a bottle, Rollin' the dice), iets te melige ballades (The navigator, Vox humana) en ergerlijke atmosferische pielnummers (Christianopel, Soul vortex, het afschuwelijke The devil's danceschool), terwijl een ènkele CD met niets anders dan die drie lange prog-tracks bij mij zo tussen de 4½* en de 5* had gescoord. Die overdaad begin ik onderhand wel te onderkennen als kenmerkend voor de Flower Kings, en je kunt bij deze band kennelijk niet het één (geweldige progrock) krijgen zonder het ander (een buitensporige speelduur van bijna elk album), dus dat moet dan maar zo. Wie er al moeite mee heeft om een ouderwetse dubbelelpee van 4 x 20 minuten uit te zitten hoeft sowieso niet aan deze band te beginnen.
        Beroepsdeformatie : in Devil's playground zingt Stolt "I think I saw you in the bank / I think I saw you on a talkshow", maar zodra ik die eerste woorden "I think I saw you..." hoor, zing ik vanzelf verder: "in an ice cream parlour, drinking milkshakes cold and long..." Het effect van krachtige beelden die zich in mij hebben vastgezet (Bowie's Five years, het openingsnummer van Ziggy Stardust).