The Flower Kings - Unfold the Future (2002)

Oei jongens toch... moeilijke maar prachtige plaat. Wat is de opener schitterend! Ik zet hem zo weer op!!
Mee eens met het commentaar dat het wat te lang is. De 3 instrumentale nummers hadden voor mij niet gehoeven, maar verder zou ik niets willen missen. Hou je toch meer dan 1 cd over.
Het heeft bij mij wel heel lang geduurd voor ik deze cd op waarde kon schatten. Het is niet erg toegankelijk. Vooral de afsluitende epic kwam lang niet binnen. Maar het is helemaal goed gekomen met mij en deze cd

Ja, dat zijn toch rare dingen. Waarom is een plaat met 10 goede maar ook 2 slechte nummers minder goed dan een plaat met dezelfde 10 goede maar daarnaast nul slechte nummers? Met een CD-speler kun je bij die eerste plaat de twee slechte nummers er gewoon uit filteren, zodat je in theorie een net zo goede plaat als de tweede overhoudt – maar in de praktijk staan die twee missers een gelijke waardering in de weg, want ze zitten daar toch maar mooi de flow te verstoren en de algemene indruk van het album te bederven.
        Zo is deze dubbel-CD een combinatie van ambitieuze en superbe prog (met name "die twee nummers" en Silent inferno), lekkere en iets minder complexe rockers (Monkey business, Genie in a bottle, Rollin' the dice), iets te melige ballades (The navigator, Vox humana) en ergerlijke atmosferische pielnummers (Christianopel, Soul vortex, het afschuwelijke The devil's danceschool), terwijl een ènkele CD met niets anders dan die drie lange prog-tracks bij mij zo tussen de 4½* en de 5* had gescoord. Die overdaad begin ik onderhand wel te onderkennen als kenmerkend voor de Flower Kings, en je kunt bij deze band kennelijk niet het één (geweldige progrock) krijgen zonder het ander (een buitensporige speelduur van bijna elk album), dus dat moet dan maar zo. Wie er al moeite mee heeft om een ouderwetse dubbelelpee van 4 x 20 minuten uit te zitten hoeft sowieso niet aan deze band te beginnen.
        Beroepsdeformatie : in Devil's playground zingt Stolt "I think I saw you in the bank / I think I saw you on a talkshow", maar zodra ik die eerste woorden "I think I saw you..." hoor, zing ik vanzelf verder: "in an ice cream parlour, drinking milkshakes cold and long..." Het effect van krachtige beelden die zich in mij hebben vastgezet (Bowie's Five years, het openingsnummer van Ziggy Stardust).