Stone Temple Pilots - Stone Temple Pilots (2010)

En de Grunge komt weer langzamer hand weer terug. Altans de bands. Na de terug keer van Soundgarden en Alice in Chains komt op zijn beurt Stone Temple Pilots ook weer terug.

Ge preorderd, jammer genoeg was ik weer super scheef en kocht ik de normale, terwijl de special edition 1 euro duurder was..

Dit is een behoorlijk album.

De hint naar Aerosmith is soms een beetje flauw met nummers als Huckleberry Crumble en Hickory Dichotomy, maar STP komt keihard terug met Hazy Daze, Dare If You Dare en Maver. Wat een gave nummers zijn dat! Instant classics met gaaf gitaarwerk en Weiland op zijn best.

Zelf ben ik meer fan van het oude STP.. Core era, maar kan Weiland's artsy nummers soms wel waarderen.

Between The Lines, Bagman, Peacoat zijn standaard nummers.. niet heel bijzonder, maar ook niet slecht. Prima voor in de auto ofzo.

Cinnamon is een beetje jammer.. geen idee wat hiervan de bedoeling was

Het geluid van dit album kun je het beste omschrijven als een beetje Aerosmith en Stereophonics in een STP jasje. En wat fillers. Het had meer kunnen zijn, maar de betere nummers op het album maken veel goed.

Inderdaad een Aerosmith-gehalte met de wat meer 'rock' nummers, maar die maken het album niet vind ik.
Bij het vorige album hebben ze al bewezen bijzonder goede popliedjes te schrijven en ik vind dat ze dat hier ook weer doen!

Take a Load Off, classic STP-pop-song, eveneens als Dare If You Dare en Peacoat, die ik op het begin onderschat heb.

Jammer van Samba Nova, wat een No4 outtake is (en volgens mij is er weinig aan gesleuteld....

BIj First Kiss On Mars moest ik aan Bowie denken (vreemd?)

Between The Lines is een prima eerste single!

Impressed!!!

"What the hell?" Dat was ongeveer wat ik dacht toen ik deze plaat voor het eerst beluisterde. Wat een commercieel gedoe zeg. Dit is niet de Stone Temple Pilot plaat waar ik op had gehoopt. Ik mis echt mooie liedjes en de rockers hadden inderdaad zo op een Aerosmith cd kunnen staan.
Waardeloze plaat.

Prima plaat! Het kan tot noch toe niet concurreren met mijn favorieten vd Stone Temple Pilots, maar ik ben blij dat ze weer terug zijn!~

Op dit moment is Peacoat mijn favoriet.

niet veel aan (wederom).

niet met Aerosmith vergelijken aub; mogen hun schoenveters nog niet vastmaken.

Ik heb laatst een interview gelezen met de gitarist van Stone Temple Pilots ( http://www.ultimate-guitar....) Waarin hij beschrijft dat hij veel heeft geleerd van Brad Whitford, de gitarist van Aerosmith.

Ook is Stone Temple Pilots bezig aan een Europese tour samen met Aerosmith, dus de vergelijkingen zijn nog niet eens zo gek!

En daarbij komt ook nog eens dat het ook daad werkelijk een Aerosmith gehalte bevat.

Toch triest dat ze blijkbaar de Aerosmith-kant zijn uitgegaan. In de jaren '90 hadden ze een paar leuke platen (met name Tiny Music...).

Leuke cd, maar wat heeft Take a Load Off een super irritant refrein.

Het is inderdaad een leuke CD, dat echte Aerosmith gehalte vind ik wel mee vallen! Er staan wat catchy songs op, wat mij op valt is dat Scott graag het woord Swineflue gebruikt..

Heb ze enkele dagen geleden gezien en beide waren erg goed. Vooral STP hebben mij aardig verrast. Weiland zong echt goed. Was me dat een schok. De rest van de band was ook zeer degelijk, maar dat was geen verrassing.

Ook na het horen van dit album verlang ik weer terug naar de eerste twee platen van de band, toen er nog sterke songs geschreven werden. Vanaf het derde album ging het fout en begon de band met het steevast afleveren van goed uitgevoerde maar nietszeggende deuntjes. Het is weer van hetzelfde laken een pak op deze plaat. Er is weinig op aan te merken, het kabbelt allemaal fijn door, maar het is zo verdomd vlak! Er zijn gewoonweg geen songs die er in positieve zin uitspringen. Ik mis kracht en energie.

Heerlijke plaat (lekkers zomers trouwens). Met deze cd in je auto (play it loud) rij je met een grote grijns door de randstad. De eerste 2 cd"s van STP zijn aardig maar vanaf Tiny Music (STP's beste) kunnen ze bij mij niet meer stuk. Het is hard, melodieus en met Beatlesinvloeden. Dat hoor ik graag en toch is iedere STP plaat toch steeds weer anders. Het lijkt of je het allemaal al eens eerder gehoord hebt en toch is het typisch STP. Het leuke van STP is dat zij hun zogenaamde grunge invloed gewoon achter zich hebben gelaten. Nu klinken ze als een uitstekende rock/pop band. Niks mis mee. Zeg nou zelf: luister jij nog wel eens naar Ten, Dirt, Nevermind of In utero........?

Eh, ja.

Niets aan veranderen maar bij mij liggen ze stof te happen.

Vind het een aangenaam cd'tje. Ze halen de normale STP-truken boven, maar stoor me er helemaal niet aan. Op het album is voldoende afwisseling om het boeiend te houden en bijna alle nummers staan stevig op hun voeten.

leuke recensie; zal die site eens in de gaten houden.

onlangs een tweede en derde luisterbeurt gegeven en is bij nader inzien best een aardig zomerplaatje

Voor het rock album van de week deze geluisterd, het is allemaal degelijk...het rockt lekker...maar grijpt mij nergens in den lurven.

3**

laboomzaa heeft een klein beetje gelijk. Het is natuurlijk geen meesterwerk of zo maar het blijft zo lekker klinken met dit zomerse weer. Zeg maar het kauwgompje van de zomer van 2010. Als ik later nog eens aan deze zomer terugdenk zal ik mij meer herinneren van deze cd dan alle wedstrijden van het Nderlands elftal op de WK in Zuid-Afrika.. Er zit meer in dan die toevalstreffers van Wesley sneijder of karatetrap van de Jong.

Die eerste 2 cd's zijn toch juist het beste? En ja het klinkt niet alleen of je het allemaal al eens eerder hebt gehoord. Feit is, je hebt het allemaal ook al eens eerder gehoord, STP jat graag melodietjes van andere bands.

Wat betreft dit album, wat een ongelooflijk slappe hap. Nummers blijven totaal niet hangen. Dat was ook al het probleem op de laatste paar albums, al stonden daar dan meestal nog wel een paar uitschieters op om de zaak nog enigszins te redden. Helaas ontbreken die ook. Kortom: complete mislukking deze comeback. Ik geef 1*

Cinnamon? WTF...

Oké, aardig gitaarplaatje. Stampt er lekker in met Between The Lines en raakt een snaartje in de met pianoakkoorden opgeleukte afsluiter Maver. Daartussen vinden we genoeg vuiligheid en energie om de dag door te komen.

Maar helaas ook verveling. Sjongejonge, wat dwalen mijn gedachtes ver af tijdens deze plaat. Met al hun hernieuwde energie laten de Pilots zich stiekem toch kennen als one trick ponies, een ervaren en goed ingespeelde rockband die één kunstje, nou ja, een paar kunstjes beheerst, en na een track of vier, vijf heb ik dat wel weer gezien. Scott Weiland die klaagt over zijn demonen is ook zozo, want het blijven natuurlijk wel de demonen van een verouderde rockjunkie, dus ook weer niet zo vreselijk interessant.

Maar door een ondergrens wordt niet gezakt, en al met al laten de Stone Temple Pilots hier genoeg horen om hun heroprichting te rechtvaardigen. Een krappe voldoende lijkt me dus op zijn plaats.

Scott Weiland lijkt toch duidelijk wat invloeden van zijn Guns 'n Roses makkers te hebben meegenomen, voor de die-hard STP-fans lijkt me dit een lichte tegenvaller. Maar voor smakeloze types zoals ik is dit een erg lekkere rockplaat, het is dat ik hem te laat ontdekt heb anders was dit een heerlijke plaat om in de auto mee door het zomerse landschap te cruisen.

Goed album. Het haalt wel niet het niveau van vroeger, en de Aerosmith vergelijking is wel terecht.

Ja inderdaad, neem nou bijvoorbeeld alleen nummer 2. Dat is puur Aerosmith

maar nu ik de plaat na een half jaar weer hoor, licht hij toch wel erg lekker en kan ik mijn 5 sterren laten staan.

Ondertussen zijn we een jaar verder en tot mijn genoegen staat deze cd deze zomer weer hoog in mijn rotatielijst (in de auto). Het wachten is op de opvolger van deze band. Is er al nieuws ?

Helaas, nog niets! Al touren (of tourde) ze wel. Ben ook benieuwd!

Het zal er wel weer van afhangen in wat voor staat S. Weiland verkeerd. Aan de rest van de band zal het niet liggen.

Ondanks dat ik zeker de helft van deze plaat wat minder vind, grijp ik toch vaak terug naar deze cd. Zeker nu het zulk lekker weer is. Ik vind de productie echt fantastisch, zo hoort een rockplaat te klinken, het is fris en het knalt uit je speakers.

Hele catchy tunes, waarvan between the lines, huckleberry crumble, cinnamon en maver absoluut tot mijn favorieten behoren.

De band werd en wordt min of meer gezien als een Seattle spin-off ofschoon de heren met debuutalbum Core ook weinig moeite deden om ook maar enigszins origineel over te komen. Met opvolger Purple werd een interessante weg ingeslagen, verder verwijderd van de grunge en een rijker kleurenpallet. Het wisselvallige songmateriaal en de kinderachtige strapatsen van zanger Weiland deed de aandacht voor dit bandje verminderen. Dit titelloze en laatste plaatje met Weiland is een van de eenvoudigste maar tevens een van de meest coherente schijven van The Pilots. Dat Bowie altijd al een grote invloed heeft gehad op de band en met name Scott zal geen geheim zijn, ook op dit album sijpelen de glam invloeden weer flink door. Maar ook een vleugje T-Rex en het West-Coast geluid uit de jaren 70 ontbreken niet. Een eigen gezicht heeft de band nooit echt ontwikkeld, maar catchy songs schrijven konden de heren, opener Between the Lines, het kamerbrede Hichory Dichotomy, en de pakkende songs; Hazy Daze en Bagman mogen er zijn. Purple blijft de beste, maar Weiland hoeft zich in de eeuwige jachtvelden niet te schamen voor deze worp, al hoewel het zeker geen plaat is die je verplicht moet aanschaffen.

De afsluitende schijf van The Pilots met Weiland in de gelederen die 5 jaar later zou bezwijken aan drugs, alcohol en andere verboden middelen. Dit titelloze plaatje blijkt het meest coherent te zijn en wat met name opvalt; het spelplezier spat er vanaf. De heren willen niet moeilijker doen dan nodig en komen met 12 songs die eerder neigen naar San Francisco dan naar Seattle. Eerder zorgeloze Westcoast rock dan optrekkende donkere gitaarmuren en gek genoeg werkt deze aanpak wel. Een minpunt vormt wel een gebrek aan afwisseling en de wil om te experimenteren. De melodie staat echter centraal en wat blijkt de mannen kunnen nog steeds heerlijke oorwurmen componeren. Between the Lines hint nog wat naar het verleden van deze band, een prima song overigens. Hetzelfde kan gezegd worden van het swingende Hickory Dichotomy en Hazy Daze. Nummers die een zorgeloze sfeer uitademen en toch urgent klinken. Niet alles is even sterk, een euvel wat de band altijd wel parten heeft gespeeld maar dit schijfje heeft bij mij flink aan kracht gewonnen. Met bonustrack Samba Nova als toetje. Een uitstekende productie, een duidelijke richting, een fraai zingende Weiland en een rits fijne krachtige pop/rock songs maakt dat deze afsluiter hoog eindigt in mijn lijst. Liefhebbers van het debuut zullen hier waarschijnlijk met een grote boog om heen lopen.

De laatste twee platen van de heren met zanger Jeff Gutt in de gelederen neem ik niet mee in de marathon. Als de resterende bandleden ervoor kiezen om een vocalist aan te nemen wiens doel het is qua zang zoveel mogelijk zijn voorganger te kopiëren slaat de plank naar mijn mening flink mis. Nog los van het feit dat het twee slappe albums zijn.

Eindstand:

1. Purple
2. Stone Temple Pilots
3. Shangri-La Dee Da
4. Tiny Music
5. No. 4
6. Core