Stone Temple Pilots - Stone Temple Pilots (2010)

Inderdaad een Aerosmith-gehalte met de wat meer 'rock' nummers, maar die maken het album niet vind ik.
Bij het vorige album hebben ze al bewezen bijzonder goede popliedjes te schrijven en ik vind dat ze dat hier ook weer doen!

Take a Load Off, classic STP-pop-song, eveneens als Dare If You Dare en Peacoat, die ik op het begin onderschat heb.

Jammer van Samba Nova, wat een No4 outtake is (en volgens mij is er weinig aan gesleuteld....

BIj First Kiss On Mars moest ik aan Bowie denken (vreemd?)

Between The Lines is een prima eerste single!

Impressed!!!

Ook na het horen van dit album verlang ik weer terug naar de eerste twee platen van de band, toen er nog sterke songs geschreven werden. Vanaf het derde album ging het fout en begon de band met het steevast afleveren van goed uitgevoerde maar nietszeggende deuntjes. Het is weer van hetzelfde laken een pak op deze plaat. Er is weinig op aan te merken, het kabbelt allemaal fijn door, maar het is zo verdomd vlak! Er zijn gewoonweg geen songs die er in positieve zin uitspringen. Ik mis kracht en energie.

Oké, aardig gitaarplaatje. Stampt er lekker in met Between The Lines en raakt een snaartje in de met pianoakkoorden opgeleukte afsluiter Maver. Daartussen vinden we genoeg vuiligheid en energie om de dag door te komen.

Maar helaas ook verveling. Sjongejonge, wat dwalen mijn gedachtes ver af tijdens deze plaat. Met al hun hernieuwde energie laten de Pilots zich stiekem toch kennen als one trick ponies, een ervaren en goed ingespeelde rockband die één kunstje, nou ja, een paar kunstjes beheerst, en na een track of vier, vijf heb ik dat wel weer gezien. Scott Weiland die klaagt over zijn demonen is ook zozo, want het blijven natuurlijk wel de demonen van een verouderde rockjunkie, dus ook weer niet zo vreselijk interessant.

Maar door een ondergrens wordt niet gezakt, en al met al laten de Stone Temple Pilots hier genoeg horen om hun heroprichting te rechtvaardigen. Een krappe voldoende lijkt me dus op zijn plaats.