Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - In Step (1989)

"In Step" is het vierde en laatste studioalbum van de veel te vroeg gestorven Stevie Ray Vaughan. Postuum zou nog "The Sky is Crying" worden uitgebracht, maar ik beschouw "In Step" als zijn laatste wapenfeit. Deze plaat laat de veelzijdigheid van Stevie Ray Vaughan horen. Het album opent met het rock & roll gedreven "The House is Rockin'". Niet heel erg bijzonder, maar wel lekker en zet direct de toon. De twee volgende tracks zijn heerlijke stuwende blues shuffles, waarbij ik met name "Tightrope" een heerlijke groove vind hebben. Stevie Ray Vaughan laat de blues swingen. Ook slowblues staat in het vocabulaire van Stevie Ray Vaughan. Met het nummer "Leave My Girl Alone" laat hij horen hoe een slowblues hoort te klinken: emotioneel, meeslepend en intens. Na het instrumentale "Travis Walk" volgt een hoogtepunt met het groovende en tegelijkertijd donker klinkende "Wall of Denial". Die gitaarriff is fenomenaal. Dan volgen nog twee blues shuffles om af te sluiten met het absolute hoogtepunt in de vorm van "Riviera Paradise". Een negen minuten durende instrumentale blues en jazz trip. Stevie Ray Vaughan flikt het gewoon weer.

Uitstekende en afwisselende plaat, met een perfecte feestopener (met lekker drumwerk), een krachtig Tightrope, een prachtige en sfeervolle afsluiter en als absolute hoogtepunt het emotionele en openhartige Wall of denial. Een paar toppers, geen zwakke broeders, effectief gebruik van keyboards, alles spant samen om hier een zeer consistente plaat van te maken - spijtig dat het meteen ook SRV's zwanezang moest zijn.
        De bonusnummers zijn een mixed bag : The house is rockin' en Let me love you baby zijn lekkere rockers die ook nog eens worden gevolgd door een uitstekende versie van Texas flood (toch al een favoriet nummer van mij), maar de gitaarsolo's van het veel te lang durende Life without you zijn niet erg boeiend. Maar goed, de ontboezemingen halverwege maken er natuurlijk wel een fraaie uitsmijter van.
        En welke man wil er nou níét een vrouw die als ze loopt shakes like a willow tree ? (Ik weet het wel, Stevie Ray schreef die regel niet zelf, maar hij zingt hem zó heerlijk suggestief. . .)