Thomas Dybdahl - Waiting for That One Clear Moment (2010)

kijk weer 1 waar ik me nu al op kan verheugen, ben al vanaf zijn debuut fan en wat een grappige hoes!!! josh Ritter en deze zijn mijn voorlopige uitkijk momenten. En Party like its 1929 klinkt als Prince

uptempo Party like its 1929 met Ain't no love al te downloaden! En klinken veelbelovend... lijkt of dybdahl een nieuwe richting opgaat. Moet nog even kwijt dat ik Science toch iets te ingetogen vond, one day you dance en debuut favoriet!!

Eindelijk !! Een nieuwe Dybdahl. Het werd tijd. De nieuwe nummers klinken iig al erg lekker.

Morgen..................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

nee, Maandag de 19e pas. Las dat de producer van The national bank deze heeft geproduceerd. dat is te horen, die 2 nummers die al te horen zijn liggen helaas in 't verlende hiervan. Ben in Rotown weggelopen bij the national bank mag noggeneens de schaduw zijn van Dybdahl solo

Dit ziet er toch verdomt interessant uit ik kan al bijna niet meer wachten tot maandag...

Weet iemand al wanneer die uit komt???

Thomas Dybdahl valt bij mij een beetje in de categorie artiesten 'die ik altijd wel blijf volgen ongeacht wat ze doen terwijl ze niet eens zo heel erg veranderen van koers'.
Ik noem een Josh Ritter, een Tom McRae, een Ray LaMontagne, Ed Harcourt en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Laat al dit soort artiesten dit jaar nu met een nieuw album komen (van Ray weet ik dat trouwens niet).

Thomas Dybdahl scoort redelijk constant bij mij: het scheelt slechts 1 keer een halfje.
Ik was dus wel erg benieuwd naar Waiting for That One Clear Moment. Zou het constant blijven? Negen nummers is niet zo heel erg veel, dus wat als de helft al wat tegen gaat vallen?
Ik heb van tevoren geen enkel nummer willen beluisteren waardoor dit album in één keer op me af is kunnen komen.
Laat ik wel zeggen dat ik de hoes foeilelijk vind, maar goed, dat zegt niks over de inhoud natuurlijk.

Die inhoud gaat van start met Blackwater waarin de stem van Dybdahl gelijk weer uit duizenden te herkennen valt. Maar jeetje: gaan we hier de freakfolk-kant op? De instrumentatie lijkt wat chaotisch en wekt even verwarring bij mij. Haast chaotisch gaat dit nummer hortend en stotend van start. Het geeft een hypnotiserend effect. Al die klanken (mooi en lelijk door elkaar), mystieke achtergrondzang, newsflashes en zang van Dybdahl. Toegankelijk is het niet: boeiend des te meer.
Over Party Like It's 1929 grapte user muziekobsessie al over Prince. Nu lijkt dit nummer niet op zijn (Party like it's) 1999, maar dit uptempo nummer heeft wel iets funky's in zich. Zo kennen we Dybdahl niet. Het lijkt soms wel of hij zich met z'n falsetto door dit nummer heenpiept, maar het past helemaal bij deze funk/soul op z'n noors.
Het lijkt sowieso wel de nieuwe koers, want ook I Just Can't Bring Myself to Say the Words zou zo een Prince-soul-ballad kunnen zijn. Warm orgeltje, tropische gitaarbegeleiding, zoetgevooisde strijkers en een sensueel zingende dame.
Titelsong Waiting for That One Clear Moment gaat ook niet bepaald gemakkelijk van start. Dit is toch duidelijk wat pittiger kost dan we gewend zijn van Dybdahl. Qua instrumentatie is het even doorkomen (er gebeurt van alles tegelijkertijd) en dan start hij wederom met 'spoken word' waar hij dan later doorheen gaat zingen. Het ritme lijkt haast wel drum and bass. Het nummer is en blijft wat chaotisch en komt soms wat stuurloos over.
impresjoNiste heeft een jazzy inslag en klinkt vrij donker. Ook hier weer allerlei knisperende bijgeluidjes die heel subtiel verwerkt lijken maar wel degelijk de aandacht trekken. En de zang? Die is er niet. Het gaat hier om een instrumentaal nummer.
My Little Friend is wat uptempo. Het klinkt wederom een beetje soul-achtig, maar de banjo geeft er dan weer een vervreemdende folk-twist aan. Absoluut een spannende combinatie en er lijkt in dit nummer ook een soort opbouwing naar een climax te zitten (een climax die niet echt komt). En opeens moest ik denken aan het laatste album van Kate Busch waar ook van dit soort nummers op staan.
Het gaat naadloos over in The World Is My Oyster. Het is een heerlijk dromerig nummer waar de dame die we eerder hoorde terugkeert (ik heb op moment van schrijven geen idee wie het is). Typisch Dybdahl-nummer, maar ook hier vind ik het allemaal wel wat complexer klinken dan voorheen.
Aan het einde van de rit zitten twee wat langere nummers waarvan Excuse Me, Brother de eerste is. Dit nummer vloeit voort uit het vorige en gaat duister van start en neemt rijkelijk de tijd (vandaar ook de lange duur van dit nummer). Na dit lange intro komt er wat schwung in het nummer, maar blijft het niet vrij van allerlei haast spookachtige geluidjes. De zang galmt er flink op los en dat blijft dus zorgen voor een wat spooky sfeertje; een term die ik voorheen nooit gekoppeld zou hebben aan deze artiest. Het is in elk geval een lange, avontuurlijke trip en zeker geen makkelijke kost. Dinner by candlelight gaat het deze keer zeker niet worden.
Songs lijkt het langste nummer van dit album (9 minuten) maar dat is niet geheel waar omdat het na ruim 5 minuten stopt. Het is redelijk relaxed en herhalend, maar klinkt wederom vrij scherp.
Na 3 minuten stilte (oh wat vind ik dat altijd toch een ongein) krijgen we nog even een strijkers-outro en dan is het gedaan met dit album.

Een album dat in het begin toch wel even wennen is. Dybdahl kiest voor het avontuur en gezien het genre waarin hij opereert is hij daar knap in geslaagd.

Zo kennen we Dybdahl wel, alleen niet van zijn soloplaten. Kijk maar naar The National Bank, daar komen dit soort liedjes af en toe zeker voorbij.

Ik was al bang dat deze single, waar ik totaal niet weg van ben, representatief zou zijn voor het hele album, maar dat is gelukkig niet waar. Dybdahl solo moet gewoon klinken zoals dat altijd heeft geklonken op pakweg Science. En volgens mij lukt dat aardig. Ik ga het album zeker aanschaffen.

Ik heb er niks op tegen als artiesten willen vernieuwen, en waarschijnlijk had Dybdahl ook dat gevoel na zijn eerdere - prachtige - platen. Daarnaast is hij op stip mijn favoriete zanger...

Toch draaft hij voor mij hier iets te ver door in het vernieuwende: rommelige composities door elkaar heen, geen echte samenhang.

Bij dybdahl verwacht ik lekkere popnummers met zijn zachte stem, muziek die je op kan zetten wanneer je een boek wilt lezen, of wanneer je wilt wegdromen. Nu, dat wegdromen is met deze cd toch een iets moeilijkere uitdaging, en tegelijkertijd rustig een boek lezen wordt ook nog een opdracht.

Jammer, voor mij is het net iets te experimenteel, onsamenhangend met de samples, strijkers, onrustige drums, spoken word, en hoor ik daar ook japanse zang tussen?

"What the f... is hier gebeurd.."- de eerste gedachte die door m'n hoofd gaat nu ik dit album voor het eerst op zet.. Ben nog maar bij nummer 3, maar zo.. dat is even omschakelen zeg..

Was hij zat van z'n lage toon dat hij maar over is gegaan op het Prince-achtige geluid? Nou ik ben benieuwd wat deze plaat nog meer gaat brengen en of ik dit wat ga vinden in de toekomst


edit: nu helemaal beluisterd, ik start even met 3,0 sterren, denk dat deze nog wel stijgen naar 3,5.. maar een 4,0 lijkt me sterk op dit moment.. maar wie weet is het een ontzettende groeiplaat.. Ik vind de eerste nummers niet zo geweldig, maar naarmate de cd vordert wordt het al wat fijner en rustiger.

Vind 'm eigenlijk helemaal niet slecht, al ben ik de enige geloof ik, vond juist Science aan de saaie kant en deze zorgt ervoor dat de herhalingsfactor, waar iedereen blijkbaar zo van houdt, laag blijft. Je moet wel van psychedelisch houden. Vergeet de bonustrack niet, is juist 1 van de beste nummers.

Moet zeggen dat hij de tweede keer al een stuk beter valt!
Het is alleen wel enorm wennen, als je voor zijn geluid/muziek voorheen bent gevallen en dan zo'n omschakeling moet maken.

Iets minder toegankelijk, wel wat origineler, best een boeiende plaat eigenlijk.. Plus dat vooral de eerste nummers even wennen zijn, daarna valt de plaat wel weer een beetje terug in de oude staat of ben je gewend aan het nieuwe geluid .. niet onprettig.. Deze rating gaat nog wel stijgen..

Experimentele plaat van Thomas Dybdahl, maar ik vind 'm zeker niet slecht. Dybdahl doet hier lekker z'n zin, en dat apprecieer ik wel. Zo hou ik ook van een David Sylvian omwille van die reden.

De gekte van 'Blackwater' overviel me een beetje, maar naarmate het nummer vordert, raak je steeds vertrouwder met deze compositie.

Het tweede en derde nummer, 'Party Like It's 1929' (knipoog naar Prince?), en 'I Just Can't Bring Myself To Say The Words' klinken funky, de titelsong is weer iets anders, door o.a. het spoken word van Dybdahl.

'impresjoNiste' is een jazzy tussenstuk en heeft z'n titel niet gestolen; het roept bij mij wel bepaalde beelden op en zorgt voor warmte.

'My Little Friend' en 'The World Is My Oyster' borduren voort op dat tussenstuk, en zijn beiden aangename, warme nummers.

'Excuse Me Brother' is een nummer dat heel traag en aarzelend van start gaat, maar geduldig opbouwt. Het langste nummer van de plaat (als je rekening houdt met het feit dat er in het slotnummer een pauze van een goede twee minuten gehouden wordt tussen het eigenlijke nummer en de outro).

Dat laatste nummer is getiteld 'Songs', en klinkt misschien nog het minst excentriek van al. Het is een pianocompositie waarbij de breekbare stem van Dybdahl uitstekend past.

Rest me nog te zeggen dat het drumritme op enkele van deze nummers erg funky klinkt, en de muziek nog wat extra schoonheid meegeeft.

3,5 sterren

Ik moet mezelf corrigeren; het laatste nummer is geen pianocompositie uiteraard, het is wel een nummer gestoel op akoestische gitaar. Ik denk dat ik met een ander nummer in m'n hoofd zat, ofwel heb ik de laatste dagen teveel naar de nieuwe plaat van Olafur Arnalds geluisterd?

En hop nog een halfje erbij, in mijn ogen(oren) een aanrader. een groeiplaat. Vind 'm gewoon prachtig! Hoor ook(bij Songs) duidelijk Sly Stone invloeden.

is deze plaat eigenlijk in OOR besproken? ik had 'm helemaal gemist tot ik een live-recensie op Kindamuzik las (even uitzoeken of ze 'm daar dan recenseerden; ook niet. raar hoor.
net als de plaat; klinkt alsof Dybdahl stoned was toen ie hierop broedde. maar dat is 1 luisterbeurt, dus wie weet...

Weet ik niet, wel al zijn andere platen + National Bank. Ook live-recensie geschreven: OOR.nl.

daarom is 't juist vreemd dat deze er tussendoor is geglipt kennelijk.
het laatste nummer van het album ('Songs') is trouwens echt mooi, mocht ik gisteren een beetje grumpy doen..

Klopt het dat er in april alweer een nieuwe plaat van Dybdahl uitkomt?
Ik ga 1 mei naar een concert van hem, ben erg benieuwd!

ja maar wordt weer een verzamelaar die wereldwijd verkocht wordt. Mischien zijn doorbraak naar america

Blijf deze trouwens wel draaien en vind m nog steeds erg mooi!!

Hij was vandaag te gast bij VPRO's Vrije Geluiden. De kunstenaar.

Vrije Geluiden - Thomas Dybdahl, Marzio Scholten, ensemble Hexnut - programma.vpro.nl

Ik vind deze ook wat minder dan al zijn voorgangers; maar wellicht valt het kwartje nog een keer. Is wel vaker als een artiest iets nieuws probeert. Binnenkort ook op bezoek bij een concert van hem.