Art Blakey & The Jazz Messengers - The Big Beat (1960)

Een Art Blakey & the Jazz Messengers plaat zonder reacties? Wat is hier gaande? Nu kan ik geen informatie uit de reviews van mijn mede-users halen. Nu moet ik het zelf allemaal gaan opzoeken. Wat een gedoe joh. Nou, eerst maar eens goed luisteren deze (streaming, om te beslissen of ik het wel/niet ga aanschaffen).

Met: Art Blakey (drums), Wayne Shorter (tenor), Lee Morgan (trompet, flügelhorn), Bobby Timmons (piano) en Jymie Merrit (contrabas).

Drie van de songs zijn van Wayne Shorter, eentje van Timmons en verder staan er twee standards op, waarbij eigenlijk al direct het schrijftalent van Shorter opvalt. Lekkere composities die ook wel catchy zijn te noemen. Verder is het drumspel heerlijk laidback en is de rest van ritmesectie (piano, bas) dat ook, waardoor Shorter en Morgan echt lekker kunnen soleren. Hierbij valt mij direct het zelfverzekerde en directe spel op van Morgan.

It's Only a Paper Moon is dan weer een lekker uptempo song met een erg goede pianosolo van Bobby. Mooie drumsolo ook, want dat is ook de reden dat we Art Blakey opzetten. Andere uptempo song (met ditto drumsolo) is Sakeena's Vision.

Op Moanin' was het Morgan die gekoppeld was aan Golson en op A Night in Tunisia nog immer Morgan maar dan met Shorter. Deze plaat valt er eigenlijk dus gewoon tussenin. Ik vind de Shorter/Morgan-combi echt helemaal goud (niks ten nadele van Golson), maar het is wel deze plaat waar deze twee als eerste samen zijn te horen (of ik zie iets over het hoofd).

Overigens staat dit kwintet te boek als het beste kwintet van Blakey. Moanin' valt daar dus buiten, maar die vind ik ook waanzinnig. Maar deze en de opvolger (Night in Tunisia) vind ik inderdaad waanzinnig goed. Misschien maar eens focussen op dit kwintet.

Derde bericht bij deze plaat en ik voel me nu net een stalker. Ik hoop niet dat Blakey een contactverbod gaat aanvragen.

Hoedanook heb ik deze op lp kunnen vinden (uit de bekende Blue Note Classic Vinyl-serie).

Ja, prima plaatje dit, het officiële studiodebuut van Wayne Shorter (de opnames van Africaine vonden eerder plaats, maar die bleven tot 1981 op de plank liggen). Ook Bobby Timmons keert na een korte afwezigheid terug op de pianokruk, waarmee een van de meest legendarische bezettingen van de Jazz Messengers een feit is.

De plaat opent met twee nummers van Shorter, waarvan de eerste, het iets te gezapige 'The Chess Players' eigenlijk het zwakste nummer van het album is. De toon wordt daarmee wel meteen gezet: volvette hardbop met een blues-snik en een gospel-handklap. Wat dat betreft geen héél verrassende plaat, misschien dat ik 'Dat Dere' en deze versie van 'It's Only a Paper Moon' er een stukje uit vindt steken maar de kwaliteit is redelijk constant. De plaat moet het ook vooral van het spelniveau hebben, met name de afwisseling en samenwerking tussen Morgan en Shorter is een lust voor het oor.

Ha, deze moet ik ook eens opzoeken. Al is het maar om de zalige albumcover!

Als Blue Note Vinyl Reissue beschikbaar, dus niet duur, en met een geweldige sound!

Ik zet 'm op het wenslijstje, Mssr Renard, want dit is toch weer erg lekker hoor. Ik ken van Art Blakey and the Jazz Messengers (veel verschillende bezettingen, wel steeds klasbakken aan boord) lang niet alles, maar wat ik ken, blijkt steevast de moeite. Deze trok me aan dankzij de animo bij het album, en die geweldige cover. Altijd op zoek naar een drummer in zijn sas? Wel, u hebt hem gevonden!

Het merendeel van de composities werd aangedragen door saxofonist Wayne Shorter, waaronder de opener, die inderdaad wat tam klinkt. Waar veel albums openen met een knaller, is dat hier niet het geval. De langste track van de plaat sleept wat, heb ik de indruk, alsof de motor nog warm moet lopen. Gelukkig gebeurt dat, want daarna is het hek van de dam en schitteren toch vooral de blazers, de gouden tandem Shorter-Morgan.

Het is Morgan in het bijzonder, die hier voor mij de strafste solo's wegtoetert. En ook Blakey laat zich niet onbetuigd, want hoewel hij opvallend braaf acteert over het algemeen, zijn de uitspattingen die dan toch voorkomen, des te doeltreffender. Bovendien hebben songs als Sakeena's Vision en Politely een heerlijk filmisch karakter, lijkt wel weggeplukt uit een ouwerwetse detective met schimmige maffiosi, mysterieuze schoonheden en een teveel aan goedkope bourbon.

4 sterren