Art Blakey & The Jazz Messengers - The Big Beat (1960)
mijn stem
39 stemmen
2
geplaatst: 13 december 2021, 18:56 uur
Ja, prima plaatje dit, het officiële studiodebuut van Wayne Shorter (de opnames van Africaine vonden eerder plaats, maar die bleven tot 1981 op de plank liggen). Ook Bobby Timmons keert na een korte afwezigheid terug op de pianokruk, waarmee een van de meest legendarische bezettingen van de Jazz Messengers een feit is.
De plaat opent met twee nummers van Shorter, waarvan de eerste, het iets te gezapige 'The Chess Players' eigenlijk het zwakste nummer van het album is. De toon wordt daarmee wel meteen gezet: volvette hardbop met een blues-snik en een gospel-handklap. Wat dat betreft geen héél verrassende plaat, misschien dat ik 'Dat Dere' en deze versie van 'It's Only a Paper Moon' er een stukje uit vindt steken maar de kwaliteit is redelijk constant. De plaat moet het ook vooral van het spelniveau hebben, met name de afwisseling en samenwerking tussen Morgan en Shorter is een lust voor het oor.
De plaat opent met twee nummers van Shorter, waarvan de eerste, het iets te gezapige 'The Chess Players' eigenlijk het zwakste nummer van het album is. De toon wordt daarmee wel meteen gezet: volvette hardbop met een blues-snik en een gospel-handklap. Wat dat betreft geen héél verrassende plaat, misschien dat ik 'Dat Dere' en deze versie van 'It's Only a Paper Moon' er een stukje uit vindt steken maar de kwaliteit is redelijk constant. De plaat moet het ook vooral van het spelniveau hebben, met name de afwisseling en samenwerking tussen Morgan en Shorter is een lust voor het oor.
3
geplaatst: 14 december 2021, 00:39 uur
Ik zet 'm op het wenslijstje, Mssr Renard, want dit is toch weer erg lekker hoor. Ik ken van Art Blakey and the Jazz Messengers (veel verschillende bezettingen, wel steeds klasbakken aan boord) lang niet alles, maar wat ik ken, blijkt steevast de moeite. Deze trok me aan dankzij de animo bij het album, en die geweldige cover. Altijd op zoek naar een drummer in zijn sas? Wel, u hebt hem gevonden!
Het merendeel van de composities werd aangedragen door saxofonist Wayne Shorter, waaronder de opener, die inderdaad wat tam klinkt. Waar veel albums openen met een knaller, is dat hier niet het geval. De langste track van de plaat sleept wat, heb ik de indruk, alsof de motor nog warm moet lopen. Gelukkig gebeurt dat, want daarna is het hek van de dam en schitteren toch vooral de blazers, de gouden tandem Shorter-Morgan.
Het is Morgan in het bijzonder, die hier voor mij de strafste solo's wegtoetert. En ook Blakey laat zich niet onbetuigd, want hoewel hij opvallend braaf acteert over het algemeen, zijn de uitspattingen die dan toch voorkomen, des te doeltreffender. Bovendien hebben songs als Sakeena's Vision en Politely een heerlijk filmisch karakter, lijkt wel weggeplukt uit een ouwerwetse detective met schimmige maffiosi, mysterieuze schoonheden en een teveel aan goedkope bourbon.
4 sterren
Het merendeel van de composities werd aangedragen door saxofonist Wayne Shorter, waaronder de opener, die inderdaad wat tam klinkt. Waar veel albums openen met een knaller, is dat hier niet het geval. De langste track van de plaat sleept wat, heb ik de indruk, alsof de motor nog warm moet lopen. Gelukkig gebeurt dat, want daarna is het hek van de dam en schitteren toch vooral de blazers, de gouden tandem Shorter-Morgan.
Het is Morgan in het bijzonder, die hier voor mij de strafste solo's wegtoetert. En ook Blakey laat zich niet onbetuigd, want hoewel hij opvallend braaf acteert over het algemeen, zijn de uitspattingen die dan toch voorkomen, des te doeltreffender. Bovendien hebben songs als Sakeena's Vision en Politely een heerlijk filmisch karakter, lijkt wel weggeplukt uit een ouwerwetse detective met schimmige maffiosi, mysterieuze schoonheden en een teveel aan goedkope bourbon.
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.