China Crisis - Difficult Shapes & Passive Rhythms (1982)

Ik ken de elpee verder niet maar de single Christian is een juweeltje met die fretless bass. De opvolger (Working with fire and steel) is een pareltje.
Mm, ik lijk wel een juwelier...

Voor mij een mijlpaal, gezien het tijdbeeld, 1982 en ik was 13 jaar oud, werelds, Some People I know ... tuurlijk zijn er betere albums gemaakt, veel betere, maar voor mij blijft dit bijzonder.

Dit album kocht ik omdat het nummer Christan me als muziek in de oren klonk. Het hele album valt niet tegen. De heren van China Crisis hebben een originele manier gevonden van muziek maken. De songs luisteren heerlijk weg bij een glaasje rode wijn en een blokje kaas op de late avond. Na een stressvolle dag is dit een album om weer op stoom te komen voor het slapen gaan.

""tuurlijk zijn er betere albums gemaakt""veel betere""
hoezo!dit is perfecte geniale pop!zo hoort popmuziek te zijn.(nou ja..nu niet helemaal meer natuurlijk) als 13 jarig jochie dat suske en wiske of douwe dabbert toen las moet dit soort muziek toch het ultieme muzikale sprookjesdecor toch zijn geweest voor de kinderfantasie voor elk kind in de leeftijd toen van 10 tot 14 jaar!?Een van de meest melancholische en prachtige platen uit die periode.Ze deden hetzelfde als the cure en joy division deden,alleen dan veel onderhuidser en veel subtieler.Dat maakt het juist zo geniaal.met name dat mistige hoorntje in no more blue horizons is prachtig.

Als ik deze groep een bijnaam moet geven is het wel de Mozart van de jaren tachtig van de vorige eeuw. Mooi songs met daarin subtiele vernieuwing.

Dit is idd een verraderlijk plaatje. Op het eerste gehoor is het pretentieloze synthi-pop, Niet onprettig om naar te luisteren. Bij herhaalde luisterbeurten komen echter dieper liggende emotionele lagen aan het licht. Knappe eerste plaat. M.i. meteen de beste die ze gemaakt hebben. 'Christian' is werkelijk wonderschoon en was ook een klein hitje destijds. En dat "mistige hoorntje" is idd prachtig subtiel.

Voor mij ook een plaat met veel jeugdsentiment.

4,5*

Het is voor mij echt jammer dat deze groep niet echt voet aan de grond heeft kunnen zetten. De muziek is echt origineel te noemen en heeft jaren in de selectie gezeten van het Duitse tijdschrift Audio, als testplaat.

DIFFICULT SHAPES & PASSIVE RHYTHMS
Geen vlag die beter de lading dekt van het China Crisis debuut.
4 verschillende producers en 11 vingeroefeningen in de popsmeedkunst.
Soms met glans geslaagd, soms nog wat prematuur en zoekend.

Seven sports for all start zonder noemenswaardige intro.
Fijne luisterpop, maar op geen enkele moment echt beklijvend.

No more blue Horizons was de derde singel.
Luchtig, een wolk van een lied met zonnige koperblazers aan de horizon.

Feel to be driven away leert ons meer over die "passive rhythms" uit de titel.
Oerwoud percussie en een Gary Daly die iets te ijl staat te zingen.

Some People I know to lead fantastic Lives is het eerste schot in de roos.
Een popjuweeltje dat volledig in de sfeer van hun tweede doorbraakalbum zit.

Christian was hun vierde singel en het tweede shot in de roos.
De fretless bas is goud waard en laat het lied opstijgen tot sacrale hoogten.

African and White was hun eerste, zeer percussieve singel.
Het groovy nummer werd voor dit album geremixt en nogmaals op singel uitgebracht.

Are we a Worker is een fraaie, oosters klinkende albumtrack.
We horen hier voor het eerst de hobo die hun latere sound zal definiëren.

Red Sails is weer zo'n luchtig niemandalletje.
Opnieuw bestaat het gevaar dat de lichte vocalen samen met het lied vervliegen.

You never see it is een popsong met wat meer body.
Maar ook hier vind ik dat er nog te veel gezocht wordt naar evenwicht.

Temptations big blue Eyes drijft opnieuw op een synthwolk.
Te weinig nummers op dit debuut maken echt een vuist.

Jean walks in fresh Fields klinkt als een minisymfonietje.
Een experimentje dat de groep voortaan voor b-kantjes zal reserveren.

Veel wolkjes, veel blauwe lucht en dauwfris weidegroen.
Maar net iets te weinig vuur en vaste bodem: het blijft zoeken (difficult shapes indeed).
Ik onthou vooral tracks 1, 2, 4, 5 en 6 en 7.
Maar ik onthou ook de pastorale melodieën, de zoete hoboklanken,
de jazzy gitaar van Eric Lundon en de breekbare vocalen van Gary Daly.

Ik ga nog even door met een overvloed aan bonusmateriaal
dat stuk voor stuk is terug te vinden op de limited 2CD editie
van Collection, hun eerste en meest complete best of uit 1990.

No ordinary Lover is een lange instrumental
die volledig in het verlengde ligt van Jean walks in Fresh Fields.

Watching over burning Fields is een fijne b-kant,
volledig in de stijl van tracks 7-10, maar met een stuiterend ritme.

Greenacre Bay is het verborgen juweeltje tussen de bonustracks.
Met een mooi thema dat perfect op het album past naast Are we a Worker.

Performing Seals toont opnieuw de pastorale kant van de groep.
Een instrumental die ons meeneemt naar het natuurgebied van de Liverpoolse haven.

Scream down at me was de tweede singel (na African and White).
Zeer groovy baslijn, behoorlijk new wave en dus iets te stevig voor het album.

Cucumber Garden was de b-kant van Scream down at me.
Klinkt opnieuw behoorlijk electro en new wave: passive rhythms indeed.

Be suspicious, de b-kant van African and White, is niet op CD.
Maar die singel werd in z'n eerste release niet op Virgin uitgebracht.
Ik heb dit nummer dan ook nog nooit gehoord.

Grijp je kans, Dazzler. Op Ebay wordt op dit moment een exemplaar van dit allereerste singletje aangeboden. Op vinyl uiteraard. Als b-kant wordt echter Red Sails genoemd.

Dan moet het de re-release zijn, Edwin.

African and White / Be Suspicious was de allereerste singel.
Daarna kwam Scream Down at Me op Virgin, waarna African and White
opnieuw werd uitgebracht met Red Sails op de b-kant.

Toch bedank voor de tip.

Een single die 2x is uitgebracht. Ik begrijp het. Bedankt voor de uitleg.

Een zeer goed debuut van China Crisis waarvan ik mij kan herinneren dat dit album destijds door het muziekblad Oor volledig de grond werd ingeboord. Volledig ten onrechte natuurlijk. Dit is een prima jaren tachtig album dat ik destijds heb gekocht voor het nummer "African and White", voor mij zonder meer het beste nummer van dit album. Over het nummer "Christian" ben ik trouwens niet zo enthousiast, wel over de korte maar zeer mooie instrumentale afsluiter.

4,0*

Een redelijk goed debuut van China Crisis. Maar ik vind dit album nog niet zo goed als de twee opvolgers, Working with fire and steel en Flaunt the imperfection. Die zijn echt grandioos. Maar op dit album staan ook een paar pareltjes.

Ze komen naar Nederland, hoop dat het deze keer wel doorgaat. Vorige 2 concerten werden afgelast. 3x is scheepsrecht zullen we maar zeggen! 10 september Zoetermeer en 11 september Hengelo.

Wat me al direct opvalt, is de funky inslag en de prachtige baspartijen.
De zang irriteert me een beetje. Lijkt wel erg op Brian Ferry. Maar Ferry vind ik dan wel aangenamer.
Productie en composities vind ik ook matig en magertjes.

Blijven toch die heerlijke baspartijen over. Lekker hoor. Beter nog dan die van Duran Duran en Level 42, vind ik.

Voor mij het beste album van China Crisis, zo prachtig melancholiek, alles raak

Inderdaad een debuut uit het boekje, enkel en in mijn beleving slechts lichtjes overtroffen door de 2 opvolgers, maar gezamenlijk een onvolprezen drie-eenheid om te koesteren. Daarna werd het nooit meer zoals het was.

En om maar weer eens in herhaling te vallen: waarom wachten we nog steeds op geremasterde heruitgaven? Is het desinteresse van het label? Vindt de band zelf het zo wel goed? Een raadsel, waarvoor ik ooit nog een keer een verklaring hoop te vinden.

En temeer onbegrijpelijk, als je alleen al ziet welke obscure namen een label als Cherry Red in de afgelopen jaren wel heeft bedeeld met expanded heruitgaven. Met als hilarisch dieptepunt de heruitgave van H2O - Faith (1984), dat met ronkende slogans werd aangekondigd alsof we te maken hadden met een 80's icoon van wereldklasse, maar dat het hier op MuMe moet doen met, jawel inmiddels 2 stemmen.

Onder het motto niet geschoten is altijd mis, heb ik medio 2010 eens een mailtje gestuurd naar Cherry Red. Een medewerker genaamd Tim Madgwick reageerde binnen een dag:

Many thanks for your e-mailed suggestion....... I'll look into your China Crisis suggestion to see if there's any mileage in them as a reissue. Thanks for taking the time to contact Cherry Red/Pop, it's much appreciated.

Natuurlijk weet ik dat je hier niets van moet verwachten, maar wonderlijk genoeg kwamen ze in 2013 wel op de proppen met een 2CD heruitgave van het 5e album Diary Of A Hollow Horse. Een aardige geste, maar natuurlijk niet waar de fans in de eerste plaats op zitten te wachten.

Je moet er eens op letten hoe moeilijk het met heruitgaven gaat van artiesten die bij Virgin zaten.

Het heeft er volgens mij iets mee te maken. Al weet ik niet precies wat.

In de vorige eeuw als heeft Branson Virgin overgedaan aan Thorn/EMI - dat werd in 2012 overgenomen door Universal. Branson zei toen dat hij het plan had om Virgin weer terug te kopen; dat is er nooit van gekomen.

Universal heeft een aparte afdeling voor re-releases van EMI - Talk Talk (laatste 2 + Hollis solo) zijn op dat (sub)label daar opnieuw uitgebracht. Geen idee wat de policy is tav re-releases van oud Virgin-werk)
Ook het heruitbrengen op vinyl van Bowie (deels EMI, maar meerdere labels n.b.) verloopt ook niet echt soepel.

Alsof de duvel ermee speelt! Het is dan toch zover.

Bronnetje, linkje?

Aangekondigd op SDE en als pre-order te bestellen op Amazon.co.uk. Nog niet op Bol.com

Thnx.

Met extra's?

Exclusive: China Crisis / deluxe editions | superdeluxeedition

In het mandje ermee...ziet er goed uit!

Omdat fans nerds zijn, een overzichtje van de producers op en rond het debuutalbum.


Steve Levine:

Seven Sports For All
Feel To Be Driven Away

Levine (de man achter het succes van labelgenoten Culture Club) beperkt zich tot twee nummers.


Peter Walsh:

No More Blue Horizons (Fool Fool Fool)
Some People I Know To Lead Fantastic Lives
Christian

Walsh neemt de meest commercieel klinkende stukken voor zijn rekening.
Toch gek dat Some People niet op single verscheen. Het nummer heeft hitpotentie zat.


Jermey Lewis:

African And White
Be Suspicious
Scream Down At Me
Cucumber Garden
Greenacre Bay (ook David Bascombe had er zijn hand in)
This Occupation

Lewis heeft zijn hand in de oudere nummers, waaronder kennelijk ook This Occupation.


Gil Norton (& China Crisis):

Are We A Worker
Red Sails
You Never See It
Temptations Big Blue Eyes
Jean Walks In Fresh Fields
No Ordinary Lover
Performing Seals
A Golden Handshake For Every Daughter
Dockland
Forever I And I

Norton helpt de band bij de meer pastorale of instrumentale composities uit de beginperiode.

Zo de 2 disc remaster is binnen en ziet er gelikt uit! Een zeer vriendelijke prijs van 9,99 en daar kunnen vele bands/labels een voorbeeld aan nemen. Voorlopig enkel deze omdat ik die nog niet heb maar voor zo'n prijs is het erg verleidelijk om de andere 2 ook aan te schaffen (Het hitalbum was 2 euro duurder ivm met de extra derde schijf

Het verwarrende is dat ik sinds een week op alle websites 22 september als releasedatum zie, maar jij hebt 'm toch al binnen.

Die releasedatum geldt voor Working with Fire and Steel.

Yep, lag bij de media markt net zoals t 2de album

Een krappe 3,5 van mijn kant. Christian is briljant (o ik hou zo van een knorrende bas in pure popliedjes) maar verder vind ik het toch wel veel van het zelfde. Niet slecht natuurlijk maar misschien wat braaf dan wel ietwat zijig.

Verder niets mis met de geluidskwaliteit of indeling van de 2017 remaster